world news
August 14, 2018, 10:58:54 am
Welcome, Guest. Please login or register.

Login with username, password and session length
News: World News
 
  Home Help Gallery Links Login Register  

Warwick Spinks

Recent Items
Pages: [1] 2
  Print  
Author Topic: Warwick Spinks  (Read 12518 times)
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« on: September 08, 2013, 12:01:41 pm »

Warwick Spinks
‘Most violent’ paedo freed by loophole ...and back ogling teens



Warwick Spinks AKA Willem van Wijk nicknamed ‘the Pied Piper of Paedophiles’ & one of the ‘Most violent’ paedo freed by loophole!

August 23, 2013 in Sex Offenders

Warwick Spinks, a VIOLENT child sex predator recaptured following an international manhunt quaffs champagne on a luxury boat — after he was freed by a loophole.



Evil Warwick Spinks, dubbed the Pied Piper of Paedophiles, was extradited from the Czech Republic in November after 15 years on the run.

He should have then served the last 18 months of his five-year jail term. But when he was caged back in 1995 the law only allowed officials to make offenders serve part of a sentence before automatically freeing them.

That loophole was closed for absconders last year but it cannot be enforced retrospectively.

So officials had to free Spinks FOUR MONTHS after his recapture.

The pot-bellied paedo, who now calls himself property tycoon Willem van Wijk, celebrated his freedom and 49th birthday with a bash for 14 pals, including toyboy Vladimir, 34.

The Sun watched as he:

SIPPED champagne with pals at a luxury floating restaurant.

UNWRAPPED creepy presents including an edible thong.

WRITHED with male go-go dancers, saying: “You’re only as young as the boy you’re feeling.”

CAVORTED starkers in a glass-sided plunge pool with a Slovak lad in front of other perverts.

A source said: “Spinks should be behind bars. Many people in Prague were shocked to see him back so soon acting as if nothing had happened. He is ****ing a snook at British justice.”

Spinks was first identified as a dangerous child abuser in 1992. He divided his time between England and Amsterdam, introducing sex tourists to young boys.

He told one undercover cop he could arrange sex with boys in Germany, Prague and Poland for as little as 10p. He was also secretly taped offering to supply a “snuff” video in which a boy, ten, was killed for kicks.

In 1995 he was jailed for seven years at Lewes Crown Court, East Sussex, for several offences against underage boys.

His sentence was cut to five years on appeal but when let out on licence in 1997 he fled the UK, violating his probation conditions.

Spinks was tracked down in Prague in 2000 running sex tours for paedophiles. But he evaded justice and was finally extradited last November, a coup hailed by the Child Exploitation and Online Protection Centre.

It had branded him “one of the most notorious and violent offenders we have ever dealt with”.

The Ministry of Justice refused to comment last night. But a source admitted Spinks’s release was “embarrassing”.

In Prague, where the age of consent is 15 and prostitution is legal for over 18s, vile Spinks aims to take advantage.

He told our undercover man: “I fully intend getting old disgracefully.”

Trail of a brute

THIS stark timeline tracks the years of Spinks’ sick trail of terror across UK and Europe:

1992: HE is quizzed by London cops on links to Euro paedo rings. He fixes sex with boys for tourists in Holland and offers to sell sick torture films.

1993: A LAD of 14 says he was raped at knifepoint and sold to a Dutch brothel after Spinks lured him into his home in Hastings, Sussex.

1995: SPINKS is jailed at Lewes, Sussex, for offences including drugging and kidnapping the 14-year-old boy and committing sex acts on him.

1997: DESCRIBED as “one of Britain’s most dangerous paedophiles”, Spinks is released from prison on licence and immediately flees.

1998: THE fiend sets up an agency in Prague after flitting between boltholes. A warrant is issued when he is spotted in the Canaries in 2001.

2012: SPINKS is finally flown back to the UK and arrested at Heathrow. But he is freed in 2013 and returns to his old haunts in Prague.


November 2012

Warwick Spinks arrest: Child sex attacker back in prison

Horrifying back catalogue of abuse led to his nickname ‘the Pied Piper of Paedophiles’ after bragged he could arrange sex with young boys for as little as 10p

A violent child sex offender who fled the UK and went on the run for 15 years is back in jail after being arrested in the Czech Republic.

Warwick Spinks, 48, was arrested at Heathrow after being flown from Prague on Thursday, the Child Exploitation and Online Protection Centre (CEOP) said.

He was also caught on secret camera offering to supply a video in which a 10 year old boy was killed and one featuring the horrific abuse of a young boy.

CEOP said Spinks was convicted in 1995 at Lewes Crown Court of numerous sexual offences against boys in Hastings.

He was jailed for seven years, reduced to five years on appeal in 1996.

His offences included serious sexual assault at knifepoint, taking indecent images of children and taking a child without lawful authority.

International investigation

He was released on licence on condition that he was not allowed to leave the UK without permission.

He breached the conditions in 1997 and was recalled to prison, but went missing.

Following extradition from the Czech Republic he will serve the 18 remaining months of his sentence.

His arrest followed an international investigation involving officers from CEOP, the Metropolitan Police and the Serious Organised Crime Agency (Soca).

Spinks was arrested by Czech police in August 2012. He had been using numerous aliases , including Willem Van Wijk and William Spinks, CEOP said.

Febuary 2000

Fugitive paedophile who runs package tours for perverts to prey on children

A PLOT by Britain’s most wanted paedophile to run child-sex holidays for perverts has been smashed by the Sunday People.

Evil Warwick Spinks is cashing in by organising “package tours” for sicko clients to prey on teenage boys.

We tracked down runaway Spinks, 35, to the Czech capital of Prague, Europe’s new perverts’ paradise.

The brute BOASTED how he used the Internet to lure men from Britain and the rest of Europe by promising tours of pick-up bars and providing apartments where the sex beasts could take youngsters.

Spinks fled Britain three years ago – breaking conditions of parole – after his early release from a jail term for drugging and kidnapping a 14-year-old boy who he SOLD to a gay brothel in Holland.

The fiend – described by police as one of Britain’s most dangerous paedophiles – was also suspected of masterminding an international paedophile ring and being involved in “snuff movies”. He faces instant arrest if he returns home.

Spinks BRAGGED to our investigators – posing as sex tour operators: “In Prague, a boy will spend the night with you for 400 Kronas, less than pounds 10. Just put the men on a plane and leave the rest to me. I can provide accommodation, transport and the personal touch.”

The Sunday People has put paid to Spinks’s sick scheme by blowing his cover. We can reveal today how he:

-POSES as a Dutch property consultant, using the name Wilhelm Pavel;

-SHAVED off his moustache in a bid to alter his appearance and rarely ventures far without minders;

-HIDES away in a flat in one of the smarter suburbs of Prague, a magnet for perverts because the age of consent for gay sex is only 15;

-USES e-mail and hidden websites to keep his tours secret from the authorities;

-PLOTS to make Prague as popular as Thailand for paedophiles. The city’s police have heard of kiddies as young as eight selling their bodies.

-TAUNTED Scotland Yard detectives who long to put him back behind bars and protectchildren.

Spinks, who claims to speak eight languages, boasted: “I know all the right boys. They’re all bisexual in this country. Any boy is available at the right price.

“I already have a lot of clients from Holland, Germany and Belgium. In June I have 20 arriving here. They are all spoilt b******s with lots of money.

“Amsterdam is played out now and all my old friends have moved here as well. The beauty of this place is that, like the Dutch, they have no hang-ups about sex.

“The boys are as cheap as in Thailand but are just two hours away from London by plane. The average wage here is only pounds 200 a month.

“I provide apartments because you will have a problem taking a boy back to a hotel room. There are security men on every floor and they will not allow visitors no matter how much you have paid.”

Spinks, who had his gay lover Jakob, 22, in tow, said: “Between us we have eight apartments with access to another 68.

“My apartments will give you the freedom to do what you like when you like. They are all nicely furnished and in the right locations for nightlife. I use clubs like Pinocchio’s or Escape where you get lads on the run from conscription into the army. Some of them are stunning.”

Spinks, from Greenwich, South London, proudly explained how he contacts the scum who use his services. He said: “I don’t need to advertise but have a website run by a friend in Budapest.

“Most business is by word of mouth. I have a lot of regulars who know they can trust me. The boys are also trustworthy. You don’t have to worry about them stealing from you.”

Spinks then explained how he looks after the needs of his pervert punters.

He said: “We can pick them up by car from the airport or organise a minibus if it is a large group. We will drop them off at apartments and take them out for personalised tours of all the best places.”

Spinks tries to meet any needs of his clients – down to a supply of Diet Coke in the fridge.

He said: “They all want boys. We will be flat out pampering them. Most of our business is repeat business and clients won’t come back if we don’t look after them properly.”

Spinks was convicted in 1995 of abducting the 14-year-old.

He drugged the lad, who had run away from a children’s home, and sold him as a rent boy in Holland. British and Dutch police launched an investigation after the boy fled to the British Embassy.

Spinks got seven years, cut to five years on appeal. Officers from Scotland Yard’s PaedophileSquad were furious when he got parole in 1997 after 30 months. He ignored conditions that he be supervised by probation officers and sign the Sex Offenders Register and fled – sending cops a taunting postcard from Holland.

International businessmen, lawyers and politicians were among Spinks’s clients when he ran the notorious Why Not boy brothel in Amsterdam before his arrest.

Cops in Amsterdam secretly taped Spinks offering to supply a video in which a 10-year-old boy was killed. He also said an associate had seen a boy die in the making of a film.

Spinks told our investigators at a meeting in Prague’s Wenceslas Square: “Scotland Yard would love to get their hands on me because they wasted pounds 2million investigating me.” Two minders watched from a nearby car as Spinks added: “I am well protected here.”

When one minder rumbled our photographer, Spinks started ranting and had to be calmed by passing policemen.

http://daemon-hunter.org/tag/loophole/#.Uiyrvn8wJ8E
« Last Edit: September 08, 2013, 12:37:20 pm by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #1 on: September 08, 2013, 12:09:22 pm »

The Paedofile: Police catch the small fry as Judges let the big fish off

Violent paedophile, snuff movie suspect and professional child trafficker Warwick Spinks. Longest ever sentence: five years
Our police and judiciary are either incompetent, or protecting the powerful. Looks to me like it’s a mixture of both.



More anonymous perverts are passing through the Courts, there’s been another arrest in connection with Elm House – already-known bit player – and a small paedophile ring discovered in Sheffield. Here we are again – just like Hackgate – months pass by and nobody in the political class has been collared. Thanks go to all of you who keep emailing me with news of such things, but without sounding churlish they add up to one obvious thing: tid-bits being thrown to the baying wolves, delaying tactics while more evidence is covered up, distractions to take people’s minds off the odd actions of former Welsh and Home Secretaries.

The paedophile ‘investigation’ closely resembles the Global econo-fiscal meltdown in one important way: the people involved in allegedly sorting it out will do anything rather than admit it’s a socio-cultural disaster. Sad little teachers in provincial towns get banged up, but any mention of Leon Brittan is fobbed off with the “rumour and innuendo” shtick….exactly as it was applied to Cyril Smith when he was alive. The worrying thing is that this isn’t a Front Page issue any more. The filibustering of those protecting the fiddlers is doing precisely what they intended – creating ennui in the face of bigger issues like being broke and having no home.

Meanwhile, the Establishment folks who don’t get out enough continue to demonstrate their woeful ignorance on the subject of paedophilia. Callum Evans, 21, from Queen Camel, near Yeovil, Somerset, posed as a girl on the social networking site to encourage victims to send him naked photos before meeting up with two 14-year-old boys and molesting them. But just two years ago a judge allowed him to walk free from court with a three-year community order for the offences and refused to ban him from Facebook.

At the time, Judge Graham Hume Jones said depriving Dower of access to the site would be ‘particularly excessive’ and deprive him of the ‘social traffic’ his peers took for granted. Yes you pillock, but his peers aren’t paedophiles, doh. Anyway, two 14 year olds stuck for life with a sexual trauma, all because some bewigged nitwit was more worried about a sociopath’s human rights than the right of normal kids to be protected from perverts.

Occasionally, judicial stupidity has nothing to do with it. The reason South Australian paedophile and former magistrate Peter Liddy got away with it for so long was his mates covering up for him. He is now serving 25 years for his crimes, but even so those representing him were moving in 2011 to get seven further assault cases wound up – ie, closed. They represent a long-standing civil action against Liddy for child sex crimes…and guess what? The judge ordered all seven to be closed permanently. Why?

Yesterday’s Mirror had a classic example of what these folks can go on to do if given enough rope.

Paedophile ring survivor Chris Johns – who suffered at the hands of abusers in North Wales care homes for years – angrily demanded to know why the names of those suspected of abuse and murder in the Jillings Report had been blanked out. He claimed that the full truth was still being hushed up. The report lists details of 12 young men whose deaths were thought to have been linked to the abuse they suffered between the late 60s and 80s, and even suggested that serving police officers from the time and council staff were strong suspects. But – and I’ve been expecting for this ever since Sally Bercow lost her libel case to Alistair McAlpslime – the Mirror says, ‘… it is heavily censored with names blanked out over fears of defamation after Lord McAlpine was wrongly named as being involved late last year.’

Of the 12 victims now mysteriously dead,  four had lived at the notorious Bryn Estyn home in Wrexham – which was at the centre of the inquiry.

Speaking about Monday’s heavily censored release of the report, Mr Jillings said: “The treatment of children was bestial. They weren’t treated like humans. Children died. It was horrific.”

Chris Johns’ brother Adrian, 32, died in 1992 in an arson attack before he had a chance to give a statement about the abuse he suffered at the Bryn Alyn home in the 1970s. He suffered at the hands of paedophile John Allen, who made a fortune running a number of homes. Leander survived the attack in Brighton with awful burns, and in 1995 both he and Chris gave evidence against Allen.

But during the week after Leander’s evidence, Allen had absconded from bail. Leander then turned up dead.

Eventually, John Allen was caught and – despite the arson suspicions and odd deaths -  was given just six years for sex assaults on boys. He is now free.

When are the judiciary going to get it through their concrete heads that every serial paedophile is a potential killer? It’s not as if this is new news: writing in the Guardian during 1997, Nick Davies horrified his readers by tracing how…

‘Three British men who lived in Amsterdam in the early 1990s have spoken quite independently of each other of their knowledge of paedophile “snuff movies”. All agree that they were made in Amsterdam by British paedophiles. Two of them name the same individuals, though neither admits to his own involvement. One of them appears openly in the Network First documentary. He has identified two houses where he says the films were made; he has named two Dutch criminals who he says were involved in distributing the films; he has given detailed descriptions of the boys in the films, described a club in Oslo where one of them was picked up, and he has identified a lake where he says their bodies were thrown. His allegations to Network First have been taken seriously by Scotland Yard, who have interviewed him twice at length, and by Dutch police who last month (March) launched a formal murder inquiry…’

He goes on to describe some of the horrors perpetrated by infamous paedophile Warwick Spinks:

‘The boy’s name was Gary, he was 14-years old, he had grown up on a rough estate in the north east of England….he and his friend, Peter, also then 14 , had run away together and gone to London….Spinks told the two boys that he had got some LSD for them at his home in Hastings on the Sussex coast, he paid for them to come on the train with him and took them back to his flat, where suddenly he produced a kitchen knife and made them strip naked. The burly 30-year-old ordered them to have sex together while he took photographs. When they failed to perform as he wished, he buggered both of them. Both of the boys pleaded with him to stop, but Spinks told them he liked it best when they were scared. He kept them in the flat for two days and gave them LSD. Some of the time, Gary was weeping.’

