world news
September 26, 2017, 04:50:09 pm
Welcome, Guest. Please login or register.

Login with username, password and session length
News: World News
 
  Home Help Gallery Links Login Register  

volkert

Recent Items
Pages: [1]
  Print  
Author Topic: volkert  (Read 290 times)
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 498


« on: October 05, 2013, 04:50:09 am »

Milieubescherming / Bij de beesten af



door Joop Bouma
2002-05-27

Boeren en gemeenten in en om de Veluwe hebben weinig goede herinneringen aan Volkert van der G, de medewerker van de Vereniging Milieu-Offensief. Van der G. die nu al drie weken zwijgend in hechtenis zit vanwege de moord op Pim Fortuyn, staat er bekend om zijn starheid. ,,In zijn optiek kon er geen boer op de Veluwe blijven.'' Een rondgang langs betrokkenen.


Zo ga je niet met mensen om, vond Th. Bekker (76), milieubeschermer-in-ruste. De voorman van de Stichting Natuurschoon Nunspeet en Omgeving had weinig op met de Wageningse actiegroep die sinds begin jaren negentig op de Veluwe stelselmatig gemeentehuizen afstroopte om milieuvergunningen van agrariŽrs door te pluizen. Het was allemaal heel legaal, maar dat het de actievoerders kennelijk niet deerde dat er boerengezinnen gemangeld werden zat Bekker niet lekker.

De Nunspeter zag dus weinig heil in het gesprek dat Volkert van der G. van de Vereniging Milieu-Offensief destijds met hem wilde. Op een dag zat Van der G. toch thuis bij hem op de bank. ,,Ik zie hem nog komen aanrijden met zijn aftandse autootje. We hebben een paar uur zitten praten. Echt een koele kikker. Er was met hem te praten, zolang je maar aanvaardde dat hij met zijn opvattingen geen streep opzijging. Hij vroeg zich af of we niet tot een vorm van samenwerking konden komen. Ik heb uiteindelijk gezegd dat ik het op prijs zou stellen als zij hun activiteiten in het Nunspeetse zouden stopzetten. Wij waren toch meer voor de gematigde aanpak van het milieuprobleem. Op de Veluwe bereik je meer met overleg.''

Het gesprek hielp wel, zegt Bekker achteraf. Volkert van der G. was volgens hem een poos niet actief op de noord-Veluwe, maar de rust was van beperkte duur. Halverwege de jaren negentig hervatte de VMO de juridische strijd tegen de plaatselijke kalvermesters, varkenshouders, pluimveeboeren en nertsenfokkers.

Bekker trof Volkert van der G. jaren later opnieuw. Ditmaal aan de vergadertafel. Op initiatief van het Intergemeentelijk samenwerkingsverband Noordwest-Veluwe (Elburg, Harderwijk, Nunspeet en Oldebroek) was een ammoniak-reductieplan gemaakt voor het gebied. De stuwende kracht achter dit plan was een milieu-ambtenaar bij het ISV, Chris van de Werken. Van de Werken had een klankbordgroep geformeerd, waarin betrokkenen met elkaar overlegden over het plan. Het was een bont gezelschap van boeren, milieubeschermers en ambtenaren. De opzet was dat de ammoniak-uitstoot door de bioindustrie in het gebied in 2000 zou zijn gehalveerd. Ammoniak draagt sterk bij aan de verzuring van het milieu. Nieuwe strengere wetgeving eisten van het openbaar bestuur een krachtig beleid.

Tegenpolen troffen elkaar op gezette tijden in vergaderzalen in Nunspeet of Harderwijk. Volkert van der G. zat namens zijn VMO in de klankbordgroep, Bekker namens het Natuur- en Milieu-overleg Nunspeet. Voor de Bond van Vrije Landbouw Noord-Veluwe, voor de 'vrije boeren' dus, nam veehouder J. Platte uit Doornspijk deel aan de besprekingen. Van der G. zei niet veel tijdens de vergaderingen, zegt Platte. Maar uit wŠt hij zei was Platte spoedig duidelijk dat hij met een compromisloze figuur aan tafel zat. ,,In zijn optiek kon er geen boer meer op de Veluwe overblijven.'' Al bij de tweede vergadering besloot de veehouder om Volkert van der G. maar geen hand meer te geven bij het begin van de bijeenkomst. ,,Het was voor mij duidelijk dat er met deze man op geen enkele manier te overleggen viel.''

Ook Bekker merkte bij de besprekingen dat Volkert van der G. nog niets van 'zijn starheid' had verloren. ,,Hij zag dat hele ammoniakreductieplan niet zitten. Er was gewoon op de Veluwe geen ruimte voor de boer.'' Volgens Bekker en Platte bleek dat duidelijk toen in de zomer van 1996 het ammoniakreductieplan klaar was. Alle partijen in de klankbordgroep zaten op ťťn lijn. Op de VMO na. In juli schreef Volkert van der G. aan de besturen van de deelnemende gemeenten: ,,Helaas is de uitkomst die nu op tafel ligt zo mager dat de VMO het niet kan onderschrijven.'' En: ,,Wij betreuren dit ten zeerste. De hoop dat er rust zou komen bij de vergunningprocedures lijkt daarmee voorlopig vervlogen.'' Het was voor de gemeenten en de boeren een zuur bericht, want stiekem had iedereen gehoopt dat VMO door de betrokkenheid bij het overleg zou stoppen met de schijnbaar niet te stuiten hausse aan bezwaarschriften tegen milieuvergunningen.

Het ammoniakreductieplan werd in 1996 door de deelnemende gemeenten aanvaard. Maar het jaar eindigde gruwelijk. Op een decemberdag werd milieuambtenaar Van de Werken op een bospaadje in Nunspeet door meerdere kogels in de rug getroffen. De dader van deze moord is nog niet gepakt, maar in Nunspeet denken velen inmiddels te weten wie de schutter was. Hoewel ook iedereen weet dat er tussen Van de Werken en Volkert van der G. nooit iets noemenswaardigs is voorgevallen. Bekker: ,,Met Chris van de Werken kůn je ook geen aanvaringen krijgen. Een vriendelijker en zachtaardiger man was er gewoon niet.''

Hoewel Volkert van der G. inmiddels drie weken zwijgend in hechtenis zit, draait zijn bezwaarschriftencircus onverminderd door. Vereniging Milieu-Offensief won afgelopen week opnieuw een zaak die Van der G. ruim voor zijn arrestatie aanhangig maakte bij de Raad van State. Ditmaal ging het om een tuindersbedrijf annex pluimveehouderij in de gemeente Duiven, dat wilde uitbreiden. De bestuursrechter vernietigde de vergunning. Maar tegelijk verloor de VMO bij de Raad van State ook twee zaken tegen kalvermesterijen in Barneveld en in Nunspeet. Zij mogen gewoon uitbreiden.