If this reminds you of Ian Brady torturing his child victims, there’s a good reason: he was a paedophile too. But guess what, Spinks got just five years when Plod finally caught up with him – reduced from seven years on appeal. After later crimes, Spinks fled to Amsterdam. He should never have been released: that isn’t a Daily Mailism, it’s based on what paedophiles go on to do. Nick Davies again, in 2000:

‘Spinks had been running a mail order ****ography business from Brighton, before he moved to Amsterdam, where he pioneered the trafficking of boys as young as 10 – first, from the streets of London, and, after the collapse of the Soviet Union, from the poverty of eastern Europe. Having brought them to Amsterdam, he used these “chickens” himself, sold them into the brothels or through escort agencies and put them in front of the camera. Some resisted, some ran away, but most were made to comply through the removal of their passports and doses of drugs and violence.

By 1990, these two clubs on Spuistraat, together with Boys for Men, De Boys, the Blue Boy and the Why Not, had become the busiest watering holes in the international paedophile jungle. Dutch police estimated there were 250 paedophiles involved in the production of child ****ography in Amsterdam with an unknown floating population of child sex tourists from all over the world – and it was the British who formed the hard core consumers: Stephen Smith, who had helped to found the Paedophile Information Exchange, fled there when police in England prosecuted the organisation; Russell Tricker, now 58, a former private school teacher who was convicted of child sex offences in the UK, used his job as a coach driver to ferry suitable boys from London; John Broomhall opened a **** shop on Spuistraat and was caught with more than 1,000 copies of videos of under-aged boys; Mark Enfield, now 41, sold a video of himself abusing a drugged boy.

Alan Williams introduced two paedophile friends from Wales, John Gay and Lee Tucker, both of whom were to become central targets for Bristol detectives. The two men found they could sell Welsh boys into the clubs on Spuistraat and then make more money by investing in child ****ography. They bought video equipment, set up TAG Films, and visited Amsterdam regularly to make films, which they sold through distributors in the US and Germany. At the time, Dutch law punished production of child ****ography with a maximum sentence of only three months.’

He carried on until even the Dutch police had seen enough. But he fled to the Czech Republic and managed to evade capture….having already absconded from his risible five year British sentence in the 1990s. Unbelievably, following extradition from the Czech Republic in November 2012, he is now back in prison – but will serve only the 18 remaining months of his sentence.

Michael Gove gives a ****-addicted kids’ teacher his job back. A Plymouth judge gives two paedophiles bail, and they leg it for three years. A Bristol judge is a suspect in a paedophile bordello operation, but the case is gagged for 23 years, and the judge goes free. Here today – after all this time to learn the lesson that over 95% of paedophiles never show contrition for what they’ve done and almost never ‘reform’ themselves – the judiciary are still spouting the same ignorant drivel and dishing out idiotic sentences.

http://southweb.org/lifewise/the-u-k-paedofile-police-catch-the-small-fry-as-judges-let-the-big-fish-off/
Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #2 on: September 08, 2013, 12:15:30 pm »





« Last Edit: September 08, 2013, 01:26:27 pm by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #3 on: September 08, 2013, 12:24:47 pm »

David Cameron, Warwick Spinks and the ‘gay witch hunt’

http://spotlightonabuse.wordpress.com/2013/03/06/david-cameron-warwick-spinks-and-the-gay-witch-hunt/
Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #4 on: September 08, 2013, 01:30:57 pm »

GOMORRHA DEPESCHE: Kapitel 11 von Martin Compart   
14. März 2013, 10:27 vormittags
Einsortiert unter: Dutroux, GOMORRHA DEPESCHE, Sodom Kontrakt, WORK IN PROGRESS | Tags: Dutroux, GOMORRHA DEPESCHE, Jotis Demmink, Snuff, Warwick Spinks



Amsterdam erstickte in der Schwüle. Kein Hauch kam vom Meer. Schwitzende und lärmende Touristen krochen wie fette Käfer den Rembrandsplein rauf und runter oder schluckten Erfrischungsgetränke in den überteuerten Straßencafés um sich vor dem Dehydrieren zu bewahren. Gill ging neben Bart und betrachtete missgelaunt das Treiben. Das einst von Ted Allbeury als zivilisierteste Stadt der Welt bezeichnete Amsterdam war zu einer Konsumkloake verkommen, voll gestopft mit Kriminellen und Abschaum. Die Globalisierung der Gier und des Elends hatte auch vor dieser einstigen Schönheit nicht halt angehalten. Eine Metropole der Perversionen und die Hauptstadt der Toleranz und der Lebensfreude – nur nicht für die Opfer. Wer hier vom Wagen fiel, kroch durch die Gosse und fraß Kot bis ihn der Tod erlöste. Die Calvinisten hatten die Hölle längst privatisiert.
Die engen Seitenstrassen mit ihren aneinander gedrängten Häusern hatten ihren historischen Charme in den Fassaden bewahrt. Trotzdem wirkte die Stadt nie antiquiert. Sie hatte die umtriebige Energie kultureller und wirtschaftlicher Neugier. Im Zentrum mit den großen und kleinen Shopping-Tempeln drängelte sich niemand durchs Gewühl, der nicht einen Einkaufssack mit sich schleppte. Die Gesichter der Touristen strahlten begeistert über diese perfekte Verdinglichung der Existenz.
In der Verbrechensstatistik Europas hatte sich Amsterdam in den letzten Jahrzehnten auf Platz drei vorgearbeitet und behauptete sich recht gut als ökonomische Metropole. Nachdem die Amsterdamer Bosse Klaas Bruinsma und Willem Holleeder erschossen oder aus dem Verkehr gezogen worden waren, hatte sich die Schattenwirtschaft internationalisiert. Ganz vorne dabei waren serbische Killer und die unvermeidbaren Triaden, die schon in den 1970ern ihre Machtkämpfe ausgetragen und ihre Claims abgesteckt hatten.
Sie bogen in eine weniger belebte Seitenstraße ab und verließen den Trampelpfad des Tourismus. Gleich um die Ecke des Rembrandsplein mit seinen Cafés und Geschäften lag die Paardenstraat, zugemüllt und nach ****e stinkend.


 Bart war ein hagerer Bursche in einem zerknitterten Anzug. Er hatte ein angstvolles Lächeln, das nie stehen blieb und über sein Gesicht zuckte. Seine Höflichkeit war immer eine Spur zu eifrig und zeigte seine Unsicherheit. Der typische Laufbursche. Von allen gemocht und bis zu einem gewissen Punkt akzeptiert und ins Vertrauen gezogen. Einer der es nie bis hinter die Türen schafft, wo die wichtigen Leute sich ihren Mist ausdenken und planen.
„Wie sind Sie ins Milieu gekommen?“
Bart grinste unsicher und rieb sich das Ohrläppchen. „Sie werden es nicht glauben. Ich war Gefängniswärter. Für ein paar Gulden besorgte ich den Häftlingen, was sie gerade brauchten. Ich musste Geld verdienen. Meine Frau war schwer krank und konnte nicht mehr dazu verdienen. Aber wir hatten uns an einen gewissen Luxus gewöhnt. Naja, ich verdiente mir jedenfalls das Vertrauen von ein paar harten Jungs. Als ich aufflog, haben sie mich rausgeschmissen. Was kann ein gelernter Schließer aus dem Staatsdienst noch machen? Nicht mal eine Security-Firma wollte mich… Die hatten Angst, dass ich vielleicht einen Inside-Job machen könnte. Meine Frau verließ mich für den nächsten besten mit einer ****en Börse. Also rutschte ich ins Geschäft.“
„Spitzeldienste?“
„Oh, nein. Sie werden das auch nicht glauben, aber ich bin irgendwie doch eine ehrliche Haut. Deswegen werde ich auch akzeptiert. Denn für gefährliche Jobs fehlt mir der Mut. Die Bullen sind zwar an mich heran getreten, aber ich habe sie abblitzen lassen. Ich habe keine Nerven für ein Doppelspiel.“
„Ich kenne Jungs aus dem Milieu, die würden Pädophile oder Snuff-Händler töten.“
„Amsterdam ist anders. Bei uns Holländern geht es erst ums Geschäft und dann um die Moral. Wir sind echte Calvinisten. Und wir sind ja so tolerant. Niemand darf einem Individuum vorschreiben, wie er sexuell zu ticken hat. Nur deswegen konnte die Pädophilenszene in den achtziger Jahren hier zum Big Business werden.“
„Wieso gibt es da so starke Überschneidungen zur Snuff-Szene?“
„Leute, die gerne Kinder ficken, wollen überlegen sein, Macht ausüben. Vom ficken zum quälen ist es dann nur ein kleiner Schritt. Ein kleines Kind zu ficken ist schon Folter. Jemanden das Leben zu nehmen ist doch die höchste Form der Macht. Die sollen erzählen, was sie wollen. Das sind alles perverse Sadisten. Und die Brutalsten gehen nicht n ur ihren Neigungen nach. Sie machen ein Riesengeschäft daraus. Lassen sich für ihren Spaß bezahlen.“
.themusicbox[1]


 Bart deutete auf eine dunkle Bar in Haus Nr.15. „Aus der guten alten Zeit, den 1990ern, in denen Warwick Spinks und seine kriminellen Pädo-Freunde hier ihr Unwesen trieben, sind noch die beiden Treffs Festival Cafe und Music Box in Nr.9 übrig geblieben. Nach wie vor sind osteuropäische Knaben im Angebot und jugendliche Stricher aus ganz Europa lauern auf Freier. Die letzten Überbleibsel als Spinks und seine britischen Gesellen in den 1980ern hier eine pädophile Kolonie gründeten, die auch Snuff-Filme herstellte und vertrieb.“
„Ein netter Schaufensterbummel. Dieser Spinks war so was wie ein Pionier der Szene?“
„Könnte man sagen. In England hatte er Filialen, über die er die Videos vertrieb. Eine ganz üble Ratte. Ich hatte ungern mit ihm zu tun, aber…“
„Jajaja. Ich weiß schon: Das liebe Geld. Erzählen Sie mir was über ihn.“

1462568-img-warwick-spinks-pedofil[1]

„Spinks fuhr gerne in der Begleitung von Knaben aus seinen Klubs nach Berlin. Berlin war eine zentrale Anlaufstelle für Jugendliche aus Osteuropa. Außerdem war es die erste westliche Stadt, die von den Ostblock-Gangs nach dem Mauerfall unter Kontrolle gebracht wurde. Sie sollten dort die Minderjährigen überzeugen, dass auf sie in Amsterdam das Paradies wartet. Das Paradies bestand selbstverständlich aus Cash und Drogen. Für jeden neuen Rekruten bekam man einen Finderlohn. Als Spinks einem Schlepper nur in Kokain auszahlen wollte, wurde der sauer. Er packte Spinksam Kragen und knallte ihn gegen einen Automaten. Sofort griff Spinks Clubwächter ein, packte den Jungen und schmiss ihn durch das Fenster im 1.Stock auf die schmierige Spruitstraat, wo er mit einem gebrochenen Bein liegen blieb. Damals, so schätzte sogar die holländische Polizei, waren in Amsterdam etwa 250 Personen in die Herstellung von Kinder****ographie verwickelt. Die Verknüpfungen gingen bis Frankreich und Belgien…“
„Nihoul?“
„Ganz recht. Es gab enge Beziehungen zu Dutroux und den ganzen Klüngel um Nihoul. In diesen Kreisen endet nichts an Grenzen.“
„Und die Bullen haben gepennt, weil die Politiker nichts davon hören wollten.“
„Politiker gehören schließlich auch zu den Kunden. Besonders in Brüssel und London. Die holländische Polizei gehört zu den uneffektivsten der Welt. Nach Dutroux sind sie ein bisschen wacher geworden. Aber Sexualdelikte interessieren sie nicht. Besonders nicht, wenn es um osteuropäische Kinder geht, die sowieso keine Lobby haben. Sie sind für sie nichts anderes als das was sie sind: Dreck für die Strasse. Sie kümmern sich lieber um Einbrüche und Autodiebstähle. Denn da geht es schließlich um echte Werte. Ein Auto ist doch mehr wert als zehn vergewaltigte und aufgeschlitzte Zigeunerkinder. Auch können sie nicht einfach wie wir über jede Grenze um Geschäfte zu machen. Sie müssen erstmal im jeweiligen Land um Amtshilfe nachkommen. Die Politik hat da ganz klar Prioritäten gesetzt. Kampf gegen Rauschgift. Das hat Priorität und ist ein Milliardengeschäft an dem viele Arbeitsplätze hängen…“
„Ineffektiv und absolut sinnlos. Aber es sorgt für hohe Profitraten und hohe Endverbraucherpreise.“
„In unserer schönen perversen Welt hat das eben absoluten Vorrang und pumpt viel Geld rein. Was sind schon Menschenhandel und tote Kinder im vergleich zum bösen Marihuana?“
„Weiter mit Spinks.“
„Sein Haus war eine Honigfalle für Jungen, ausgestattet mit Spielautomaten, Videofilmen und jede Menge Alkohol und Drogen. Wer nicht mitmachte, wurde einfach vergewaltigt. Einige Jungen machte er ****süchtig. Ältere Männer kamen und gingen und benutzten die Minderjährigen für jede Perversion, die ihnen Freude bereitete.
Einmal kam ein 13jähriger zu Spinks und fragte ihn nach Haschisch. Der kleine Idiot. Spinks gab ihm ****. Später vermiete er ihn auf den einschlägigen Klappen.“
„Warum hauen die Jungs nicht ab, wenn sie können?“
„Wohin denn? Meistens sind es Ausreißer oder sie wurden verkauft. Dann sind sie süchtig und tun letztlich alles für Drogen.“
„Sie sterben früh.“
„So oder so. Ich habe leider ein paar Filme zu sehen bekommen, die es ja nicht gibt. In einem sah man einen zwölfjährigen Knaben vergewaltigt und mit Nadeln attackiert, bevor er von seinem Peiniger kastriert und anschließend mit dem Messer aufgeschlitzt wurde. Ein anderer war garantiert von Spinks selber gedreht. Es war an Bord seines Hausbootes. Ich habe ein paar Tassen wieder erkannt, die da rum standen. Der Ton hatte das Schlagen der Wellen gegen den Bootsrumpf registriert. Der Junge zuckte verzweifelt mit dem Kopf als er oral zu Tode vergewaltigt wurde. Über dem Klatschen des Wassers hörte man das verzweifelt Gurgeln des Jungen und das befriedigte Grunzen des Mannes.“
Gill stöhnte innerlich auf. Weder Polizei noch Politik waren wirklich gewillt, diesen Schweinestall auszumisten. Und wie man wusste, wurden die Opfer häufig selber zu Tätern. Das konnte sich über Generationen in die zu Zukunft fortsetzen. Dieses Leben formte diese Kinder, die dann später das leben formten.
„Was ist aus Spinks geworden?“
„Als ihm der Boden hier und in England zu heiß wurde, ging er nach Prag. Eine Menge Pädophiler sind damals nach Prag oder in andere osteuropäische Städte gegangen, weil sie im dortigen Chaos gut untertauchen konnten und weiterhin ihren Geschäften und Neigungen nachgehen konnten. Spinks organisierte Urlaubsreisen für Kinderficker. Ging jahrelang. Dann kam ihm ein englischer Journalist und die Leute von CEOP auf die Spur…“
„CEOP?“
„Child Exploitation and Online Protection Centre. Die Prager Polizei wollte ihn verhaften. Er bekam einen Wink und floh nach England, wo die Bullen ihn in Heathrow gleich hops nahmen. Nach fünfzehn Jahren! Der Kerl schaffte es, trotz internationalen Haftbefehl fünfzehn Jahre auf freien Fuß zu bleiben. Bis November 2012. Erstaunliche Leistung, oder?“
„Jedenfalls hat man ihn jetzt aus dem Verkehr gezogen.“
Bart blieb stehen und sah Gill verwundert an. „Nur um die achtzehn Monate seiner englischen Reststrafe abzusitzen. In Prag hätte ihn eine neue Anklage erwartet. Spinks wusste genau, warum er sich nach England absetzte.“
„Jeder Bankräuber wird härter bestraft als ein pädophiler Mörder. Aber ich bin nicht auf der Suche nach pädophilen Snuff-Killern, ich muss an den heran kommen, der die CD vertrieben oder vielleicht sogar gemacht hat, die Sie Concretes Mann besorgt haben.“
Sie setzten sich auf die Korbstühle eines Straßencafés. Bart bestellte einen jonge Genever, Gill ein Hero Cassis. „Bis vor ein paar Jahren hatte Spinks sein Hauptquartier in der Pinocchio Bar in Prag. Dort besuchte ihn häufig sein alter Freund, der Staatssekretär des Justizministeriums Joris Dennink. Dennink war der, der die ganze Szene in Holland geschützt hat und war sogar Thema eines US-Kongreßausschusses wegen Kindesmissbrauchs und Menschenhandels. Spinks war das Bindeglied zu Marc Dutroux. Er kümmerte sich um die Knaben und Dutroux um kleine Mädchen im Netzwerk.“
„Dennink wurde Ende 2012 in die Rente geschickt.“

„Aber es gibt noch immer reichlich Ärger. Es gibt Demonstrationen für seine Verhaftung und es tauchen immer neue Anschuldigungen und Beweise gegen ihn auf. Er hat tatsächlich seinen Dienstwagen benutzt, wenn er in Prag ins Pinocchio fuhr. Merkwürdigerweise ist Denninks Chauffeur, Mijnher Mosterd, 2004 plötzlich und unerwartet verstorben.“
„Erpressung?“
„Wohl nicht. Er konnte es nicht mehr ertragen, was Dennink so auf dem Rücksitz trieb und hat auch sonst eine Menge mitgekriegt. Vielleicht auch, wie Dennink dabei war, als Spinks 2003 einen Kinder****o drehte, bei dem der kleine Junge starb…“
„Ein weiterer Snuff-Film…“
„Der Junge wurde mit einem Dildo zu Tode penetriert.“
Gill bestellte sich nun einen doppelten Genever. Er schmeckte beschissen.
„Das geht weit hinauf, wie in Belgien. Die türkische Regierung hat mit Dennink regelmäßig die niederländische Regierung erpresst. Die türkische Polizei hat Dennink bei seinen Istanbulbesuchen mit Knaben versorgt. Zwei von ihnen wollen jetzt in Holland gegen Dennink prozessieren…“
„Warum erpresst? Was wollen denn die Türken von den Holländern?“
„Zum Beispiel die Verhaftungen von kurdischen Exilanten. Prominentestes Beispiel war der kurdische Geschäftsmann Baybasin, der auch gegen Dennink geklagt hat. Es gab eine menge parlamentarische Anfragen und Klagen gegen ihn. Aber alle wurden niedergeschlagen und unter den Teppich gekehrt. Dieses Netzwerk ist seit dreißig Jahren aktiv und könnte ohne Mittäterschaft von ganz oben in ganz Europa nicht existieren.“
„Das hat man seit Dutroux vermutet.“
„Von wem haben Sie den ****o für Concrete?“
„Von Elsie de Harpyie. Concretes Agent wollte etwas ausgefallenes, nicht den üblichen Kinder-Snuff. Die Harpyie kann alles besorgen, was irgendwo auf der Welt existiert. Für den richtigen Preis. Und Geld spielt bekanntlich für diese Leute keine Rolle.“ Bedauern und nicht Neid lag in Barts Stimme. „Ich habe ein paar Tausender rübergereicht und die DVD zwei Tage später abgeholt.“
„Ein paar Tausender?“
„Exklusive meiner Provision.“
„Wie komme ich an… Elsie ran. Können sie mich einführen?“
„Nicht, wenn Sie verbrannte Erde hinterlassen. Das könnte mich töten – oder schlimmer: aus dem Geschäft bringen.“
„Keine Sorge. Es geht nur darum, ein Geschäft zu machen“, log Gill.
„Geld. Mit Geld kann ich Sie überall reinbringen.“
„Was wäre ein betrag, der diese Harpyie zum zwitschern bringen würde?“
„Elsie ist gut im Geschäft… Aber er stammt aus kleinen Verhältnissen. Ab 50.000 würde die Gier ihn beherrschen. Darunter neigt er zur Vorsicht. Er macht schließlich selber so um die 100.000 in guten Monaten. Das nehme ich jedenfalls an. Ich führe nicht seine Bücher.“
Gill stand auf und ging ein paar Schritte vom Café weg. Er rief Jacqueline Keogh an um das Geld zu besorgen. Sie sagte ihm, er könne das Geld jederzeit bei der Rabo Bank-Filliale am Dam 16 abholen. Auch mehr als er jetzt brauchte. Geld war bekanntlich kein Problem.
Gill ging zu Bart zurück. „Sie bringen mich rein, dann können Sie verschwinden. Den Rest erledige ich alleine.“

aus: http://politikforen.net/archive/index.php/t-131442.html
HPF > Politische Foren > GG / Bürgerrechte / §§ / Recht und Gesetz > Polizist ermittelt über Pädosatanismus. Spurlos verschwunden.

——————————————————————————–

PDA

Vollständige Version anzeigen : Polizist ermittelt über Pädosatanismus. Spurlos verschwunden.

——————————————————————————–

Brutus

05.10.2012, 10:47

Stan Maillaud, ein in Frankreich vergleichsweise bekannter Ermittler in Sachen Pädosatanismus der Eliten, also Kinder sowohl vergewaltigen als sadistisch schlachten, ist seit wenigen Tagen spurlos verschwunden.

Die Leserkommentare bei Alain Soral fürchten um sein Leben, sie vermuten, es werde ihm möglicherweise gehen wie seinem Kollegen Christian Jambert, der ebenfalls über pädosatanistische Netzwerke ermittelte und 1997 mit zwei Kugeln im Kopf tot aufgefunden wurde. Natürlich Selbstmord, sagen die Behörden.

Beim Lesen der Web-Beiträge oder Abhören der Videos von Égalité et Reconciliation fällt auf, daß sowohl Alain Soral als die Kommentatoren in regelrecht stereotyper Prägung vom *Pädosatanismus der Eliten* sprechen.

Wer immer noch meint, solche Ansichten würden höchstens von Verschwörungsidioten vertreten, aber doch nicht von demokratisch-rationalen Bürgern, sollte die Vorkommnisse um Stan Maillaud endlich zum Anlaß nehmen, im Web oder anhand von Büchern Recherchen anzustellen.

Unter den Stichworten Sachsenumpf und Dönermorde wird er vieles finden, was sowohl bei deutschen als auch französischen Kriminalfällen eine wesentliche Rolle spielt.

Stan Maillaud:

http://www.egaliteetreconciliation.fr/Disparition-de-Stan-Maillaud-14180.html

Christian Jambert:

http://www.egaliteetreconciliation.fr/Qui-a-tue-le-Gendarme-Jambert-13276.html

——————————————————————————–

pw75

05.10.2012, 10:59

Die Leserkommentare bei Alain Soral fürchten um sein Leben, sie vermuten, es werde ihm möglicherweise gehen wie seinem Kollegen Christian Jambert, der ebenfalls über pädosatanistische Netzwerke ermittelte und 1997 mit zwei Kugeln im Kopf tot aufgefunden wurde. Natürlich Selbstmord, sagen die Behörden.

Selbstmord?! mit 2 Kugeln im Kopf?! :haha:

Christian Jambert:

http://www.egaliteetreconciliation.fr/Qui-a-tue-le-Gendarme-Jambert-13276.html

Als Büchsenmacher habe ich schon oft mit Schußwaffen-Suiziden technisch zu tun gehabt: Daß sich ein Selbstmörder aber 2 Schuß in den Brezel setzt, konnte ich bisher nicht bestätigen: wenn sich ein Selbstmörder in den Schädel schießt, verletzt er in der Regel das Stammhirn und dann kann man keinen zweiten Schuß abfeuern, weil das vegetative Nervensystem diesen Befehl nicht mehr übermitteln kann.

Zwei Kopfschüsse sind fast 100%ig Mord, selbst wenn sie aus der selben Waffe stammen…

Mit ballistischem Gruß,

KuK

http://martincompart.wordpress.com/tag/warwick-spinks/
« Last Edit: September 08, 2013, 01:36:51 pm by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #5 on: September 08, 2013, 01:43:08 pm »

Thursday, 8 August 2013
Warwick Spinks Free.
Evil Warwick Spinks, dubbed the Pied Piper of Paedophiles, was extradited from the Czech Republic in November after 15 years on the run.
He should have then served the last 18 months of his five-year jail term. But when he was caged back in 1995 the law only allowed officials to make offenders serve part of a sentence before automatically freeing them.
That loophole was closed for absconders last year but it cannot be enforced retrospectively.
So officials had to free Spinks FOUR MONTHS after his recapture.
The pot-bellied paedo, who now calls himself property tycoon Willem van Wijk, celebrated his freedom and 49th birthday with a sordid bash for 14 pals, including toyboy Vladimir, 34.
The Sun watched as he:
SIPPED champagne with pals at a luxury floating restaurant.
UNWRAPPED creepy presents including an edible thong.
WRITHED with male go-go dancers, saying: “You’re only as young as the boy you’re feeling.”
CAVORTED starkers in a glass-sided plunge pool with a Slovak lad in front of other perverts.
A source said: “Spinks should be behind bars. Many people in Prague were shocked to see him back so soon acting as if nothing had happened. He is ****ing a snook at British justice.”



 Party perv … chubby Spinks gets a birthday dance from three half-naked lads at gay club
Dan Charity

Spinks was first identified as a dangerous child abuser in 1992. He divided his time between England and Amsterdam, introducing sex tourists to young boys.
He told one undercover cop he could arrange sex with …read more
Source: The Needle

http://brynalynvictims.blogspot.be/2013/08/warwick-spinks-free.html
« Last Edit: September 08, 2013, 01:45:29 pm by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #6 on: September 08, 2013, 01:54:28 pm »

That same story in the Guardian also disclosed the activities of Warwick Spinks, a British paedophile then serving a sentence of five years for abducting and raping two homeless boys from the streets of London. He had sold one of them into a brothel in Amsterdam.

Spinks is a paedophile of grandiose ambition who ran an agency in Britain which sold boys to like-minded punters, and then he moved to Amsterdam where, as the Guardian disclosed, he worked in brothels and joined a group of British men who produced videos in which five boys were alleged to have been raped and murdered for the pleasure of viewers.

As he approached the end of his five-year sentence, Spinks was transferred from prison to a probation hostel in south London where, last September, he was asked to fill in a form so that the police could enter his details on the new register of sex offenders. Spinks, however, refused to fill in the form. He simply walked away from the hostel and sent his probation officer a postcard with an invitation to come and see him in Amsterdam. The result: another abuser has escaped.

The sexual abuse of children is a special crime, not simply because of the damage it does to victims, nor even because of the anger and fear it provokes in communities, but more particularly because it is so easy – easy to commit, easy to get away with.

It is physically easier for a rapist to overpower a child than an adult. In February of this year, police reported that a paedophile had boarded a train outside Brighton one evening and abducted not one, but three young boys, aged between eight and eleven. Police said that the man forced the three boys to get off in the village of Glynde, where he marched them into the public toilets and indecently assaulted all three of them before threatening to kill them, raping one of them and putting them all back on the train.

Equally, it is easier to confuse a child than an adult. A woman who spent four years from the age of seven being raped regularly by her stepfather, told the Guardian she had never thought to complain: “I thought it was normal, I thought everyone was going home from school and being hurt by their dad.” Children have emerged from abuse to report variously that there was no point in telling because no one would believe them and they would be put into care; or, commonly, that the abusive parent would be sent to prison, thus destroying the family and bringing hardship and misery to the other parent.

Children are conned by their abusers in a way that no adult would be. Bruce McLean, for example, who is serving nine years for indecent assaults in Cheshire, was using Manchester United tickets to entrap boys. A man who is now awaiting trial for producing a small **** of child pornography videos in the north of England bought adolescent girls with Kentucky Fried Chicken and toffees, according to one who has spoken to the Guardian.

The ease of the crime is reflected in its scale. No one knows the exact numbers, but to construct a picture is to watch an arithmetical explosion. Start with a hard fact. At the last count, there were 2,100 child sex abusers behind the bars of British jails. Now think of all those who have previously been convicted but who have been released back into the community. You have to multiply by 50: according to the Home Office Research Department, there are 108,000 convicted paedophiles in the community.

Now, think of all the child victims who are conned and confused and never report their abuse in the first place; and all those cases which are reported but which fall short of the demands of the courts; and all those cases of **** and indecent assault which are convicted but which are not statistically recorded as crimes against children. At the most conservative estimate, the NSPCC and specialist police agree with studies here and in the US, that the official figures for convictions record no more than 10 per cent of the paedophile population. Which means that today in Britain, there are probably 1.1 million paedophiles at large. Other studies suggest that the figure is very much higher.

This vast scale appears to be confirmed by “prevalence studies” which take samples of the population and establish how many were childhood victims of sexual abuse. In the UK, the US, Germany, Switzerland and Australia, studies consistently find that around 20 per cent of women and around 8 per cent of men suffered sexual abuse as children. In the current population of UK children, that would cover 1.5 million girls and 520,000 boys, a figure that is consistent with the projection of 1.1 million offenders.

Child sex abuse is not only easy to commit, it is also easy to get away with. It is the least reported crime on the planet. Numerous victims say that they were silenced by their own emotions – the same emotions which gag the adult victims of ****, but which are magnified in a child’s mind. Some children simply cannot report it: social workers in East Sussex four years ago found paedophiles deliberately targeting children who were too disabled to give evidence. Others had picked children who were terminally ill and who died before the system could catch up with them.

Those children who do report what has happened to them are uniquely likely to find their stories rejected. Often, like the adult victims of indecent assault, they will have nothing but their own word as evidence. And the word of a child is viewed with suspicion from one end of the criminal justice system to the other. It is for that reason that the tribunal of inquiry into abuse in children’s homes in North Wales is only now attempting to get to the truth of hundreds of complaints which were first made by children up to 20 years ago – to council officials, doctors, social workers and parents who, almost without exception, believed not a word of it.