In de afgelopen drie maanden deed de afdeling bestuursrecht van de Raad van State uitspraak in vijftien zaken die de VMO, al dan niet samen met de Stichting Wakker Dier, tegen gemeenten had lopen. Van die vijftien zaken won VMO er acht geheel of gedeeltelijk.

De procedure tegen de milieuvergunning, die de gemeente Ede aan varkensmester Jaco van Holland verstrekte, moet nog voorkomen bij de Raad van State. Van Holland heeft 550 mestvarkens, hij wil dat aantal verdubbelen om zijn bedrijf renderend te kunnen houden. Hij beschikt over zogenoemde varkensrechten, die de verdubbeling mogelijk maken. Maar dan moet de stal wel voor 1 januari 2003 in bedrijf zijn.

Of hem dat lukt wordt met de dag onzekerder. De bouw moet nog beginnen, want er is geen bank die hem nu geld wil geven omdat VMO een zaak tegen hem heeft lopen. ,,Volgens de gemeente kan ik rustig gaan bouwen. De gemeente denkt dat de VMO zeker gaat verliezen. Maar ik krijg van de bank geen cent zolang de Raad van State geen uitspraak heeft gedaan. De tijd begint te dringen, want ik moet voor 1 januari die stal echt in gebruik hebben anders verlies ik mijn varkensrechten.'' Van Holland probeert al weken in contact te komen met VMO om te kijken of hij een regeling kan treffen. Maar de telefoon wordt niet opgenomen. Sinds de moord op Fortuyn houdt voorzitter Sjoerd van de Wouw zich al helemaal schuil.

Boeren en gemeenten hebben weinig begrip voor het optreden van VMO. Niemand kan en wil de vereniging het democratische recht op bezwaar maken ontzeggen, maar aan de edele motieven wordt openlijk getwijfeld. ,,Het gaat toch over de rug van de agrariŽr'', zegt Henk Kampman, ex-wethouder van milieu in Ede.

,,Het draait om de beestjes, het heeft niks met milieu te maken. Want ik heb nog nooit gezien dat de VMO in bezwaar ging tegen een vergunning voor een chemisch bedrijf. Met juridische haarkloverijen krijgen ze het voor elkaar dat procedures worden vertraagd. Het geeft de gemeenten een berg werk en er komen boerengezinnen door in financiŽle problemen. Voor ons betekende het dat we de wettelijke termijn van een half jaar voor een beslissing op een vergunningaanvrage eigenlijk al nooit meer konden halen. De mensen van VMO hebben kennelijk tijd voor dit soort zaken. Deze lieden hebben het idee dat je zelfs de luis en de vlo in de pels van de hond nog moet beschermen.''

Kampman (ChristenUnie) is de eerste om toe te geven dat hij als bestuurder best bereid was om voor de plaatselijke agrariŽrs de grenzen op te zoeken in het vergunningenbeleid. ,,Wij zijn er als gemeente niet om boeren dwars te zitten.'' Maar dat VMO zeker in de eerste jaren de meeste zaken tegen Ede won, komt volgens hem niet door slecht milieubeleid, maar door krakkemikkige regelgeving. ,,De wet is op zich goed, maar de algemene maatregelen van bestuur die bij deze wet horen zijn niet helder. We hebben dat ook zeer geregeld bij het ministerie gemeld. De VMO heeft er zijn voordeel mee gedaan.''

Wakker Dier noemde Ede begin dit jaar Nederlands kampioen in foute milieuvergunningen. Een pijnlijke kwalificatie. De bosrijke gemeente leidt de top-tien van plaatsen met de meeste mestkalveren, staat derde op de kippenlijst en is zesde van de gemeenten met de meeste varkens. Maar Ede wierp de onderscheiding van Wakker Dier verre van zich af. In een persbericht zei de gemeente dat de kwaliteit van de Edese milieuvergunningen de afgelopen jaren juist sterk is verbeterd.

Hoe dat komt? ,,We volgen tegenwoordig een heel uitgebreide checklist bij het toekennen van een vergunning'', vertelt ambtenaar G.H. Landeweerd, die in procedures van de VMO voor de Raad van State voor zijn gemeente opkomt. ,,De lijst is gebaseerd op de jurisprudentie. We verliezen steeds minder zaken. Dat VMO claimt dat ze nog steeds driekwart van de zaken winnen, verbaast me op zich niet. Ze zullen hun zaken wel screenen op kans van slagen.''

Vrijwel alle Veluwse gemeenten hebben door de jaren heen pogingen gedaan om met de VMO in gesprek te komen. Soms kwam het tot een eerste afspraak, vaak zelfs dat niet eens. De vereniging bleef wars van overleg. Ex-wethouder Kampman: ,,Ze zijn kennelijk bang om te worden ingepakt door gemeenten.''

In de procedures spitst de VMO de bezwaren toe op de ammoniak-uitstoot, de stankhinder en soms ook de geluidshinder. De wet Milieubeheer bepaalt onder meer dat zich binnen enkele meters van een stal geen kwetsbare natuur mag bevinden. Volgens het laatste jaarverslag van de vereniging blijkt herhaaldelijk dat gemeenten bij het afgeven van milieuvergunningen aan boeren stukken natuurgebied 'over het hoofd zien'. Dit soort bezwaren worden vrijwel altijd gegrond verklaard.

Kalvermester H.J. Vinke uit Doornspijk ondervond tien jaar terug hoe de VMO van die regel gebruik maakt. ,,Een rij boompjes op tachtig meter van mijn stal werd door VMO aangewezen als een bos. Maar de rechter was niet gek. Het dichtbijzijnde bos ligt op vijf- zeshonderd meter.'' Vinke mocht zijn bedrijf uitbreiden.



Bron: Trouw, 27 mei 2002
« Last Edit: September 23, 2015, 10:49:27 am by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 498


« Reply #1 on: October 05, 2013, 04:50:30 am »

25 mei 2002 - Elsevier
Links gesubsidiŽerd verzet


Linkse Beroepsactievoerders mogen bijten in de hand die ze voedt. Ze leven van de Bijstand of hebben een gesubsidiŽerde baan.