North Wales is only the beginning. It is now clear that during the last 30 years, children’s homes in Britain suffered an epidemic of **** and violent assault. It was an epidemic that went unnoticed. There are now thousands of men and women, in North Wales, South Wales, Manchester, Liverpool, Sunderland, Northumbria, Edinburgh – in 17 different police areas – who have come forward to make detailed, credible allegations about their childhoods of abuse in care. And yet, at the time, just about all of them were overlooked by just about every agency that was supposed to protect them – the police, social workers, the Social Services Inspectorate, health visitors, doctors.

The passage of time, itself, often allows abusers to escape. In Cardiff, Paul Conibeer, who is now aged 28, is trying to persuade the police to prosecute three men for buggering him and passing him around their friends when he was a 13-year-old in care. The three men have since been convicted of paedophile offences and have become involved in the abuse of children in Portugal and Amsterdam, where they shared their pleasures with Warwick Spinks. Police in Cardiff, however, say Conibeer’s story is too old to be proved.

more

http://spotlightonabuse.wordpress.com/category/greystone-heath/
Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #7 on: September 27, 2013, 12:08:28 pm »

   

Paedophilia is easy, 2: how a paedophile murder inquiry fell apart
The Guardian
Published October 2000

A year after Bristol police finally started to unravel the ring of paedophiles in the city who had been abusing children for up to twenty years, they came across an informant who opened up a new and alarming line of inquiry.

The man, who himself had a long history of sexually abusing boys, told them that the paedophiles they were investigating had been spending a lot of time in Amsterdam, where they had become involved with a group of exiled British child abusers who had succeeded in commercialising their sexual obsession. They were trafficking boys from other countries; running legitimate gay brothels and selling the under-aged boys ‘under the counter’ and through escort agencies; they had branched out into the production of hard-core child ****ography. And they had killed some of them.

One boy had simply been shot through the head, the informant said: he had been causing trouble and had been executed in front of several paedophiles in the basement of a club in the city centre. Another, about whom he knew very little, he believed had been thrown into one of the canals. But the one about whom he spoke the most – the one who seemed to haunt him – was a boy who had been tortured and killed in the most painful and bloody fashion in the course of producing a ****ographic video. The informant said he had seen most of the video himself. He said he had vomited before he could reach the end.

The few detectives in Europe and North America who specialise in the investigation of child abuse, invariably say the same thing about ’snuff movies’: they have often heard of them, sometimes pursued them but never found one. The videos remain one of the great unsolved mysteries of the burgeoning underworld of international sexual exploitation. The Bristol informant’s account was so hideous as to invite disbelief. It was clearly possible that the man was simply inventing the story in an attempt to curry favour with the detectives as they turned over the paedophile culture of the city. And yet, the detectives soon found themselves taking the story seriously, because they discovered that the allegation had been made before. Not just once but repeatedly, evidence of one kind or another had come to the attention of police in England and Holland, indicating that, for their pleasure and their profit, some of the British paedophiles in Amsterdam had murdered boys in front of the camera.

Some of the evidence had been pursued, sometimes with vigour. Some of it had been ignored. None of it had led to a murder charge. For a short while, the Bristol detectives thought they might be able finally to make some progress in tracking down the truth, but when two of them flew to Amsterdam in the autumn of 1998 to pass on their information to Dutch officers, they hit a wall. The Bristol informant had described the flat in Amsterdam where he had seen the video; he had named the owner of the flat who was, by implication, also the owner of the video; he had provided the name and job of the man who carried out the killing; he had described events on the video in grim detail; he had provided the rough age and the first name of the dead boy. The Dutch officers said it was not enough: without the full name of a victim, they would not begin an investigation.

Having fought their way through the swamp of inertia which surrounds the British policing and prosecution of child abuse, the Bristol detectives had now hit the even deeper swamp of virtual paralysis that afflicts the international policing of paedophilia. Within their own jurisdictions, there are now specialist paedophilia detectives – for example, in both London and Amsterdam – who will work relentlessly to lock up predatory child abusers. But when they try to move abroad, this potentially powerful machine starts to misfire.

The result – as the Guardian has found by going into the paedophile scene in Amsterdam and Berlin – is that there is now a flourishing underground trade in boys who are being exported from the economic chaos of Eastern Europe, as well as from the streets of London, to be put to work in the sex industry of Western Europe, particularly Holland. And there is no effective police operation to deal with it. Quite simply: predatory paedophiles glibly cross whatever borders they like in order to pursue their obsessions; the police who might follow them are almost always trapped within their own narrow jurisdictions, partly by differences in law and procedure, partly by sheer institutional frailty, because they lack the manpower and the money to work internationally. There is an exception to this rule of parochialism – in the highly funded war against drugs – but in the perverse world of modern policing, the trafficking, **** and alleged murder of children has a far lower priority.

After speaking to paedophiles and their victims and to police and social workers in Britain, Holland and Germany, we have uncovered the inner workings of an international paedophile ring. Its roots spring from Amsterdam, where, in the late 1980s, a group of exiled British paedophiles set up a colony. Taking advantage of Dutch tolerance towards sexual behaviour, they exploited the freedom of the gay community in the city as cover to enact their fantasies and to make money from them. One of the first to do so was Alan Williams, the ‘Welsh Witch’, who already had a vicious history of abusing boys in south Wales.

Williams arrived in Amsterdam in 1988, aged 21, and soon set himself up as the manager of a gay brothel called Boys Club 21 on the first floor of 21 Spuistraat, near the central station. Across the road at number 44, another British paedophile, a chubby Londoner named Warwick Spinks, then aged 25, was running a similar club called the Gay Palace. Both clubs had a perfectly legal business, running a bar and offering the services of adult male prostitutes who could take customers upstairs to bedrooms. But Williams and Spinks had much wider and crueller interests.

Williams had fled to Holland after being convicted in Britain of indecent assaults on boys. In Amsterdam, he boasted of the day in South Wales when he had seen a ten-year-old boy on his bike, wanted him, grabbed him, raped him and, when he cried, strangled him to death. He liked to show people the video of himself as a teenager in Young Boys ****ing. From Boys Clubs 21, he organised the importing of boys from Cardiff and London, inflicting intense violence on any who defied him. Paul Conibeer, from Cardiff, who eventually managed to run away told us: “He put a contract on me. They were going to put a bullet in my head. Two of my mates came up with black eyes and warned me. I hid in this cafe – they were ripping people out, looking for me.”

Spinks, who has described himself as “an international ****”, had been running a mail-order ****ography business from Brighton, East Sussex, before he moved to Amsterdam, where he pioneered the trafficking of boys as young as ten years old into the city’s sex industry. He brought homeless boys from the streets of London and, after the collapse of the Soviet Union, fanned out across Europe importing vulnerable ‘chicken’, as he liked to call them, from the poverty of East Germany, Poland, the Czech Republic and Slovakia. Having got them to Amsterdam, he used them himself, sold them into the brothels or through escort agencies and put them in front of the camera. Some resisted, some ran away – most were made to comply with the removal of their passports and regular doses of drugs and violence.

By 1990, these two clubs on Spuistraat – together with Boys for Men, De Boys, the Blue Boy and the Why Not – had become the busiest watering hole in the international paedophile jungle. Dutch police at the time estimated there were 250 paedophiles involved in the production of child ****ography in Amsterdam with an unknown floating population of child sex tourists from all over the world. A Swiss businessman, for example, was caught in the city with handcuffs, a gag and a large suitcase with airholes in the side; police found a video of him abusing two young girls with electrodes. A wealthy New York attorney was caught ferrying child ****ography from Asia. But it was the British who formed the hard core of the new industry: Stephen Smith, who had helped to found the Paedophile Information Exchange, fled there to avoid imprisonment in England; Russell Tricker, now aged 58, a former private school teacher who was convicted of child-sex offences in the UK, moved to Amsterdam, where he used his job as a coach-driver to ferry suitable boys from London; Tricker’s friend, John Broomhall, opened a **** shop on Spuistraat and was caught with more than a thousand copies of videos of under-aged boys; Mark Enfield, now aged 41, sold a video of himself abusing a drugged boy; Andrew Prichodsky, now aged 50, jumped bail in England on the eve of his third trial for child sex offences.

Alan Williams introduced two paedophile friends from Wales, John Gay and Lee Tucker, both of whom were to become central targets for the Bristol detectives. The two men found they could sell Welsh boys into the clubs on Spuistraat at £120 a time and then make more money by investing in the booming business of child ****ography. They borrowed money from a paedophile lorry driver in Bristol, bought state-of-the-art video equipment, set up TAG Films, and visited Amsterdam regularly to make **** films, which they sold through distributors in the United States and Germany. At the time, Dutch law said nothing about the possession of child ****ography and punished its production with a maximum sentence of only three months.

By October 1990, detectives on the old Obscene Publications Squad at Scotland Yard were picking up worrying signals. An informant told them that someone called Alan Williams was trafficking boys into Amsterdam and that Wiiliams had asked him to smuggle a child **** video back into the UK. Soon afterwards, another informant told how he had smuggled a dozen tapes in the opposite direction: they had been produced, he believed, in a house in North London, which was equipped with a bondage room for boys. He had delivered the tapes in Amsterdam to Boys Club 21, to ‘Alan from Cardiff’. While he was there, this informant said, he had visited the Gay Palace across the road, where he had watched videos of boys in bondage, aged 11 to 14 years old, being buggered by masked men.

Soon, other informants were offering more detail – each new fragment of the picture a little more alarming than the last. One man, who was close to Alan Williams, said he had seen Warwick Spinks selling a special video for £4,000. It showed a boy whom he thought was only eight or nine years old being sexually abused and tortured by two men. But the most startling allegations came from a gay man, Frank, who had gone to Amsterdam in July 1990 and found himself caught up in this paedophile underworld. In 1993, he spoke to the same officers at Scotland Yard.

Frank told how he had met Alan Williams and seen him arguing with a boy from Rotherham who was owed money for four punters he had serviced in Boys Club 21. Williams had offered to pay him in **** but refused to pay him in cash and, when the boy had grabbed him and pushed him up against a fruit machine, the club’s security man had thrown the boy out of a first-floor window, breaking his leg. Frank told police of Warwick Spinks’ monthly trips to Berlin, often accompanied by compliant boys from Amsterdam who would persuade reluctant recruits that the clubs in Spuistrat would give them a good life with all the cash and drugs they could use. Spinks told Frank that if he saw a boy who was really cute, he would simply snatch him: “Spinks liked to pay them in drugs, coke and E and speed or even smack. He said it would help him if they got hooked.” He recalled, too, how he had met John Gay and Lee Tucker operating as a camera crew for child ****ography.

One day, Frank said, Spinks invited him to come on a trip to the Canaries, delivering three kilos of grass to an old English gangster who had retired there. Frank went and that evening, in the gangster’s bar, Spinks had suggested he should help him sell videos and offered to show him a sample. Frank said he watched in growing horror as the video played out a murder – a boy who seemed to be no older than twelve years old was being beaten and attacked with needles, before being castrated and cut open with a knife. The video seemed to have been shot in a barn in what looked like Dutch countryside, and detectives later learned that Williams and his friends had been talking about making a video in a barn that belonged to a German from one of the Spuistraat clubs.

Scotland Yard were in a difficult position: their informants were British and so was Warwick Spinks, who by this time had left Amsterdam and was living in Hastings, East Sussex; but everything else in the story was scattered round Europe – a video made in Holland but shown in Spain with an alleged perpetrator who was German and a victim of unknown nationality. Still the allegation – supported by the earlier fragments of intelligence – demanded action.

After long negotiations within Scotland Yard and with their counterparts in Holland, the detectives set up Operation Framework and, as the Guardian reported in 1997, they recruited a specialist undercover officer to pose as a child abuser and to befriend Warwick Spinks in England. Over a series of meetings, Spinks took the bate and started to boast about his activities: “I am good at picking up stray chickens… I have been all over the world, I’m an international ****.” He described how he picked up boys in Dresden, in Bratislava in the Czech Republic, and in Poland where, he claimed, they cost only ten pence. “All those chickens with no money, ” he chuckled. In London, he said he was particularly keen on the hamburger bars around Picadilly Circus. And he was full of excitement about Hastings. “The chickens down the coast are very bored, they have got no money, they are not streetwise like Londoners and they spend all of their time in arcades… ”

The undercover officer asked Spinks if he could get him a sado-masochistic video featuring boys as young as ten, and Spinks replied that he knew people in Amsterdam who could. The officer went on to claim that some friends of his had been offered a snuff movie, in which someone was tortured to death, for £6,000. Spinks spoke with the voice of an expert.

“They’re not six grand,” he said. “I know, well I knew some people who were involved in making snuff movies and how they did it was, they only sold them in limited editions, made ten copies or something, ten very rich customers in America, who paid $5,000 each or something like that – which is a lot of money to watch some kids being snuffed. I mean, I steer a wide berth from those people. I know somebody who was in a snuff movie and somebody got snuffed in front of him and he never knew it was a snuff movie. They had tied him up and done terrible things to him and killed him.”

“Did they?” asked the officer.

“And he has been really petrified since, because he was like from Birmingham, middle 20s… I know the person who made the film. I felt sorry for this boy, it was a German boy.”

“How old?” asked the officer.

“About 13, 15. He thought he was going to make 200 guilders and ended up being dead.”

But Operation Framework ended in frustration. Spinks divulged no more about the video and failed to produce a copy of it. Without more evidence, the detectives could not justify the expense of keeping the undercover officer or of sending officers to Amsterdam, where, in any event, they lacked police powers. The Scotland Yard detectives arrested Spinks in Hastings and charged him with adbucting and raping two homeless boys from the streets of London and selling one of them into a Spuistraat brothel. In February 1995, he was jailed at Lewes Crown Court for seven years, reduced on appeal to five.

But the allegation of murder would not go away. As The Guardian reported in 1997, another gay man, Edward, a friend of Frank’s, spoke of his experience of the British paedophiles in Amsterdam. He, too, had mixed with Spinks and Williams and their friends and he claimed to have seen five videos, each featuring the sexual torture and death of a boy. He said their bodies had been dumped in a lake. The Dutch police investigated and said they could no find no evidence to support the claims.

Now, the Bristol detectives have come up with their own informant who has offered yet more evidence. He, too, described the same cauldron of commercialised child abuse, bubbling around Spuistraat. He explained how John Gay and Lee Tucker set themselves up as video ****ographers, first taking a group of boys by minivan to an isolated farmhouse in France, and then making visits to Amsterdam to film with the boys there. And he told how, in 1989, he had been alone in a flat which belonged to one of the key figures in the Amsterdam paedophile scene, whom he named; he had found a video and played it and watched in horror as it played out a murder – a boy who was being buggered and beaten before being castrated and cut open with a knife.

At first sight, this informant was describing the same video as the one which Frank saw in the Canaries, and yet its details differ: Frank described a video shot in a barn; the Bristol informant says it was shot in a flat. Frank described the abuse and murder of one boy; the Bristol informant says there was a second boy, who was also being abused and who was still alive at the point when he turned off the tape. And yet, the overlap is striking: the specific nature of the violence is unusual and identical; and the Bristol informant names the man who actually committed the killing – he is the same German whose barn was allegedly picked as a **** studio by the ring of child ****graphers.

Frank and the Bristol informant were certainly involved with the paedophile colony in Amsterdam. So, too, were Spinks and Edward. All four of them were there in 1989/90 and all four separately claim that at least one boy was killed on video. Spinks told the undercover officer that a German boy was killed; Frank says that two Germans disappeared as well as an American; Franks says that Spinks once hinted to him that a German boy named Manny had been murdered; one of the English boys told Operation Framework that a German boy named Manny had gone missing; we have confirmed from talking to boys who worked in Spuistraat at that time that a boy of that name and nationality, then aged 14, disappeared after being caught breaking into a gaming machine at one of the clubs.

The Bristol informant, however, says he thinks the victim of the video which he saw was Dutch, named Marco and probably aged 16. At one end of the scale of possibility, every one of these men may be lying in an attempt to score favours with the police or to cause trouble for other men on the Amsterdam scene, and certainly it was not unusal for boys to disappear from Spuistraat simply because they had had enough of being exploited and ran away. At the other end of the scale, the truth is that one or more boys was killed in a paedophile snuff movie – and the murderers have got away with it. As Spinks told the undercover officer: “I know I’m a fat old queen, but I get away with it. I get away with murder.”

The Bristol detectives can get no further. The Dutch say they will not investigate, and Avon and Somerset police have neither the funds nor the legal power to run their own inquiry in Holland. They have been frustrated not only in their attempt to pursue the allegation of murder but also in relation to a separate statement from one of the Welsh boy victims, who says he was raped at gun point by one of the British paedophiles in Amsterdam. The Bristol detectives arrested the man, but could not even put the allegation to him, because the alleged **** was outside their jurisdiction.

There have been successful paedophilia operations between British and European police. Scotland Yard detectives recently have twice arrested wanted men and extradited them to Holland for trial on child-sex offences. The Bristol detectives, following the activities of Gay and Tucker, led German police to raid a video distributor in Dusseldorf. Within their borders, the Dutch paedophilia unit have arrested several of the key British paedophiles for sexual abuse and the production of ****ography and, since January 1996, they have introduced a tougher law, which threatens up to six years in prison for the production of child ****ography. But the wider picture is of police being trapped within their borders with the result, we have found, that the European trade in boys for sexual exploitation has grown into an international industry.

The trafficking of boys into Amsterdam’s sex industry continued to grow long after Warwick Spinks left the city in the early 1990s. A couple of years ago, I sat in the Blue Boy club on Spuistraat, amidst the dry ice and the boys in thongs, and flicked through the catalogue on the bar, offering “truly the best boys in town” – East German boys, Polish boys, Dutch boys – and watched a Japanese businessman make his purchase. I spent an evening on Paardenstraat, just around the corner from the tourist cafes on the Rembrandsplein, where the pavement is strewn with garbage and there’s a smell of **** in the air. East European boys sit chewing the skin around their finger nails in the shadows of the three bars – the Festival, the Music Box and the Cupido – waiting for business. One of Alan Williams’ Welsh boys ended up in the Festival Bar. By the age of 16, he was HIV positive and was last heard of in a mental hospital in England.

In search of their origins, I went to Berlin, to the Bahnhof Am Zoo, where the trains arrive from all over Eastern Europe, bringing the destitute in search of a dream. A specialist social worker there, Wolfgang Werner, told me there were some 700 East European boys, aged from eleven to seventeen, who had ended up in the sex industry in Berlin but, to his knowledge, many hundreds of others who had been taken off on a kind of underground railroad which fanned out to Zurich and Hamburg and Frankfurt and, most of all, to Rotterdam and Amsterdam in Holland. Werner told me about the boys from Polish villages who were selling themselves to support families back home who survived on only £30 a month; about the Bosnians who wash up on the banks of the Bahnhof Am Zoo not only financially destitute but also emotionally mutilated; about the steady trickle of lost boys from Turkey and Kurdistan; and about the group of Romanian boys who had been sold by their parents to a wandering Polish criminal, who had paid cash for some and a mere bottle of vodka for another, before putting them on to the streets of Berlin. All now ‘chicken’ for the pleasure of paedophiles.

I went to the cluster of ‘boy bars’ in Fuggerstrasse, fifteen minutes’ walk from the Bahnhof, and saw adolescent East Europeans bartering for trade. Just around the corner, in the PC Inn, Berlin police found Bosnian boys of only 12 on sale to customers. I followed the trail of two men, Peter Goetjes and Lutz Edelman, who have been identified as traffickers in the Berlin press. Eventually, I spoke to a close friend of theirs who shrugged and said, of course, they had been trafficking – it was easy money. They had started in the autumn of 1991 with a couple of boys from the Bahnhof whom they had driven to Holland. They had made a good sale. Yes, one of them was under 16, but who was counting? So they had started making regular runs, sometimes two or three times a week. They must have sold 150 between them, before Goetjes was caught on the Polish border in the summer of 1992 with a boy from a rundown industrial town called Gorzow Wielkopolski in his boot. He was charged with smuggling, released on bail and then simply drove away and never came back for his trial. At about that time, they had stopped trafficking, not so much because of Goetjes’ arrest but because they had been told that some of the boys were being used in snuff movies. There were plenty of others who carried on.

In May 1995, Bjorn Eriksson, then president of Interpol and chief of the Swedish police, told a conference on cross-border crime that organised paedophile networks were operating across European frontiers and that as many as 30,000 paedophiles were believed to be linked to organisations or publications throughout Europe. His warning went unheeded. In the late 1990s, the trafficking of boys from Berlin to Holland hit the north European press when police belatedly tried to find out what had happened to a 12-year-old Berlin boy named Manuel Schadwald who had gone missing on his way home in July 1993. At the time, Berlin police had told his family that he must have run away and they had done nothing. By 1997, however, Dutch journalists had dug out a history of sightings which suggested he had been put to work in a brothel in Rotterdam.

The brothel was one of several in the city which were being run by a German named Lothar Glandorf, now aged 36. After ignoring complaints for 18 months, Rotterdam police finally targetted him and found he had been selling hundreds of boys. Of those they could trace, nearly half were under 16, some by many years. One of them was only nine. Tapping Glandorf’s phones, they heard one customer say “I’m looking for a young boy, a very young boy, a nice little blonde one, who can stay the night”; and another who specified a pre-pubescent boy, “You know, no hair.” This was a kind of slavery. They heard Glandorf tell one boy that if he tried to run away, he would send his family ****ographic pictures of him; another was told simply he would be shot in the head.

The Rotterdam police reported: “Even if Glandorf knew the perversions of a customer, he would still send a young boy to a customer who had a sexual preference for sado-masochism. Glandorf had one customer who specialised in deflowering young boys.” In one of Glandorf’s houses, they found an unmailed letter from a Turkish boy called Attila, written to a young girl named Aysum. “Don’t feel sad about me,” he wrote. “Things are the way they are and there is nothing to be done about it. You can do what you want. Don’t be sad.” They found the same boy in a video, with his testicles wired to a whining electrical generator while a Belgian customer abused him.

In the midst of all this, the Rotterdam police were looking for Manuel Schadwald. Three different boys had run away from Glandorf’s world and reported sighting the missing Berlin boy. Police logs which were leaked to the Dutch TV programme Network, reveal that three Rotterdam surveillance officers saw Glandorf with a boy whom all three of them believed to be Manuel Schadwald but they failed to rescue him: the leaked logs suggest that they were reluctant to break cover for fear of jeopardising their operation, asked for urgent advice from senior officers, received none and watched passively as Glandorf drove the boy away in his car. With the Dutch and German press baying for action, police in the two countries finally set about trying to find him – some four years after his disappearance. They failed. Manuel Schadwald has never been found. The last sightings suggested he was working in the dark bars on Paardenstraat in Amsterdam.

The same cross-border weakness persists. Investigating Glandorf, the Rotterdam police found that British paedophiles were routinely using his brothels. They found their names and details in Glandorf’s paperwork: one was crossing the North Sea on a weekly basis. The Rotteredam detectives produced a detailed report, De Handel In Kinderen – The Trade In Children – which the Guardian has obtained. It presents a detailed picture of the trade and of some of its British links, and yet they never even sent a copy to Scotland Yard. Glandorf, himself, had little fear of international policing. When a senior Dutch civil servant phoned him from Poland to say he was bringing back a boy for him, the police phone taps recorded Glandorf saying: “Be careful. When you get to the bridge at the border, let him out so he can go on foot so they can’t catch you.” That was all it took.

Within their borders, the Dutch did better. Having finally targeted Glandforf, they jailed him for five and a half years, and yet the Amsterdam paedophiles remain relaxed and casual about their world. I visited one in his cosy home next to a canal in the centre of the city. He is a chubby bespectacled man with a string of convictions, and he stood in his sitting room, ironing his shirts with considerable care, while he chatted about his hobby – the boys he had had recently, the videos that were on sale, and the trafficking from all over Europe. He didn’t like to think of it as a paedophile ring. “It’s a spider’s web,” he said, “people criss-crossing and finding interests.” In Utrecht, two years ago, I went to the home of Rudy van Dam, the most prolific boy ****ographer in Holland and, although at first he pretended to be somebody else, he eventually let me in and sat in his neat parlour, in front of the old oak sideboard, and he talked about his career, apparently quite indifferent to the video-editing equipment behind his head, pouring out a constant stream of soundless boy ****ography.

Van Dam is dead now. So is Alan Williams, a victim of AIDS and ****. John Gay and Lee Tucker were jailed by the Bristol detectives, although Tucker jumped bail and was last seen heading for Amsterdam. The Berlin traffickers, Goetjes and Edelman, were never prosecuted. Warwick Spinks absconded from a London probation hostel before the end of his five-year sentence, ripped off several credit card companies on a spending spree in the boy bars in Fuggerstrasse in Berlin before settling in Prague. Some of the other key figures from Holland have joined him there, apparently drawn to the easy supply of vulnerable boys and the lack of police activity. Lothar Glandorf from Rotterdam served only four years of his sentence and is free again. In their report, the Dutch detectives noted that as soon as Glandorf and his men had been arrested, “other club owners moved in immediately.” The trains still pull into the Bahnhof Am Zoo with their consignment of vulnerable children. The international boy business is alive and well.

Categories: Child abuse, Criminal justice.



http://www.nickdavies.net/2000/10/01/paedophilia-is-easy-2-how-a-paedophile-murder-inquiry-fell-apart/
« Last Edit: September 27, 2013, 12:11:32 pm by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #8 on: January 01, 2014, 07:43:24 am »

WE SMASH SICKO'S SEX HOLS; Exposed: Fugitive paedophile who runs package tours for perverts to prey on children.
   



A PLOT by Britain's most wanted paedophile to run child-sex holidays for perverts has been smashed by the Sunday People.

Evil Warwick Spinks is cashing in by organising "package tours" for sicko clients to prey on teenage boys.

We tracked down runaway Spinks, 35, to the Czech capital of Prague, Europe's new perverts' paradise.

The brute BOASTED how he used the Internet to lure men from Britain and the rest of Europe by promising tours of pick-up bars and providing apartments where the sex beasts could take youngsters.

Spinks fled Britain three years ago - breaking conditions of parole - after his early release from a jail term for drugging and kidnapping a 14-year-old boy who he SOLD to a gay brothel in Holland.

The fiend - described by police as one of Britain's most dangerous paedophiles - was also suspected of masterminding an international paedophile ring and being involved in "snuff movies". He faces instant arrest if he returns home.

Spinks BRAGGED to our investigators - posing as sex tour operators: "In Prague, a boy will spend the night with you for 400 Kronas, less than pounds 10. Just put the men on a plane and leave the rest to me. I can provide accommodation, transport and the personal touch."

The Sunday People has put paid to Spinks's sick scheme by blowing his cover. We can reveal today how he:

-POSES as a Dutch property consultant, using the name Wilhelm Pavel;

-SHAVED off his moustache in a bid to alter his appearance and rarely ventures far without minders;

-HIDES away in a flat in one of the smarter suburbs of Prague, a magnet for perverts because the age of consent for gay sex is only 15;

-USES e-mail and hidden websites to keep his tours secret from the authorities;

-PLOTS to make Prague as popular as Thailand for paedophiles. The city's police have heard of kiddies as young as eight selling their bodies.

-TAUNTED Scotland Yard detectives who long to put him back behind bars and protect children.

Spinks, who claims to speak eight languages, boasted: "I know all the right boys. They're all bisexual in this country. Any boy is available at the right price.

"I already have a lot of clients from Holland, Germany and Belgium. In June I have 20 arriving here. They are all spoilt b******s with lots of money.

"Amsterdam is played out now and all my old friends have moved here as well. The beauty of this place is that, like the Dutch, they have no hang-ups about sex.

"The boys are as cheap as in Thailand but are just two hours away from London by plane. The average wage here is only pounds 200 a month.

"I provide apartments because you will have a problem taking a boy back to a hotel room. There are security men on every floor and they will not allow visitors no matter how much you have paid."

Spinks, who had his gay lover Jakob, 22, in tow, said: "Between us we have eight apartments with access to another 68.

"My apartments will give you the freedom to do what you like when you like. They are all nicely furnished and in the right locations for nightlife. I use clubs like Pinocchio's or Escape where you get lads on the run from conscription into the army. Some of them are stunning."

Spinks, from Greenwich, South London, proudly explained how he contacts the scum who use his services. He said: "I don't need to advertise but have a website run by a friend in Budapest.

"Most business is by word of mouth. I have a lot of regulars who know they can trust me. The boys are also trustworthy. You don't have to worry about them stealing from you."

Spinks then explained how he looks after the needs of his pervert punters.

He said: "We can pick them up by car from the airport or organise a minibus if it is a large group. We will drop them off at apartments and take them out for personalised tours of all the best places."

Spinks tries to meet any needs of his clients - down to a supply of Diet Coke in the fridge.

He said: "They all want boys. We will be flat out pampering them. Most of our business is repeat business and clients won't come back if we don't look after them properly."

Spinks was convicted in 1995 of abducting the 14-year-old.

He drugged the lad, who had run away from a children's home, and sold him as a rent boy in Holland. British and Dutch police launched an investigation after the boy fled to the British Embassy.

Spinks got seven years, cut to five years on appeal. Officers from Scotland Yard's Paedophile Squad were furious when he got parole in 1997 after 30 months. He ignored conditions that he be supervised by probation officers and sign the Sex Offenders Register and fled - sending cops a taunting postcard from Holland.

International businessmen, lawyers and politicians were among Spinks's clients when he ran the notorious Why Not boy brothel in Amsterdam before his arrest.

Cops in Amsterdam secretly taped Spinks offering to supply a video in which a 10-year-old boy was killed. He also said an associate had seen a boy die in the making of a film.

Spinks told our investigators at a meeting in Prague's Wenceslas Square: "Scotland Yard would love to get their hands on me because they wasted pounds 2million investigating me." Two minders watched from a nearby car as Spinks added: "I am well protected here."

When one minder rumbled our photographer, Spinks started ranting and had to be calmed by passing policemen.