De verdachte van de moord op Pim Fortuyn is jarenlang werkzaam geweest in een gesubsidieerde functie bij een ideŽle instelling. Dat het werk van linkse actievoerders wordt gesubsidieerd, is vrij gebruikelijk in Nederland. Volgens een schatting van de Landelijke Vereniging Inschakeling Werkzoekenden (LIW) gaat het om enkele honderden mensen. De meesten van hen hebben, net als Volkert van der G., een zogeheten WIW-baan. WIW staat voor: Wet inschakeling werkzoekenden. Deze wet is bestemd voor werklozen die langer dan een jaar bijstand genieten van de sociale dienst. Via een gesubsidieerde baan kunnen ze de werkervaring opdoen die ze nodig hebben voor een 'gewone' baan.

Leuk bedacht van de politiek, maar idealistisch ingestelde werklozen lachen erom. Ze nemen een WIW-baan om af te zijn van 'het gezeur' van de sociale dienst. Die vraagt ze maandelijks een opgave te doen van hun inkomsten en informeert halfjaarlijks naar hun sollicitatiegedrag.
In de WIW worden ze met rust gelaten. Zeker degenen die al voor 1998 werden gesubsidieerd. Zij hebben een contract voor onbepaalde tijd en kunnen dus niet worden gedwongen om hun gesubsidieerde baan te verruilen voor een reguliere. Op werklozen die na l januari 1998 in de WIW zijn gekomen, kan wel druk worden uitgeoefend. Zij hebben een contract van twee jaar. In de praktijk wordt dit contract echter moeiteloos verlengd.

WlW'ers staan op de loonlijst van de gemeente waar ze werken. De gemeente detacheert ze bij een werkgever die hiervoor een vergoeding betaalt. Die werkgevers zijn in zo'n 11 procent van de gevallen 'sociaal-culturele instellingen' . Dit wil zeggen: ze staan los van de overheid en hebben geen winstdoelstelling. Neem de Vereniging Milieuoffensief uit Wageningen waar Volkert van der G. in dienst was. De medewerkers van Milieuoffensief vullen hun werkdagen met het controleren van milieuvergunningen die gemeenten afgeven aan intensieve veehouders.
Ook bij het solidariteitsfonds XminY in Amsterdam werken mensen met een gesubsidieerde baan. Ze zijn vooral actief in het buitenland, waar ze geld uitdelen aan linkse verzetsgroepen.
In eigen land coŲrdineren ze Bureau ZwartWerk, een uitzendorganisatie voor illegalen. Ook bij het Autonoom Centrum in Amsterdam werken gesubsidieerde krachten. Het radicaal-linkse bolwerk verwierf onder meer bekendheid met het zwartmaken van ambtenaren die huis aan huis controleerden op uitkeringsfraude en illegale bewoning. De ambtenaren vonden hun foto's en privť-adressen terug op internet. En twee jaar geleden hingen 'autonomen' in de grote steden posters op waarop Pim Fortuyn en Elsevier beticht werden van racisme. Waarom subsidiŽren gemeenten dit soort clubs? Het is toch overduidelijk dat mensen die daar werken geen enkele belangstelling hebben om door te stromen naar een gewone baan? Volgens stichting Maatwerk, dat namens de gemeente Amsterdam de WIW uitvoert, is het aantal WIW-plaatsen bij ideŽle organisaties bevroren. Daar staat tegenover dat een aantal organisaties de WIW-banen heeft omgezet in Melkertbanen. Voor die laatste hoeven ze namelijk geen eigen bijdrage te betalen.
Niet alle beroepsactivisten zijn zo pragmatisch ingesteld dat ze hun uitkering verruilen voor een gesubsidieerde baan. De zogeheten Bewust Baanlozen weigeren consequent elke baan die de sociale dienst hen aanbiedt. Dat ze hiervoor worden gekort op hun uitkering nemen ze voor lief.
Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 498


« Reply #2 on: October 05, 2013, 06:06:26 am »

 1999/15 ongegrond

Beslissing van de Raad voor de Journalistiek
inzake de klacht van

Vereniging Milieu-Offensief

tegen

H. van Ess

Bij brief van 18 augustus 1998 met 4 bijlagen heeft ir. S.C. van de Wouw, voorzitter van de Vereniging Milieu-Offensief te Wageningen (klaagster) een klacht ingediend tegen journalist H. van Ess (betrokkene).
Hierop heeft R.H. van de Loo, adjunct-hoofdredacteur van Wegener Uitgeverij Midden Nederland, namens betrokkene gereageerd in een brief van 16 september 1998.

De zaak is behandeld ter zitting van de Raad van 10 december 1998, in aanwezigheid van partijen.

DE FEITEN

Op grond van de stukken en het verhandelde ter zitting gaat de Raad uit van de volgende feiten.

Op de voorpagina van het Utrechts Nieuwsblad verscheen op zaterdag 1 augustus 1998 een artikel van de hand van betrokkene met de kop Boeren kopen milieuprotest af. De inleiding bij het artikel luidt:
Ruim honderd Utrechtse en Gelderse boeren hebben voor tienduizenden guldens per persoon milieuprotesten afgekocht van een actiegroep tegen de bio-industrie. Naast de boeren betaalt ook ťťn gemeente, Harderwijk, om de kritiek van de milieu-activisten van tafel te krijgen.
Pagina drie van de krant bevatte een vervolgartikel met de kop Boeren ziedend op 'etterige studenten' en de sub-kop Dode kadavers in reactie op bezwaarschriften milieuvereniging.
De inleidende alinea luidt:
De Vereniging Milieu-Offensief (VMO) heeft de oorlog verklaard aan de bio-industrie. Boeren moeten voor tienduizenden guldens ammoniakrechten overnemen van collega's. Zo niet, dan grijpt de vereniging elke mogelijkheid aan om een milieuvergunning tegen te houden.
Op dezelfde pagina zijn in een apart kader berichten geplaatst met de kop Ambtenaren tippen VMO over tijdstip vergunningen en Bezwarenmachine krijgt ook geld Postcodeloterij.
Het artikel is via de GPD verspreid en ook in enkele andere regionale dagbladen gepubliceerd.
Klaagster heeft voorafgaand aan de publicatie uitgebreid gesproken met betrokkene. Op het concept-artikel, dat door betrokkene aan haar is voorgelegd, heeft zij inhoudelijk gereageerd. Op 7 augustus 1998 heeft het Utrechts Nieuwsblad een ingezonden brief van klaagster gepubliceerd. In die brief reageert klaagster op het volgens haar onjuiste beeld dat van haar is geschetst.