The Sunday People revealed last week how vile child killer Robert Oliver, 46, has changed his name ready to flee to Amsterdam.

The pervert was freed two years ago from his 15-year sentence for murdering Jason Swift, 14.

We are making our dossier on vile Spinks available to British police and the Czech authorities.

People HOTlinks

insall@people.co.uk

For the National Society for the Prevention of Cruelty to Children:

www.nspcc.org.uk

+
http://www.thefreelibrary.com/WE+SMASH+SICKO%27S+SEX+HOLS%3b+Exposed%3a+Fugitive+paedophile+who+runs...-a060954400
« Last Edit: January 01, 2014, 07:46:09 am by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #9 on: January 22, 2014, 11:12:14 am »

FollowUp Actueel Nieuws

Behoefte om ook een berichtje in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Hieronder een selectie uit onze Kleintje Actueel-rubriek met daarin de stukjes die gaan over "Van Estoril naar Zandvoort". De stukjes staan in chronologische volgorde, veel plezier ermee...
Van Estoril naar Zandvoort

28 november 2002
1981. In het weeshuis Casa Pia in Lissabon worden vier kinderen vermist. De Portugese koddebeiers gaan op onderzoek uit. Na twee weken speuren worden de kinderen teruggevonden in de weelderige villa van een high societyfiguur in de badplaats Estoril. Daar blijken regelmatig niet nader geïdentificeerde diplomaten en andere leden van de crème uit de Portugese samenleving te komen aanwippen. Allemaal zonder twijfel kindervrienden. Er worden legio processen verbaal opgemaakt, maar al in 1982 wordt het enorme dossier terzijde gelegd. De impact zou te groot zijn geweest. Begin deze week werd voormalig medewerker van Casa Pia, Carlos Silvino da Silva, achter een deur met een kijkgaatje gedeponeerd. Hij zou vanaf 1975 niet alleen aan hem toevertrouwde weesjongens hebben misbuikt maar ze ook hebben 'geleverd' aan andere belangstellenden. Onwillekeurig denk je dan aan Estoril. In 1989 was Carlos al eens aan de dijk gezet omdat zijn arbeidsinzet niet je dat zou zijn geweest. Carlos zag zijn kipjes met gouden eieren uit het zicht verdwijnen en ging in beroep tegen zijn ontslag. En met succes. Vorig jaar ging hij met pensioen. De aangifte van de moeder van één van de slachtoffertjes zette de afgelopen weken plotseling de hele affaire weer op scherp. Inclusief de gebeurtenissen in de villa in Estoril. Die vertonen overigens een treffende gelijkenis met de ellendige tonelen die in ongeveer dezelfde periode plaatsvonden in een chique onderkomen in het Belgische Sint-Genisius-Rode. Ook daar werden kinderen uit tehuizen in de omgeving misbruikt op feestjes van mensen uit de top van de samenleving. Wie zij waren en wat ze deden stond voor een deel in het dossier-Pinon (zie bijvoorbeeld het boek "De Bende & Co" van Hugo Gijsels, Kritak, Leuven 1990). Wat daarmee gebeurd is weten we inmiddels. En dichter bij huis: heeft u nog wat gehoord over de zaak rond de Zandvoorter Ulrich. Zijn foto’s? Zijn films? Zijn boottochtjes met belangrijke lieden uit de absolute bovenlaag van onze eigen samenleving? Zijn internationale contacten? Wij ook niet. Lullig om te zeggen, maar die zaak in Portugal wordt het moeras in gedreven. Op zeker.
Van Estoril naar Zandvoort (2)

27 januari 2003
Bijna twee jaar geleden klopte de FBI op de deur van een mansion in Fort Worth, Texas. Het knibbel-knabbel-knuisje-huisje met in de garage drie Porsches en twee Mercedessen was het eigendom van Tom en Janice Reedy, die nog geen jaar daarvóór het cash hadden gekocht voor een slordige 1,5 miljoen dollar. Nou kon dat er wel vanaf, want het was ongeveer het bedrag wat ze maandelijks netto verdienden met hun nering: het verspreiden van kinderporno op het internet en het aanbieden van advertentieruimte in die sfeer. De afzichtelijke beelden bleken te zijn geleverd door zieke geesten uit Rusland en Indonesië. Bij de adverteerders zaten vaders die hun eigen kinderen in de etalage zetten. Tommetje kreeg 1335 jaar voor zijn mik, zijn vrouwtje maar 14. Daarnaast legde de FBI met deze operatie Landslide beslag op de adressen van tienduizenden gruizige rukkers die graag hun creditcard hanteerden om het leven van talloze kinderen te zien verwoesten. En die werden ook met een bezoekje verrast. Van de cliëntele buiten de VS waren zo’n 7000 man afkomstig uit Groot-Brittannië en de platte petten daar zijn al een tijdje druk bezig om ze - hier en daar wat omzichtiger dan gewenst- op hun vestje te spugen. Dat zou binnenkort bijvoorbeeld ook in Nederland, België en Portugal moeten gebeuren, maar bij de FBI bestaat volgens de Portugese pers grote twijfel aan de vastberadenheid in die landen om dit soort lieden dezelfde behandeling te geven als bolletjesslikkers of illegale alo’s. De reden voor die schroom zou gelegen zijn in het aanzienlijke percentage hoge omes die zich aan dit soort beelden verlekkert of erger. En die zouden in landsbelang en/of in het belang van informatieposities van inlichtingendiensten buiten schot worden gehouden. Bekende voorbeelden in Nederland waren de ex-CPN voorman Joop Wolff (zie "Wolff in de Klem" in de Morgenster) en Frits Salomonson, de jarenlange advocaat van het Koninklijk Huis (zie "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant nummer 336 ). Maar in deze kolommen zijn ook andere stutten van de Nederlandse samenleving binnen deze context voorbijgekomen. In België werd onlangs nog weer eens een voorval uit het verleden van de huidige koning van stal gehaald in het boek "Dossier pédophilie", dat ook al in 1990 was geboekstaafd in Hugo Gijsels’ "De Bende & Co". Om over de affaire-Dutroux maar te zwijgen. En Portugal kent momenteel het giga-schandaal rond het weeshuis Casa Pia waar tientallen jaren kinderen sexueel zijn misbruikt en soms als escort dienden (zie ook ons eerste bericht hierover op 28/11/02 ). Het justitieel onderzoek concentreert zich op een voormalig medewerker van het tehuis. Een 'lone nut' à la Dutroux. Beschuldigingen aan het adres van diplomaten, politici en ander figuren uit de high society worden met de botte bout gladgestreken. Ja, de FBI kon best wel eens gelijk hebben. Deze keer.
Van Estoril naar Zandvoort (3)

29 januari 2003
Wees eerlijk. Het is toch eigenlijk wel vreemd dat Tony Blair zo slaafs achter het koekjesmonster van het Witte Huis aandribbelt waar het Irak betreft. Vertegenwoordigt hij daarmee soms de Britse oliebelangen? Zonder twijfel. Maar om daarbij his master’s voice uit te hangen, Giscard en Schröder voor de edele delen te schoppen en de VN opzij te schuiven als Bush dat nodig vindt heeft haast iets onnatuurlijks. Tenzij de Amerikanen een arm van Tony achter zijn rug hebben gedraaid met minder vrolijk inlichtingenmateriaal.
Zoals wij in de vorige aflevering al meldden heeft de FBI bij de Operatie Landslide de namen aangetroffen van 7000 Britten die hun creditkaart hadden gebruikt om zich te verlustigen aan de kinderpornobeelden die door het frisse Amerikaanse echtpaar Tom en Janice Reedy werden aangeleverd. De Britse politie startte aan de hand van de Amerikaanse gegevens de Operation Ore, waarbij inmiddels al 1300 stille genieters in staat van beschuldiging zijn gesteld. Zoals gebruikelijk ging de Britse pers over tot zwaar geschut en noemde namen. Onder andere die van de bewierookte gitarist Pete Townshend van de popgroep The Who. Tot anderhalve week geleden de Sunday Herald wist te melden dat een vroegere Labourminister ook op de FBI-lijst figureerde. En hij zou niet de enige toppoliticus zijn uit het Labourkamp. Een minister uit het huidige Labourkabinet plus een aantal topfunctionarissen uit de Britse politieke wereld zouden eveneens tot de cliënten van de Greedy’s hebben behoord. Sindsdien is er een merkwaardige stilte gevallen van de zijde van de grote bladen. Alsof ze een D-notice hebben gekregen uit Downingstreet om verder hun bek te houden over de affaire. Staatsbelang. Nou kan je daar moeilijk over gaan doen, maar wat is er van de affaire rond de Zandvoortse kinderpornoproducent Ulrich terechtgekomen? Juist, geen moer. Staatsbelang.
Van Estoril naar Zandvoort (4)

9 februari 2003
Volgens de voormalige verbindingsofficier tussen de Russische KGB en de Oostduitse Stasi Wanja Götz (alias 'Grigori') werden door zijn werkgevers heel wat vertegenwoordigers uit de top van de westelijke samenleving zoals ministers, rechters, industriëlen etc. gechanteerd met beeldmateriaal van hun pedofiele activiteiten. De jeugdige slachtoffertjes waren meestal door de Stasi uit Oostduitse weeshuizen geplukt en naar het westen gesluisd. Na de val van de Muur zou die kennis niet langer voor politieke doeleinden zijn gebruikt maar voor het verwerven van harde valuta. Deels door de kinderkruipers zelf uit te melken, deels door de verkoop van het bewuste materiaal aan de Duitse en Amerikaanse inlichtingendiensten. Een sleutelrol bij zowel die chantage-operatie als die uitverkoop zou zijn vertolkt door Stasi-agent Rainer Wolf, de vader van de in juli 1993 in het Nederlandse kinderpornowereldje zoekgeraakte Manuel Schadwald. De jongen zou een tijd lang werkaam zijn geweest in het Rotterdamse jongensbordeel van de tegenwoordig in Schiedam wonende Lothar Gandolf die 'zijn' pupillen ook beschikbaar stelde voor allerlei escort-klusjes. Niet zelden bij zogenaamde hoogwaardigheidsbekleders.
Een andere lowlife die binnen dit westeuropese netwerk van de Stasi actief zou zijn geweest, is Marc Dutroux. Gegevens daarover zouden via de CIA bij haar Belgische kleine broer terecht zijn gekomen. Maar die is blijkbaar zo van ze geschrokken dat ze aan een enorme tros witte ballonnen zijn gehangen bij een krachtige noordoosten wind. Nooit weg zo’n Atlantische oplossing. Dat Dutroux kinderen 'leverde' voor het verlevendigen van high society-parties was al eens eerder verklaard door Regina Louf alias X 1 (zie Het Kasteel in De Morgenster). Maar de sinistere aanwezigheid van de Stasi en de KGB achter dit soort vermaak is maar mondjesmaat aan de orde geweest. Zonder twijfel is dit alles wel van invloed geweest bij het onderzoek naar de moord op de Duitse pornoproducent Gerrie Ulrich. Zodra zijn ruwe heengaan in 1998 bekend raakte werd de BVD-agent Theo Bot door zijn hoogste chef Docters van Leeuwen naar het OM gedirigeerd en opgezadeld met een geruisloze afwikkeling van de affaire. Dat wil zeggen het overvloedige beeldmateriaal en andere data veiligstellen en het onderzoek de berm induwen. Vooral omdat her en der werd gefluisterd dat ook een lid van het Koninklijk Huis uit spelevaren was geweest op de Apollo. Het schip van Ulrich waarop van tijd tot tijd filmmateriaal werd geschoten. Theo Bot is nu al weer een paar jaar de op een na hoogste functionaris van de AIVD, de opvolger van de BVD. En de zaak Ulrich is ter ziele. Net als de zaak Schadwald en de zaak Nihoul. Het wachten is op Dutroux.
Van Estoril naar Zandvoort (5)

19 februari 2003
Net als aan het begin van de media-hype in België rond de zaak-Dutroux hebben de Portugese media elkaar de laatste maanden koortsachtig proberen af te troeven met hele en halve onthullingen over de door ons in deze serie al eerder genoemde Casa Pia-affaire. Elke pedo die zich nu figuurlijk boven het maaiveld verheft wordt genadeloos in verband gebracht met deze horror-story. Bijvoorbeeld Michael Burridge en Christopher Reynolds. Twee Britse glijers die zich volgens het OM hebben schuldig gemaakt aan kinderhandel en het tegen betaling bestijgen van minderjarige jongens in de periode tussen 1998 en juni 2000. Onder die laatsten zouden zich pupillen van Casa Pia hebben bevonden.
Verder is een enorme rel ontstaan over de arrestatie van de zestigjarige Carlos Cruz. Een van de anchor-lieden van de Portugese televisie. Hij zou volgens een aantal getuigen een regelmatige cliënt zijn geweest van de eveneens in arrest zittende Carlos Silvino da Silva. Tientallen jaren een vaste medewerker van Casa Pia en de "leverancier" van de daar ondergebrachte kinderen, die voor zij ter consumptie werden aangeboden een bloedtest ondergingen. Maar Cruz zit niet alleen in voorarrest. Ook de vroegere advocaat van Silvino, Hugo Marçal, en dr. João Ferreira Diniz kwamen achter een zware deur met een luikje terecht wegens vermeend lidmaatschap van de Casa Pia-ring. Tot nog toe is de voormalige Portugese diplomaat Jorge Marques Leitão Ritto de dans ontsprongen. Ook hij wordt ervan verdacht lid van deze afzichtelijke club te zijn en zijn villa indertijd ter beschikking te hebben gesteld van collega’s uit binnen- en buitenland en andere luitjes met een flink hoogwaardigheidsgehalte. Dus Jorge zal niet al te gauw worden gearresteerd. Hoewel er zich wel wat stapelwolken verzamelen. Carlos Silvino heeft namelijk aangeboden als kroongetuige op te treden. Als de rechter op dat aanbod ingaat wordt het misschien toch nog gezellig in Lissabon en omstreken. Wordt vervolgd.
Van Estoril naar Zandvoort (6)

12 maart 2003
Nog een jaartje en secretaris-generaal George Robertson kruipt met een zucht uit zijn Brusselse schuttersput en verlaat de langzaam door zijn hoeven zakkende NAVO. Na vier jaar en twee maanden. Da’s niet erg lang. En “dus” wordt er gevist naar de reden van zijn op 22 januari aangekondigde vroegtijdige vertrek. Want dat hij uitstapt omdat hij liever gaat vissen in zijn geboorteland gelooft niemand. Het toen al achter de schermen plaatsvindende onderzoek naar de internationale witwasaffaire rond zijn Nederlandse adviseur Willem Matser (zie de twee artikelen over de “Brusselse Connectie” van 6 en 7 maart jl.) kan een aanleiding zijn geweest voor Robertson om zijn vertrek te bespoedigen. Maar een schandaal van een totaal ander kaliber dat al een tijdlang tergend langzaam het politieke leven in Groot-Britannië binnensluipt lijkt wat meer potentie te hebben.
13 maart 1996. In het idyllische Schotse stadje Dunblane schiet Thomas Hamilton 16 schoolkinderen en hun juf dood en slaat vervolgens de hand aan zichzelf. Er komt een officieel onderzoek op gang onder leiding van Lord Cullen. Daarbij komt onder andere naar voren dat Hamilton de beschikking had over vier handwapens. Legaal. Dan gebeurt er iets wonderlijks.
Het eindrapport van de commissie Cullen verdwijnt achter slot en grendel. Voor honderd jaar. Een maatregel die uiterst zeldzaam is aan de overkant van de Noordzee. Maar uiteraard duurde het niet al te lang of er lekten gegevens uit. Bijvoorbeeld dat Hamilton uitstekende contacten onderhield met twee vooraanstaande Schotse politici: Michael Forsythe en ... George Robertson. Beiden waren enthousiast over de jeugdkampen die Hamilton iedere zomer organiseerde en diens jongensclubs. Hoewel Robertson zelf ooit zijn zoon uit zo’n club terughaalde. Naar verluidt omdat hij de sfeer daar te militairistisch vond! Maar in 1991 liet een politierapport al een ander geluid horen. Het deed de aanbeveling om Hamilton te vervolgen op grond van gebeurtenissen die in zijn jeugdkamp hadden plaatsgevonden en om zijn wapenvergunning in te trekken. Maar invloedrijke kennissen wisten de zaak te sussen en Hamilton kon gewoon doorgaan met zijn verderfelijke praktijken. Kort voor de moordpartij in 1996 werd hij door Forsythe zelfs nog gefeliciteerd voor zijn voortreffelijke werk in diens jongensclub. Onder druk van de ongeruste ouders, die vrezen dat hun kinderen door Hamilton en mogelijk mensen uit diens kennissenkring sexueel zijn misbruikt, wordt nu onderzocht of het Cullen-rapport niet alsnog in de openbaarheid kan worden gebracht. Desnoods met de namen van alle kinderen die erin voorkomen afgeplakt. Maar de rest van de namen in volle glorie. Nou ja, glorie. Dat kan dus nog even heel heikel worden. Ook voor Robertson. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (7)

15 maart 2003
Maastricht heeft het. Dat noemen we nog eens scoren als je binnen een paar dagen tweemaal een plek weet te veroveren op onze website. Op 12 maart jl. meldden wij in het artikeltje “Kotsen” namelijk dat de wereldvermaarde excentrieke kindervriend Axel Vervoordt weer acte de présence zou geven in zijn toko op de TEFAF van dit jaar. En nu al maakt een andere kindervriend die zich tot anderhalf jaar geleden in de stad rond het Vrijthof manifesteerde zijn opwachting in deze kolommen. De voormalige vice-president van de rechtbank in Maastricht, mr. Fernhout. In november 2001 nam deze niet onbelangrijke befdrager de poten naar zijn tweede optrekje in Normandië nadat de politie geheel volgens verwachting in zijn Limburgse stulp in de bestanden van zijn computer een leuke verzameling kinderporno aantrof plus een vrachtje videobanden met ook al zulke esthetische beelden. De politie-inval vormde een uitvloeisel van het FBI-onderzoek Landslide dat niet alleen in de Verenigde Staten tot een golf van arrestaties leidde, maar bijvoorbeeld ook in Duitsland, Engeland en Portugal al de nodige gevolgen heeft gehad. In Nederland zijn we daar - hoe noemen we dat ook alweer? - terughoudender over. Maar om meneer Fernhout konden de autoriteiten kennelijk niet heen. Wellicht omdat men met de vraag zit in hoeverre de plaatselijke penose weet had van zijn vleselijke interesses en van die kennis gebruik heeft gemaakt. Gisteravond maakte het NOS-journaal het nieuws wereldkundig dat de zaak versus de voormalige op-één-na-hoogste rechter van Maastricht aan het eind van deze maand voor de kadi komt. Die zal zich “alleen maar” concentreren rond het in bezit hebben van kinderporno. Dat Fernhout zijn adoptiezoon bestegen zou hebben kon de politie niet hard maken. Overigens kunnen wij wat de procesdatum betreft wat preciezer zijn. Volgens ingewijden heeft het OM er namelijk op aangedrongen de zaak tegen Fernhout op 27 maart a.s. te behandelen. Waarom juist die datum? Op die dag begint het proces tegen Volkert van der Graaf. En waar zit de landelijke pers dan bovenop? ... Kind kan de was doen.

Van Estoril naar Zandvoort (Cool

21 maart 2003
In de laatste uitgave van Quote is een heel verhaal te vinden over ene mevrouw Elène Vis. Jarenlang eigenaresse van een wereldwijd actief escortbureau en een tijdje de levensgezel van Emile Ratelband, die Saddam Hussein onlangs nog heeft geleerd om bij elke Amerikaanse bominslag “tsjakka” te roepen. Mevrouw Vis heeft geen hoge pet op van de heren der schepping. Over het algemeen allemaal eenvoudige boerenlullen die door een beetje opgeleide en smaakvol ogende vrouw kunnen worden gedwongen desnoods het tapijt van een hotelkamer op te vreten om “neuken doe je zo” in de praktijk te brengen. Zij is min of meer in “het leven” terechtgekomen omdat haar pleegvader met haar en haar jeugdige vriendinnetjes alles had gedaan wat god, allah en hoe ze ook allemaal mogen heten verboden hadden. Soms deze geneugten delend met zijn vrienden. Kijk en daar worden we een beetje misselijk van het verhaal van mevrouw Vis. Want uit haar succes-story komt nergens naar voren dat er strafrechterlijk iets met pappa en zijn geile kornuiten gebeurd is. En hoe het leven van haar gemolesteerde vriendinnetjes verder is verlopen. Bij onze zuiderburen ontspringen een x-aantal hoge omes de dans omdat ene Marc Dutroux tegenover justitie zijn bek dichthoudt over het misbruik van kinderen. Kennelijk heeft mevrouw Vis daar ook voor gekozen. Zij het dan niet vanuit een hokje van twee bij vier meter. Of heeft ze misschien in haar wereld van schone schijn nooit van Dutroux gehoord? Hoe dan ook, deze blijkbaar kouwe vis zei wel versteld te hebben gestaan van Nederlandse presentatoren die bij haar kleine jongetjes bestelden. Of ze dat prille vlees ook heeft geleverd vermeldt Quote niet. De reden moge duidelijk zijn. Wel een beetje kryptisch lullen over cliënten als ambassadeurs, politici, het koninklijk huis, rechters, topondernemers, bankdirecteuren die met haar dames aan het rollebollen zijn geweest is allemaal tot je dienst. Maar knoeien met kinderen kan en mag niet. En mevrouw Vis weet dat als geen ander. Justitie vervolgt momenteel op aanwijzing van de FBI verschillende kloothommels die een zootje pedo-vuiligheid op hun PC hadden gedownload. Maar die presentatoren zijn **** en als Quote het niet aandurft om die namen te noemen, bel ons gerust. Wij gooien hun goede naam met graagte te grabbel.

Van Estoril naar Zandvoort (9)

dinsdag 27 mei 2003
Op 19 februari jl. besteedden we voor het laatst aandacht aan de affaire Casa Pia. De afzichtelijke pedo-zaak die de Portugese samenleving al geruime tijd schokgolven met een kracht tot 7 op de schaal van Richter bezorgt. Nadat de 60-jarige Carlos Cruz, de anchor man van de Portugese teevee, zijn veters en broekriem kon inleveren was het even een tijdje stil. De afgelopen week werd echter Paolo Pedroso door een stel sombere heren van Justitie meegenomen naar een staatsonderkomen voor een diepgaand verhoor. Niet de geringste deze Paolo. Oud-minister van arbeid en sociale zaken voor de Socialistische Partij en fractieleider in de Portugese volksvertegenwoordiging wiens parlementaire onschendbaarheid werd opgeheven alvorens hij een klop op de deur kreeg. Ook de secretaris-generaal van de Socialistische Partij Ferro Rodrigues staat onder verdenking betrokken te zijn geweest bij het georganiseerd misbruiken van tientallen wezen die aan de zorgen van de Casa Pia-organisatie waren toevertrouwd. Uiteraard ontkennen beide zich socialist noemende kopstukken zich mordicus tegen de beschuldigingen en suggereren geheime machinaties van hun politieke tegenstanders. Mogelijk. Maar het een sluit het ander niet uit. En wie geeft graag volmondig toe dat hij met enige regelmaat kinderen bestijgt? In dezelfde uren waarin Pedroso in een niet zo luxueus hokje verdween onderging de voormalige Portugese diplomaat Jorge Ritto hetzelfde lot. Ook al zo’n keurige meneer, die onder andere heeft gefungeerd als ambassadeur in Zuid-Afrika en godbeterhet als vertegenwoordiger bij UNESCO, dat bij ons weten toch geen programma heeft ontwikkeld voor het sexueel molesteren van jeugdigen. Ritto ontkent ook bij hoog en bij laag, maar of het hem zal helpen is twijfelachtig. Inmiddels gaan er in Portugal namelijk sterke geruchten dat in diens niet zo kinderachtige villa ook buitenlandse collega’s hun broek hebben laten zakken, onder wie een Duitse ambassadeur. Hoe dit ook zij, deze moeizaam bevochten openheid steekt schril af tegen bijvoorbeeld de krampachtige pogingen bij onze zuiderburen om de leden van de zogenaamde high society die mogelijk in soortgelijke affaires verwikkeld zijn (geweest) te vrijwaren voor justitiële vervolging cq. publiciteit. Om maar te zwijgen over Nederland en de uit 1999 daterende Teeven’s List van de hand van OvJ Fred Teeven waarop tientallen lieden uit de top van de samenleving voorkwamen die op verkeerde plaatsen hun gulp hadden opengeritst. Of over de affaire-Ulrich waarbij net als in de affaire Dutroux berichten over een mogelijke betrokkenheid van het Koninklijk Huis de kop worden ingedrukt. Pas als het gaat om een vrachtwagenchauffeur of een stuk ongeluk uit Amsterdam-Oost gaan de sluizen van de publiciteit wijd open. Want ongelijkheid moet er zijn, nietwaar?

Van Estoril naar Zandvoort (10)

maandag 2 juni 2003
Woensdag vindt in Lissabon het eerste verhoor plaats van Ferro Rodrigues, een van de drie kopstukken van de Socialistische Partij die van grove pedofilie worden beschuldigd in de Casa Pia-zaak. Een affaire die steeds meer de contouren vertoont van een Portugese versie van de Dutroux-zaak. Ferro Rodrigues wordt er weliswaar niet van verdacht zelf actief te zijn geweest bij het feestelijk bespringen van de vaak doofstomme slachtoffertjes, maar wel erbij aanwezig te zijn geweest. Eenzelfde soort beschuldiging is ooit geuit tegen de huidige Belgische koning en bijvoorbeeld geboekstaafd in "De Bende & Co" van Hugo Gijsels. Maar de koning wordt niet vervolgd. Zelfs niet aan de voortanden gevoeld. Het sterke gerucht dat dezer dagen door Portugal waart over een Duitse ambassadeur die in het verleden een aandeel heeft gehad in deze walgelijke ceremonieën heeft zijn thuisland kennelijk nog niet bereikt. Als we tenminste het Spiegel-artikel "Wie im Horrorfilm" van dit weekend daarvoor als maatgevend moeten zien.
Inmiddels ontrolt zich ook in het Franse Toulouse een mega-sexschandaal met pedo-componenten. Daar is de omstreden onderzoekrechter Michel Barrau begonnen met een officieel onderzoek naar de beweringen van twee prostituées. Een van hen, Patricia, heeft verklaard ooit met enige aandrang gerecruteerd te zijn door een meneer Alègre die momenteel in afwachting is van een proces inzake de moord op vijf vrouwen. Deze lieflijke pooier, die een tijdlang opereerde vanuit een lokale politiekantine, had haar o.a. regelmatig de opdracht gegeven leden van de rechtbank in Toulouse vleselijk te plezieren in het Paleis van Justitie. Dat kon uiteraard geen kwaad want Vrouwe Justitia is van huis uit al voorzien van een blinddoek. Verder kwam Patricia met de ontboezeming dat zij getuige van cq. deelnemer aan sado-orgies was geweest op een nabijgelegen kasteel. Bij een daarvan zou Alègre in aanwezigheid van flink gestoffeerde cliëntèle twee door hem gecharterde meisjes vermoord hebben (vgl. de verhalen van Sheri de Borchgrave en Regina Louf over gelijksoortige gruwelijkheden in Belgische kastelen). Patricia wordt bij deze verklaring gesteund door een collegaatje, dat als minderjarige door Alègre het leven werd ingedwongen. In verband met deze zaak en vooral het afdekken van hoge justitie-functionarissen en dito figuren uit de bovenlaag van de stad heeft de Franse minister van Justitie onderzoeksrechter Jean Voff al naar huis gestuurd. Verder heeft een onafhankelijke rechercheploeg het onderzoek heropend naar de verdwijning van 115 vrouwen in de regio van Toulouse in de jaren 1986/1997. Lekker frisse bedoening dus waar we zeker meer van zullen horen. O ja, hoe zat het ook weer met de zaak Ulrich en Teeven’s List?…. Zo gaat dat in Nederland.
Van Estoril naar Zandvoort (11)

woensdag 4 juni 2003
Serie-moordenaar Patrice Alègre heeft de boel in Toulouse op scherp gezet. Inmiddels heeft hij namelijk in het openbaar toegegeven dat hij twee door hem ooit tot prostitutie gedwongen meisjes heeft vermoord. Daarmee zette hij onverwacht kracht bij aan de eerdere verklaringen van twee andere dames die voor hem hebben gewerkt (zie vorige aflevering). Maar was meer. Zij hadden namelijk ook in de bewuste processen verbaal laten zetten dat ex-burgemeester Dominique Baudis bij de zaak betrokken was. En ook dat heeft Alègre nu bevestigd. Tijdens een gezellig sado-masochistisch avondje op een kasteel in de buurt van Toulouse zou Baudis hem hebben verteld dat de travestiet Claude Martinez, die de jolige gebeurtenissen op het kasteel op film placht vast te leggen een gevaar voor hem begon te vormen. Chantage dus en wie denkt dan bijvoorbeeld niet heel even stiekem terug aan Ad Melkert die door partijgenoot Adri Duivesteijn zo node wordt gemist in de politieke arena (zie in dit verband vooral het artikel "Return of the leatherman" van 13 december jl. in deze rubriek !!). Alègre begreep de hint en op 25 februari 1992 had Martinez voor het laatst gefilmd. Twee heren uit het juridische circuit, een substituut en een commissaris van politie, zouden eveneens bij het gesprek met Alègre aanwezig zijn geweest. Wel lekker natuurlijk als een moord moet worden afgedekt of filmpjes moeten verdwijnen van hoogwaardigheidsbekleders tijdens een staaltje kinderarbeid al dan niet in leren klederdracht. En ook dat laatste aspect brengt ons nolens volens terug naar Nederland en de affaire rond Gerrie Ulrich. De in juni 1998 door zijn vriend Robbie van der Plancken vermoorde handelaar in pedo-beelden. Volgens de vader van Van der Plancken bewaarde Ulrich in diens Zandvoortse appartement een video van een soort receptie aan boord van de Albatros. Een van de schepen die bij Ulrich in gebruik waren voor bruisende tochtjes met jeugdig materiaal die regelmatig ter herinnering werden vastgelegd. Captain Iglo maar dan met andere sticks. Op genoemde video stonden volgens Van der Plancken senior twee heren uit Royale sferen te klinken. Na Ulrich’s ruwe verscheiden vond in zijn appartement een inbraak plaats. En wat denkt ù nou wat er verdwenen was? We hoeven niks te zeggen. Zo gaat dat. Ook in Nederland.
Van Estoril naar Zandvoort (12)