DE STANDPUNTEN VAN PARTIJEN

Klaagster meent dat zij door de artikelen ten onrechte in een kwaad daglicht is gezet. Met de kop en de inleidende alinea op de voorpagina wordt de indruk gewekt dat veehouders en een gemeente aan klaagster geld betalen om bezwaarschriften in te laten trekken. Dit is onjuist. Klaagster dient een bezwaarschrift in als een gemeente aan een veehouder een vergunning voor uitbreiding afgeeft die naar de opvatting van klaagster in strijd is met milieuwetgeving. Indien de veehouder vervolgens de milieuschade van de volgens klaagster onwettige uitbreiding compenseert door aankoop van ammoniakrechten van andere veehouders en aan klaagster de door deze gemaakte juridische kosten vergoedt, is klaagster bereid het bezwaarschrift in te trekken. Het uiteindelijk resultaat is dat de ammoniakuitstoot afneemt, omdat bij verkoop van ammoniakrechten ingevolge het Ammoniakreductieplan 30% wordt gekort op de toegestane uitstoot. De artikelen bevatten volgens klaagster bovendien onjuistheden en ongefundeerde beschuldigingen.

Er bestaat volgens betrokkene veel animositeit tussen klaagster en de agrariŽrs, hetgeen hij in het artikel heeft weergegeven. De boeren ervaren de opkoop van ammoniakrechten als een afkoop van de bezwaarprocedure. Het gaat daarbij om vele tonnen. De gemaakte fouten in het vergunningenbeleid van de gemeenten blijven door de geschetste gang van zaken bestaan.
Betrokkene wijst erop dat hij zich uitgebreid heeft laten informeren door ter zake deskundige bronnen en ook met klaagster vele uren heeft gesproken. Een aantal door klaagster voorgestelde wijzigingen in het concept heeft hij overgenomen en een ingezonden brief van klaagster is ongewijzigd gepubliceerd. In die brief worden enkele door klaagster genoemde onjuistheden rechtgezet.

Naar aanleiding van het verhandelde ter zitting hebben partijen met elkaar gesproken over de mogelijkheid van een schikking. Deze gesprekken hebben niet tot het beoogde resultaat geleid.

BEOORDELING VAN DE KLACHT

Kern van de klacht vormt het verwijt dat in de artikelen op tendentieuze wijze en ten onrechte een negatief beeld van de activiteiten van klaagster wordt geschetst. In de gewraakte artikelen wordt - naar aan klaagster moet worden toegegeven, op onderdelen nogal suggestieve en op sommige onderdelen zelfs tendentieuze wijze- een beschrijving gegeven van de soms harde confrontatie tussen milieu-activisten, in het bijzonder klaagster, en de beoefenaren van de intensieve veehouderij. De aandacht richt zich daarbij vooral op de hiervoor beschreven en - naar uit de artikelen blijkt- omstreden gedragslijn van klaagster die erop is gericht veehouders, aan wie naar het inzicht van klaagster met de wet strijdige vergunningen voor het uitbreiden van hun bedrijf zijn verleend, ammoniakrechten 'uit de markt te laten halen'. Klaagster verbindt zich daarbij haar tegen het verlenen van die vergunning ingediende bezwaar in te trekken.
Anders dan klaagster stelt beweert betrokkene niet dat zij misbruik maakt van de mogelijkheid om een bezwaarschrift in te dienen of daarmee financieel voordeel behaalt. Dit laatste ligt ook niet besloten in het gebruik van de term 'afkopen', waarmee wordt gedoeld op de betaling aan de veehouder wiens ammoniakrechten in een bepaald geval 'uit de markt worden gehaald'. De Raad kan klaagster dan ook niet volgen in haar standpunt dat zij in de artikelen in een kwaad daglicht wordt gesteld. Dat de in het artikel aan het woord gelaten tegenstanders van klaagster zich weinig vriendelijk over haar uitlaten behoort tot de risico's die voorzienbaar verbonden zijn aan de door klaagster als milieu-actiegroep zelf gezochte confrontatie.
Voor zover door de artikelen al een onjuiste indruk omtrent de activiteiten van klaagster zou zijn gewekt verdient nog te worden opgemerkt dat klaagster deze in een kort na 1 augustus geplaatste ingezonden brief heeft kunnen corrigeren.
De Raad komt tot de slotsom dat met de artikelen geen grens is overschreden van hetgeen, gelet op de eisen van journalistieke verantwoordelijkheid, maatschappelijk aanvaardbaar is.

BESLISSING

De Raad acht de klacht ongegrond.

De Raad verzoekt betrokkene deze beslissing integraal of in samenvatting in het Utrechts Nieuwsblad te publiceren.

Aldus vastgesteld door de Raad op 26 februari 1999 door mr. J.B. Fleers, voorzitter, W.H.K. Ammerlaan, mr. G. Dullens, prof. mr. E.C.M. Jurgens en mw. J.A. Koerts, leden, in tegenwoordigheid van mw. mr. I.H.J. Konings, secretaris.

Uitspraak 1999-15

Zoekterm
Details

feitenweergave

        onjuiste berichtgeving
        tendentieuze berichtgeving

rectificatie/ weerwoord

        ingezonden brieven

Gegevens klacht
Nummer    1999/15
Datum uitspraak    26-02-1999
Beslissing    Ongegrond
Klagers    Vereniging Milieu-Offensief
Betrokkenen    Ess H. van
Medium    Utrechts Nieuwsblad
Klacht online indienen
Uitspraak zoeken
Trefwoord
Uitgebreid zoeken


http://www.rvdj.nl/1999/15
Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 498


« Reply #3 on: October 05, 2013, 03:25:42 pm »

Taarten als generale repetitie
door Peter Siebelt

De onafhankelijke onderzoeker Peter Siebelt deed al voor de moord op Pim Fortuyn onderzoek naar de krachten die Fortuyn wilden kapotmaken. Exclusief op deze website: een voorpublicatie uit zijn boek Eco Nostra; het netwerk achter Volkert van der Graaf.

Terwijl ik dit schrijf, komt steeds weer die poster van de Internationale Socialisten bovendrijven. Het was een oproep om op 11 mei 2002 naar een demonstratie te komen van het platform Nederland Bekent Kleur tegen Pim Fortuyn. Vier dagen voor de Tweede-Kamerverkiezingen was het de bedoeling dat de Internationale Socialisten, de FNV, GroenLinks, de PvdA en andere linkse groeperingen in Fortuyns woonplaats Rotterdam zouden demonstreren onder de noemer,,Geef racisme geen stem".
Al voor de moord op Fortuyn had ik aanwijzingen binnengekregen dat de demonstratie uit de hand zou lopen. De poster beloofde niet veel goeds. Daarop stond het gezicht van Pim Fortuyn, met op zijn voorhoofd een bloedrode driehoek gericht. Eronder de tekst "Stop de Hollandse Haider".
Wanneer antiglobalistische taartgooiers zich voorbereiden op een actie, hangen ze de hoofden van de doelwitten op een prikbord. Ook houden ze bij wanneer en waar hun doelwit aanwezig is. Zou de poster van de Internationale Socialisten op het prikbord hebben gehangen?
De goeroe van de internationale taartbeweging is de Belg NoŽl Godin. Tijdens een interview werd hem eens gevraagd of de Oostenrijkse rechts-extremist JŲrg Haider op zijn taartlijst stond. "Haider kun je niet met slagroom bestrijden," antwoordde Godin. "Om hem te bestrijden adviseer ik vitriooltaarten (zuur). Ook een dynamiettaart is denkbaar. Boterzuur is niet goed genoeg voor Haider. Hem moet je definitief verhinderen om nog verder grote schade aan te richten" aldus Godin. Volgens de taartgooiers was Fortuyn de Nederlandse versie van JŲrg HaiderÖ
Sinds de jaren zestig worden politici, managers en wetenschappers getaart door actiegroepen. Tientallen websites brengen activisten op dit "ludieke" idee (zie bijlage voor een overzicht van sites). Op een enkeling na zijn de slachtoffers politiek gezien conservatief. De taarter van Bolkestein drukte het zo uit: "wie zoet is krijgt lekkers, wie rechts is een taart!" Het publiek is dat meestal weer snel vergeten, maar bij de taartaanslag op Pim Fortuyn lag dat anders.
Toen Fortuyn werd "getaart", was hij razend populair bij een groot deel van het Nederlandse publiek. Mensen zaten aan de buis gekluisterd om zijn spraakmakende optredens te volgen. Zijn aanhang groeide met de dag.
Fortuyn had onomwonden laten weten dat hij de stokpaardjes van de linkse activisten zou aanpakken. Hij wilde de criminaliteit bestrijden, had kritiek op de islam en de multiculturele samenleving en steunde IsraŽl. En de auto en het boerenbedrijf moesten met rust worden gelaten.
Dat konden de actievoerders niet over hun kant laten gaan. Hun bestaansrecht kwam immers in gevaar.
Op woensdagochtend 13 maart 2002 was Fortuyn in het Haagse Perscentrum Nieuwspoort om zijn boek De puinhopen van acht jaar paars te presenteren.
Voor hij het woord tot de aanwezige journalisten kon richten, drukt de 27-jarige Pauline van Tuyll van Serooskerken hem een taart in zijn gezicht. Ze schreeuwde: ,,Op naar de nul zetels!" Nog een taart volgde. En nog een. Fortuyn voelde hierdoor hevige pijn in zijn gezicht. ,,Ik was tijdelijk verblind door de bestanddelen van de taart die in mijn ogen kwamen. Ik voelde zelfs een hevig brandend gevoel," zou Fortuyn later vertellen. Naderhand bleek dat de taarten waren gevuld met braaksel en uitwerpselen.
Intussen wordt door een van de andere taarters een potje met boterzuur geopend waardoor de ruimte zich vult met een enorme stank.
De activisten wilden met deze actie het charisma van de politicus doorbreken en ongetwijfeld ook een signaal afgeven: als de politicus zich niet zou terugtrekken, zouden nog vele pesterijen volgenÖ Volgens hun persverklaring was Fortuyn een "extreem rechtse populist".
Na het incident maakte Fortuyn duidelijk dat hij zich bedreigd voelde. Hij verweet premier Kok en PvdA-leider Melkert dat zij hem "demoniseerden." De taarten in zijn gezicht zag hij als een uitvloeisel daarvan.
Zes weken later maken vijf kogels een einde aan Fortuyns plannen.


BROEDPLAATSEN

Tijdens het proces tegen de taarters in oktober 2002 vertelt de Haagse kraker BjŲrn, tegen een journaliste over de verschillende namen die de taartgroepen gebruiken: "Het maakt allemaal weinig uit. Het zijn verschillende groepjes, maar ze komen uit hetzelfde kringetje mensen."
Dat kringetje mensen is een soort spekkoek: allemaal verschillende lagen op elkaar die samen een product vormen. Dat product is radicaal verzet tegen de gevestigde orde.
Iedere laag vervult een rol, zoals dieren-, milieu-, vluchtelingen- of antiglobalistische activiteiten. De activiteiten overlappen elkaar en zijn onlosmakelijk verbonden met een lokale, nationale of internationale agenda. De coŲrdinatie ligt bij een soort octopus, waarvan de tentakels reiken tot in de anarchistische collectieven waarvan Van der Graaf, Lievense en de taartgooiers deel uitmaken.
Deze radicale collectieven zijn te vinden in de zogenaamde "vrijstaten", in kraakpanden gevestigde broedplaatsen van allerhande culturele en politieke activiteiten. In Wageningen heb je bijvoorbeeld de Wilde Wereld, in Amsterdam Vrankrijk, in Den Haag De Blauwe Aanslag, in Utrecht de ACU, in Nijmegen De Grote Broek en in Leiden Eurodusnie.
In deze panden zijn tientallen actiegroepen actief. Landelijk werken ze nauw samen - zo ook in de campagne tegen Pim Fortuyn.
Ieder collectief beschikt over een "werp-groep". Noem het maar een taartbrigade. Deze actiegroepen gebruiken het werpen met taarten naar vooraanstaande personen uit politiek en bedrijfsleven als aanvulling op hun andere actiemiddelen. De slachtoffers zijn volgens de collectieven medeverantwoordelijk voor alle ellende op aarde. Vaak hebben die personen al jaren hun aandacht en wachten ze geduldig af tot de tijd rijp ervoor is.


DIERENBEVRIJDERS

Twee van de taarters van Pim Fortuyn, Jelle Goezinnen en Margriet Goris hadden banden met de Leidse vrijstaat Eurodusnie. Dit anarchistisch collectief deed al weken mee aan de demonisering van Fortuyn, beschuldigde hem van een racistische hetze en noemde hem een rechts-extremist, een soort Nederlandse versie van JŲrg Haider. Hun deelname aan de demonstratie van Nederland Bekent Kleur moest de afsluiting zijn van hun campagne tegen Fortuyn voor de verkiezingen.
Na de moord liet Eurodusnie in een verklaring weten geen enkele reden te zien om zich te distantiŽren van de moord op Pim Fortuyn. De activisten waren zelfs verbaasd over de mildheid en sympathie waarmee na diens dood door het grootste deel van de media en politici werd gesproken over diens politieke ideeŽn. ,,Bestrijding van Fortuyns ideeŽn bleef noodzakelijk," aldus Eurodusnie.
Ondanks hun medewerking aan Nederland Bekent Kleur en de voornoemde kretologie ontkent Eurodusnie dat linkse en/of activistische groepen een sfeer van haat en "demonisering" hebben gecreŽerd, en dat het gooien van taarten een van haat doordrongen daad was.
Eurodusnie is een organisatie die om verschillende redenen de moeite waard is eens nader toe te lichten. Volgens de eigen berichten is ze een radicaal-linkse en anarchistische beweging en heeft het merendeel van de activiteiten een opruiend karakter. Ongeveer 40 mensen zijn op een of andere wijze betrokken bij de "spekkoek" aan activiteiten in Eurodusnie. De activiteiten worden georganiseerd in projectgroepen waarin ook andere mensen meewerken. Krakers, studenten, scholieren, werklozen en asielzoekers werken samen.
De Eurodusnie-spekkoek bestaat uit een weggeefwinkel (net als in het kraakpand van Goezinnen in Hoenderloo), een vegetarisch eetcafť, politieke infocentra en een hulpverlenersorganisatie voor illegalen. Ook spelen ze een coŲrdinerende rol in de kringen van gewelddadige dierenbevrijders in binnen- en buitenland, waarin Volkert van der Graaf verkeerde. Maar laten we Eurodusnies zeer actieve taartgroep niet vergeten.


PACT MET DE MEDIA

"Opvallend: het pact dat de demonstranten met de media hebben gesloten" aldus een artikel in De Groene Amsterdammer van 13 januari 1999. Het gaat om de Werpgroep T.A.A.R.T. Die heeft begin december 1998 Frits Bolkestein getaart en de aandacht getrokken van de omroep RTL4. Een medewerker van Reinout Oerlemans' sensatieprogramma Gekkenhuis belt naar de werpgroep en vraagt of hij op de hoogte gehouden kan worden van volgende acties. Een serie namen van mensen die in aanmerking komen voor een taart wordt telefonisch aan de RTL4-redactie doorgebeld. Een cameraploeg reist af naar Eurodusnie in Leiden en filmt hoe de taarten worden klaargemaakt. RTL4 vraagt wie het volgende taartslachtoffer wordt en krijgt te horen dat Gerrit Zalm aan de beurt is.
Maandagochtend 4 januari 1999 nemen Jelle Goezinnen en twee andere leden van T.A.A.R.T. de trein richting Amsterdam. Minister van FinanciŽn Zalm zal de eerste Euro-dag op de Beurs openen. Vermomd als verslaggevers van het Arnhems Dagblad - een journalist, een fotograaf en een stagiaire - verschaffen de taartgooiers zich toegang tot het Beursgebouw. Onopvallend mengen zij zich onder de journalisten en handelaren.
Zalm begint met zijn speech en wenst de aanwezigen een jaar met veel winst toe. Veel verder komt hij niet. Gadegeslagen door een kordon van journalisten en gevolgd door een van de RTL4-cameramensen slalomt Jelle door de menigte en trakteert Zalm op een taart, midden in zijn gezicht. Intussen voorziet een tweede actievoerder de aanwezige journalisten van persberichten. Dan komt de derde taarter in actie. Met de kreet ,,Deze taart is van ons allemaal!" krijgt Zalm wederom een taart in zijn gezicht.
Terwijl de smurrie van zijn gezicht drijpt, proberen de activisten er tussenuit te knijpen. Maar ze worden door de beveiliging in de kraag gevat en afgevoerd naar het politiebureau Warmoesstraat. Zalm doet geen aangifte, maar vindt de actie wel "onbegrijpelijk en ondemocratisch".
Een dag later wordt Goezinnen voorgeleid bij een hulpofficier van Justitie in Amsterdam. Hij wordt beticht van radicale acties, onder meer het mishandelen en loslaten van nertsen, en een aantal dagen voor verhoor vastgehouden.
Terwijl Fortuyn samen met zijn advocaat Hammerstein de videobeelden van de aanslag op zichzelf bekijkt roept hij: ,,Moet je kijken, de media. De rijen gaan open om de mensen door te laten, de rijen sluiten om te fotograferen en ze gaan open om de mensen weg te laten gaan." Nee, de rijen openden en sloten zich om de taartgooiers ruim baan te geven. Zowel bij binnenkomst als bij de aftocht werd hun geen strobreed in de weg gelegd.


PRIORITEIT

Nadat Fortuyn is doodgeschoten gaan allerhande alarmbellen rinkelen. Zo komt men er op 7 mei achter dat een bericht van de AIVD (de nieuwe naam voor de BVD) over de taartgooiers in het bakje is blijven liggen van de landelijke officier terreurbestrijding. Hierdoor kwam een van de raadsvrouwen van de taarters tot de conclusie: ,,Dus in eerste instantie had de zaak geen enkele prioriteit.''
Nadat de identiteit van de taartgooiers terechtkomt bij justitie duurt het nog eens negen dagen voordat zij worden opgepakt. Het is dan twee maanden na de taartaanslagÖ
Persofficier E. Kole van het Openbaar Ministerie heeft daar een nogal luchtige verklaring voor: ,,Het was moeilijk hun namen te achterhalen. Ze droegen geen naambordjes ." Ze rept er met geen woord over dat de identiteit van de daders weken in het laatje van de landelijke officier terreurbestrijding is blijven liggen.
Op 14 mei, acht dagen na de moord, rijdt een arrestatieteam in de vroege ochtend de gemeente Hoenderloo binnen op weg naar de Delerweg nr 9. Daar bevindt zich een kleine boerderij met een viertal bijgebouwen midden in een prachtig bosgebied. Het behoort tot het landgoed Deelerwoud en is in december 2001 gekraakt. Niet alleen een vreemde locatie om te kraken, maar vooral een vreemd contrast in het zo rustige en vredelievende Hoenderloo.
Wie het terrein oploopt, wordt overvallen door een onwezenlijke sfeer. Krakers op zo'n unieke lokatie? Er staan twee auto's op het terrein en de krakers hebben zelfs een buitenbak waarin een witte schimmel rondloopt. Hebben ze soms kapitalistische neigingen?
Om een wit voetje te halen bij de lokale bewoners hebben ze in een gebouwtje vlakbij de weg een "weggeefwinkel" ingericht. Potten en pannen, boeken en allerhande prullaria staan er uitgestald. Desgevraagd zegt een aantal dorpsbewoners geen last te hebben van die "vreemde en een beetje vieze types".
Er doen wel de meest vreemde verhalen de ronde. Het zijn geen lokalen die krakers, maar mensen uit Apeldoorn, Utrecht, Leiden, noem maar op. ,,De bewoners wisselen met de dag," aldus een wandelaar die ik op de Delerweg aanspreek.
Delerweg 9 lijkt dť ideale locatie om uit beeld te blijven wanneer je gezocht wordt door politie of media. Het mocht niet baten. Het arrestatieteam valt binnen en licht twee van de drie verdachten van hun bed: Pauline van Tuyll van Serooskerken en Jelle Goezinnen. Laatstgenoemde werd reeds eerder gearresteerd toen hij minister Zalm een taart in het gezicht drukte. De derde arrestant is Margriet Goris van Eurodusnie. Zij wordt in Leiden opgepakt.
Het lijkt wel of Justitie zich na haar lakse houding van haar beste kant wil laten zien.
Een team van 55 rechercheurs gaat aan de slag om te onderzoeken of de arrestanten banden hebben met Volkert van der Graaf en zijn vriendin Petra Lievense. Volgens de toenmalige minister van justitie Korthals zijn er vooralsnog geen aanwijzingen dat de taarters en Van der Graaf in strafrechtelijke zin hebben samengewerkt. Maar hij houdt een slag om de arm en sluit niet uit dat de verdachten elkaar kennen.
De verdachten houden zich aan het handboek voor radicalen en weigeren net als Van der Graaf ook maar iets te verklaren. Wel laten ze via hun advocaat weten de moordenaar niet te kennen. Drie dagen worden ze vastgehouden. Op vrijdag 17 mei 2002 staan ze weer buiten. Er zijn volgens de rechter-commissaris geen wettelijke gronden om ze langer vast te houden. Justitie wilde dat wel. In het belang van het onderzoek had men de onderzoeksrechter gevraagd om de drie in bewaring te stellen en hun hechtenis met tien dagen te verlengen. Ze krijgen nul op de rekest.
Merkwaardig, vooral omdat zowel politie, justitie als de rechter-commissaris weet dat een van de daders, Goezinnen, meer op zijn kerfstok heeft. Hij behoort niet alleen tot de harde kern van het links-radicale Eurodusnie, maar wordt ook verdacht van betrokkenheid bij acties van het radicale Dieren Bevrijdingsfront.


AUTONOOM

Op 14 oktober 2002 doet de rechtbank in Den Haag uitspraak in de zaak tegen Goezinnen, Van Tuyll en Goris. Uit verschillende steden in Nederland zijn collega's toegestroomd om aan de verdachten hun sympathie te betuigen. De taarters zelf zijn niet aanwezig bij de rechtzitting en blijven zich beroepen op hun zwijgrecht.
Tijdens de zitting vindt een heftige discussie plaats. Volgens het OM zaten in de taarten die naar Fortuyn zijn gegooid kots en uitwerpselen. Maar volgens de verdediging, mr. M. Lindhout en mr. C. van den BrŻle, gaat het om vanille en slagroom. Volgens de advocaten werd de stank destijds veroorzaakt doordat onbekenden in het perscentrum een potje boterzuur hadden opengetrokken. In hun ijver zagen de advocaten iets over het hoofd, want in de persverklaring van hun cliŽnten wordt duidelijk gesproken over stank en uitkotsen.
Na veel heen en weer gepraat bepaalt de rechtbank dat de taarters per persoon 500 euro betalen. Het OM eist een taakstraf van 30 uur maar politierechter P. Poustochine vindt een geldboete passender omdat het niet waarschijnlijk lijkt dat ze een taakstraf ook zullen uitvoeren! De rechter vindt het ook nodig om te benadrukken dat er geen sprake is van enig verband tussen de taarten en de moord.
Intussen staan buiten de rechtszaal de aanhangers van de taarters te demonstreren. Voor de pers voeren ze een mooie show op. Een recept van de taarten van 14 maart wordt aan de journalisten uitgedeeld en nogmaals wordt uitgelegd waarom en hoe taarten gegooid worden. Speciaal voor de camera's wordt een demonstratie weggegeven. De echtgenote van Godin laat zich slachtofferen door een taart in haar gezicht in ontvangst te nemen. De spatten vliegen rond. De entree van het Paleis van Justitie komt onder de smurrie te liggen.
De cameramensen zijn tevreden.


SCHUILNAAM

Op de publieke tribune zitten die dag twee belangrijke figuren uit de "taartwereld": de Brusselse taartgoeroe NoŽl Godin en de Amsterdammer Kees Hudig (beter bekend onder de schuilnaam Kees Stad).
Godin wordt gezien als het lichtende voorbeeld van de beweging: hij besmeurde meer dan dertig mensen, onder wie Microsoft-topman Bill Gates. Hij staat aan het hoofd van de Belgische taartbrigade "Collectif Autonome de Chomeurs."
Kees Hudig is een welbekende radicaal die is verbonden aan de financieringsorganisatie XminY. YminY was ook een van de financiers van Van der Graafs organisatie Milieuoffensief. Hudig is een belangrijke antiglobalist en actief met een eigen taartbrigade onder de naam "Banketbakkers zonder grenzen". Zo kreeg de wethouder van Economische Zaken, Krikke in Amsterdam tijdens de opening van de opgeknapte Nieuwendijk in oktober 2000 twee slagroomtaarten in het gezicht.
Hudig steunde ook de taartactie tegen Fortuyn. "Het effect was dat het zelfingenomen heerschap op tv en in de kranten voor het eerst geheel anders afgebeeld werd dan hij zelf wilde en dan het publiek gewend was. Niet een triomfantelijk lachende en enigszins olijke nette heer, maar een beteuterde, wanhopige of woedende smeerkees werd getoond," schreef hij in een artikel.


LUDIEK

Hoe crimineel een taart kan zijn, blijkt wanneer in januari 2000 een "collega" van Kees Hudig en Jelle Goezinnen, Agent Apple van de Amerikaanse Biotic Baking Brigade (BBB), in Nederland aankomt. Hij is op weg naar een bijeenkomst van de radicale milieubeweging Earth First in Londen.
Zijn bezoek aan Nederland is een goed moment om recepten uit te wisselen. Agent Apple is actief bij een anarchistische groep in San Fransisco en houdt zich net als de Nederlandse partners bezig met onder anderen antifascisme, antimilitarisme, dierenrechten enÖ taarten.
Agent Apple brengt een leuk recept mee. Volgens hem verdienen sommige personen geen taart, maar een steen tegen het hoofd. Hiervoor had hij een "ludieke" oplossing. Taarten met een bodem die zo hard is als steen en een bloedrode vulling erop. Uit het taartengooibestand zoekt men een persoon die een goeie werparm heeft om dit soort taart te lanceren, zoals een voormalig pitcher (werper bij honkbal). Ook speelt men met het idee om in een taart een dosis landbouwgif te verwerken. Die zou uitermate geschikt zijn om een directeur van een chemische multinational te taarten.
Een van de meest spraakmakende acties van BBB was het taarten van de burgemeester Willie Brown van San Fransisco. Drie taarten troffen hem in zijn gezicht. Brown verzwikte zijn enkel en voelde zich mishandeld. Drie taartgooiers werden gearresteerd en kregen later in de rechtszaal te horen dat ze een halfjaar de cel in moesten. Voordat ze de cel in gingen, riepen ze tegen alle taartgooiers in de wereld: "Let a million pies fly!" Jelle G. publiceerde hun oproep in het (Euro)Dusnieuws uit februari 2000.
Hudig was op zijn beurt boos over de celstraf voor de taartgooiers. Hij riep op om een taartlawine tegen Amerikaanse zakenmannen en gezanten in de hele wereld te veroorzaken.
Een van de vele andere taartacties door de BBB was de aanslag op een universiteitsbestuurder, omdat hij verantwoordelijk zou zijn voor de samenwerking met Monsanto. Deze Chemiemultinational is zeer actief op het gebied van de landbouw. Het bedrijf werkt onder andere aan de ontwikkeling van genetisch gemanipuleerde zaden. Bedrijven als Monsanto werden ook door Volkert van der Graaf aangepakt, toen hij actief was als een van de Ziedende Bintjes.


HARTSTILSTAND

In oktober 2000 is de Biotic Baking Brigade weer in Amsterdam. Ditmaal om de film The Pie is the Limit te presenteren. Daarin schetst de BBB het verhaal achter de "global pastry uprising" (wereldwijde taartenopstand). De BBB heeft daarbij een voorkeur voor managers van multinationals. Na de presentatie worden films, met uitleg en discussie over "strategieŽn tegen multinationals" vertoond. Hudig is weer van de partij.
Een dag voor de rechtzaak tegen de Fortuyn-taarters komen taarters uit alle landen samen. In Amsterdam vindt een Grand Gala du Patisserie plaats. Kees Hudig is een van de organisatoren. Een kleurrijk gezelschap is bijeen. Ze maken er een feestelijke avond van. Met veel show wordt ingegaan op de acties die nodig zijn om te overleven. "Cultureel terrorisme" noemt men het. Er worden onder anderen films vertoond over de taktiek en de strategie van het taartgooien.
NoŽl Godin benadrukt nog eens dat taarten een van de manieren is om het imago en de reputatie van prominenten om zeep te helpen. Over de acties zegt hij: ,,Dit voelt zo heerlijk, zo zalig''. Godin droomt ervan om de paus te taarten. ,,Hij is een seriemoordenaar. Hij is tegen het gebruik van anticonceptiemiddelen," zegt Godin.
Wanneer iemand oppert dat het nogal confronterend lijkt om een taart tegen je snuit te krijgen en hem vraagt of hij niet bang is dat het slachtoffer een hartstilstand krijgt, reageert Godin opgewonden: ,,Nee daar ben ik absoluut niet bang voor. Integendeel, ik zou het een voltreffer
vinden als iemand gestrekt ging."
Tijdens de bijenkomst bevestigt Godin dat er nauwe contacten zijn tussen de taartbrigades, de antiglobalisten en de MacDonald's-vandalisten. In het netwerk van deze 'slopers' speelt Eurodusnie een belangrijke rol. Volgens Godin bestaat er een "vrijbuiterspact" tussen de bekende MacDonald's-vandalist Josť Bove en de internationale taartbrigades. Bove bezocht Godin in Brussel waar ze samen een geheim wapen ontwierpen met de naam "zelda". Zelda is zo groot als een huis met twee enorme ogen en zal in de strijd tegen globalisering worden ingezet. Zelda is een gigantische taartkatapult met twee teleskooparmen die twee taarten tegelijk tot op 35 meter kan werpen, bijvoorbeeld naar de politie.


ONTKENNING

,,Ze hebben er een spookverhaal van gemaakt en door de aanhangers van Fortuyn worden uit het niets verbanden gesuggereerd." Zo vat Kees Hudig de berichtgeving over de taartactivisten samen. In dit kader wordt op 1 maart 2003 ook het perscentrum Nieuwspoort getaart. Hierbij wordt een Telegraaf-journalist geraakt. Een van de activisten houdt een toespraak, waarin hij ontkent dat er uitwerpselen of braaksel inzaten.
,,We gaan weer taarten gooien," klonk het luid.
Volgens Hudig is er een groeiende lijst journalisten, advocaten en filmmakers die een flinke slagroomtaart in het gelaat kunnen verwachten. Een van de namen op die lijst is Harrie Nijen Twilhuis van de Telegraaf. Twilhuis had het gewaagd na de arrestatie van de Fortuyn-taarters over hen te schrijven. Ondanks herhaald verzoek wenste Twilhuis geen taart uit handen van Hudigs Banketbakkers zonder grenzen in ontvangst te nemen.
Deze acties maken deel uit van een campagne om de geschiedenis van de Fortuyn-taarting te herschrijven. Hun doel: zichzelf vrijpleiten van de kwalijke rol die ze hebben gespeeld rondom de moord op Fortuyn.


Dit is een voorpublicatie uit:
Eco Nostra; het netwerk achter Volkert van der Graaf.
Plusminus 250 pagina, inclusief bronvermeldingen
Een publicatie van Wetenswaardigheden
Secretariaat: Horndijk 5, 1231 NV Loosdrecht
Tel: 035-5828016
Verschijningsdatum: voor eind mei 2003
Prijs 22 Euro
Voorbestelling: t.n.v. P.J.W. Siebelt, postbank 6128866 onder vermelding van "Eco Nostra"
Report Spam   Report to moderator   Logged
Pages: [1]
  Print  
 
Jump to:  

Powered by EzPortal
Bookmark this site! | Upgrade This Forum
Free SMF Hosting - Create your own Forum

Powered by SMF | SMF © 2016, Simple Machines