zaterdag 7 juni 2003
Overal in Europa schieten de laatste tijd verhalen de grond uit over kindermisbruik in gevulde kringen. In Portugal (de socialistische partij), Frankrijk (Toulouse), Engeland (Entwhistle), België (Dutroux), Nederland (PSV) en nu ook in Luxemburg. Eind vorige maand werd in het groothertogdom de secretaris-generaal die zich bezighoudt met het soepel functioneren van het parlement achter zijn bureau vandaan geplukt. De 44-jarige meester in de rechten Joe Thielen werd ervan beschuldigd minderjarigen te hebben bestegen en in het bezit te zijn van kinderporno. Of hij deze geneugten deelde met andere volwassenen moet nog worden uitgeknobbeld. Erg moeilijk zal die speurtocht o.i. niet zijn. In 1984 maakte hij namelijk zijn entrée in het Luxemburgse ambtelijke met een opvallende voorliefde voor de Philippijnen. Zo was hij tussen 1986 en 2000 voorzitter en daarna zelfs honorair voorzitter van een Philippijns-Luxemburgse gezelligheidsclub. Daarnaast was hij sedert 1991 honorair consul-generaal van de Philippijnen. Thielen was dus de kat en de Philippijnen het spek. Onze kindervriend is eergisteren na het betalen van een borgtocht op vrije voeten gesteld. In afwachting van de dingen die onvermijdelijk komen gaan. We beginnen misschien een beetje op de Romeinse senator Cato te lijken die tot vervelens toe vroeg om de vernietiging van Carthago, maar uuuh... kunnen we nu eens duidelijkheid krijgen over de affaire-Ulrich en Teeven’s List? Want zo’n PSV-voorzetje is makkelijk in te koppen, maar in affaires als die rond de parlementariërs Brongersma en Wolff en die van meneer Salomonson, de voormalige huisadvocaat van Oranje, zijn de onderzoeksinstanties ineens wat minder geneigd om met de billen bloot te gaan. Stay tuned.
Van Estoril naar Zandvoort (13)

zondag 15 juni 2003
Wat lezen wij de laatste dagen in de pers van Eindhoven en omstreken? Dat de lokale koddebeiers al maanden lang met een forse joekel in de dienstbroek de pedo-activiteiten in het Anne Frankplantsoen hebben geobserveerd. Tot nu toe werden voor zover wij weten in verband met deze ritmische oefeningen in de vrije natuur twee ruim in de vijftig zijnde liefhebbers en PSV-directeur Spooren in bewaring gesteld en kortstondig cq. langdurig het hemd en/of ander ondergoed van het lijf gevraagd. Wel een wat magere oogst gezien de door nijvere journalisten getraceerde hoeveelheden kapotjes en samenscholende Marokkaanse jeugdigen in het Anne Frank-struweel. Hier en daar wordt gesuggereerd dat ook een flink aantal gevulde lieden uit de regio voor een flink pak florijnen regelmatig van de diensten van deze nooddruftige Marokkaantjes gebruik heeft gemaakt. Waarom grepen de Eindhovense heren Bullebas & Co niet eerder in? Niet zo moeilijk. Ze wilden erachter komen welke leden van de jeugdige sexbrigade zich schuldig maakte aan chantage van hun oudere, redelijk gevulde geilbuikencliëntèle. Alleen al als je het leest krijg je het gevoel de voetsporen van Don Quichote de la Mancha en zijn trouwe viervoeter Rossinant te drukken. Op 19 en 25 juli 2001 schreven wij namelijk in aflevering 12 en 13 van de serie Roze Balletten bijvoorbeeld dat ex-minister Job de Ruiter van Justitie en Defensie ooit in een mes in zijn deur aantrof. Die was daar ingeplant door een leverancier op dit specifieke terrein die meende uit zijn boeken te mogen opmaken dat Job een betalingsachterstand had. De Ruiter kreeg bewaking voor de deur. Niet verzorgd door de politie, want dan zou het genante evenement een goeie kans maken op straat te belanden, maar van dezelfde dienst die zorgdraagt voor de beveiliging van het Koninklijk Huis. Kijk en daar heb je het verschil. Als je ooit kandidaat bent geweest bij Hennie Huisman’s Soundmixshow en later tot directeur van PSV bent verheven, hoor je kennelijk niet thuis bij de categorie in de samenleving bij wie dit soort strapatsen onder het motto "stop je leuter in een kleuter" stilzwijgend wordt getolereerd vanwege hun status. Ondanks onze steeds vaker de kop opstekende moedeloosheid doen wij een dringend beroep op Bullebas & Co om ook deze rijke stinkers uit de lichtstad en omgeving eens aan het kruis te nagelen. Kan Spooren in zijn huidige krappe bedoening eindelijk uitbarsten in het ïn zijn branche zo vertrouwde "You never walk alone". Stay tuned.
Van Estoril naar Zandvoort (14 )

maandag 23 juni 2003
De door de Casa Pia-affaire open liggende zenuwen in Portugal hebben afgelopen weekend opnieuw een heftige prikkel gekregen. In Lissabon is namelijk de kruiser Apollo afgemeerd. Het televisieprogramma TV 1 was er als de ongeruimde kippen bij om aan de hand van verschillende verklaringen van slachtoffertjes te melden dat zich op dit schip een paar jaar geleden perverse gebeurtenissen hebben afgespeeld. Dat was in 1999 toen het schip eveneens in de haven van Lissabon lag. Er werd een aantal Portugese kinderen (zowel zeer jeugdige jongens als meisjes) aan boord gelokt en daar gewelddadig misbruikt terwijl de camera’s snorden. Kort daarna vertrok de Apollo op spelevaart naar Madeira en de Azoren. Gealarmeerde vrijwilligersorganisaties stelden de autoriteiten van de eilanden op de hoogte van de gebeurtenissen, maar kwamen van een vrieskoude kermis thuis. De opvarenden van de Apollo werden met rust gelaten. Volgens de Portugese pers heeft het schip een Nederlandse eigenaar. Wie dat is wordt niet vermeld. Zeker is in ieder geval dat het tot juni 1998 tot de hebbedingen van de toen vermoorde Gerrie Ulrich behoorde. Die moet overigens erg van pedo-scènes op zee hebben gehouden, want hij beschikte naast de Apollo ook nog over de Albatros (zie aflevering 11 van 4 juni jl.). Overigens is volgens Robbie v.d. Plancken, die wegens de moord op Ulrich in een Italiaanse cel verblijft, aan boord van de Apollo zelfs een jongetje tijdens een nummertje sexueel geweld om het leven gekomen. Ook in de Casa Pia-affaire zouden Nederlandse spooren zijn ontdekt en de Nederlandse Justitie zou in verband daarmee om assistentie zijn verzocht bij het Portugese onderzoek. Toch wel fijn dat we op sommige gebieden nog zo excelleren in de wereld en voor vol worden aangezien. Ondanks het feit dat onze minister van Justitie zich haast op symbolische wijze door het Haagse verkeer frummelt. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (15)

woensdag 8 oktober 2003
Gisteravond verschenen de eerste berichten over een hoge functionaris bij het Ministerie van Justitie die af en toe vrolijk in zijn dienstauto met chauffeur naar Praag zoefde om daar in bar Pinocchio een jeugdige tot zeer jeugdige prostituée van manlijke kunne op de kop te tikken. Om die vervolgens “en privé” te bestijgen. Vandaag zouden zowel de Gaykrant als de Panorama officieel met de hele reutemeteut naar buiten komen. Gemeten naar de beelden die gisteren in Hart van Nederland en Nova getoond werden weet men exact wie het is. Beroerd was nou weer wel dat men noch de exacte positievan de hoge rakker noch zijn naam naar buiten tilde. Dit in verband met ‘s mans privacy. Oh? En hoe zat dat dan met meneer Spooren wiens naam, functie en een bloemlezing uit diens activiteiten in het Eindhovense Anne Frankplantsoen driftig door Justitie voor de wolven werden gegooid? Het wordt nog grijzer. Minister Donner en zijn paladijnen zouden de “grote” media zelfs met hel en verdoemenis hebben gedreigd als de naam van de Praagse lenteproever werd prijsgegeven. Geen gelijke monniken, gelijke kappen dus. Zoals zo vaak als het om dit soort machthebbers gaat. Want als onze vertrouwde Haagse bronnen het bij het juiste eind hebben zou het inderdaad gaan om een echte machthebber: de secretaris-generaal van het Ministerie van Justitie. Let wel, we houden ons aan de voorschriften. We noemen zijn naam niet. Aardig detail: het OM is in verband met de affaire in het Anne Frankplantsoen al een maand bezig met een onderzoek in Tsjechië. Of daarbij ook de vermeende activiteiten van de secretaris-generaal onder de loep worden genomen, is voor de speurders een weet en voor ons een vraag.
De betrokken ambtenaar is overigens ook anderszins geen vreemde in de Tsjechische hoofdstad. Zo was hij één van de sprekers op de tiende anti-corruptie conferentie die van 7 tot 11 october 2001 in de Tsjechische hoofdstad werd gehouden. Oh ironie, voorzitter van de conferentie was George Soros, de baas van Mabel’s Open Society. Onder de aanwezigen bevonden zich onder anderen de secretaris generaal van Interpol Robert Noble, de Franse onderzoeksrechter Eva Joly, de Spaanse onderzoeksrechter Baltazar Garzon en de Tsjechische premier Milos Zeman. Mochten deze nog prille berichten over de Nederlandse afgevaardigde juist zijn, dan krijgen die mensen ter plekke nog een rolberoerte. Tenzij ze al op de hoogte waren. Wij weten zeker dat deze zaak nog een lange staart zal krijgen. Voor zover mogelijk houden wij u op de hoogte. Als vanouds. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (16)

vrijdag 10 oktober 2003
Ja, zo gaat dat in Nederland met sexschandalen. Tenzij je een ongelukkige sloeber uit Amsterdam-Oost bent of toevallig Spooren heet. Minister Donner hoeft maar een keer van zijn fiets te stappen voor een reprimande aan het adres van de Gaykrant en Panorama en heel het raderwerk staat stil. Het zal je ook maar gebeuren dat je van roddeljournalistiek wordt beticht. Gossiepossie. En wordt bedreigd met een miljoenenclaim als je de naam van zijn hoogste ambtenaar durft te noemen in verband met vermeende bezoekjes aan de Praagse homobar Pinocchio. Het zij zo, maar het weerhoudt ons er niet van om dezezaak van enige context te voorzien. De naam Pinocchio is in dit verband namelijk al eerder gevallen. Een soortgelijke bar in Berlijn draagt dezelfde naam. Een aantal jeugdige tot zeer jeugdige prostitué’s werd daar in de jaren negentig benaderd door lieden uit de organisatie van de bekende Britse pedo Warwick Spinks en naar Amsterdam gelokt. Onder wie de in de zomer van 1993 in Nederland zoekgeraakte Manuel Schadwald, wiens natuurlijke vader Rainer Wolf werkzaamheden verrichtte voor de Stasi. Net als de eveneens in het dossier-Schadwald voorkomende kinderhandelaar Peter Goetjes (zie ook deel 4 van deze serie op de Followup-site). Toen het Spinks en zijn Britse kornuiten in Amsterdam te heet onder de zolen werd verhuisden ze aan het begin van deze eeuw naar Praag. En opnieuw naar een Pinocchio, waar volgens insiders Spinks aan de touwtjes trekt. Naast de lijn die er blijkens het onderzoek van het OM in verband met de affaires in Eindhoven en Weert bestaat tussen Nederland en Tsjechië loopt er dus ook nog een tussen Amsterdam en Praag. Beide vrijwel zeker behorend tot hetzelfde netwerk. Het netwerk van Spinks met zijn oude Stasi-connectie. Klaar ben je ermee als je in hun handen valt. Mogelijk is dat de reden waarom Donner zo venijnig van zijn fiets stapte. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (17)

maandag 13 oktober 2003
Heel interessant, die tiende anti corruptie conferentie waaraan de hoogste ambtenaar van Piet Hein in 2001 deelnam. De gebeurtenis werd ondermeer georganiseerd door een stel imposante instituten. En ook zo keurig. Zoals het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van de zo onkreukbare Colin Powell, die willens en wetens met een pak leugens de VN te kakkert zette en de inval in Irak van een legaal verfje voorzag om het land te kunnen leeghalen. En wat te denken van het Amerikaanse Bureau of International Narcotics and Law Enforcement, waarin zowel de als volstrekt corruptieloos bekendstaande FBI als de DEA vertegenwoordigdzijn? Of het zo bijzonder ethische Pricewaterhouse Cooper, dat Ken Lay’s voorgekookte boeken vrolijk goedkeurde terwijl die jarenlang samen met zijn onderknuppels miljarden en miljarden dollars wegsluisde naar zonnige oorden waar meneer Belasting gewend is om elke dag een siësta van 24 uur in te lassen? Of de Société Generale de Surveillance, kortweg SGS? Héééé. Is dat ook geen bekende? Jawel. We gaan terug naar 19 augustus van dit jaar. Toen schreven wij dat een Zwitserse rechter het Pakistaanse echtpaar Zardari-Bhutto ondermeer had veroordeeld tot het terugbetalen van 12 miljoen dollar aan de huidige Pakistaanse regering. Dat waren namelijk steekpenningen die de voormalige premier en haar man hadden ontvangen van... SGS. In ruil voor een paar vette contracten. De onderneming heeft zijn vertrouwenwekkende imago verder nog te danken aan het feit, dat zij in de jaren negentig een paar jaar onder leiding stond van ene James Woolsey die direct daarna door Clinton werd aangesteld als directeur van de CIA. Verder wordt SGS ervan verdacht lekker profijtelijk bezig te zijn geweest binnen een Europees handelsproject met China. Corrupt? Ben je mal. Kortom, allemaal honourable men. Met wie Piet Hein’s topjongen gerust door één deur kon.
Nou ja, misschien niet die van Pinocchio. Maar de rest van de Praagse deuren wel. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (18)

woensdag 15 oktober 2003
Daar word je toch behoorlijk niet goed van. Dat je als gerenommeerd dagblad Kleintje Muurkrant niet als bron durft te gebruiken als het om heikele zaken gaat, soit. Hoewel wij zelden of nooit uit ons nekgewas zitten te lullen. Maar dat je ook niet durft te verwijzen naar het NOS-journaal is te gek voor woorden. Toch gebeurde dat vandaag bij de meeste landelijke kolommenvullers. Volgens het Journaal had een 28-jarige man aangifte gedaan bij de politie. Hij zou in 1988 toen hij dertien jaar was in de Praagse homobar Pinocchio zijn bestegen door ene Joris D. Later zou hij deonverlaat herhaaldelijk hebben waargenomen in het inmiddels landelijk bekend geraakte Eindhovense Anne Frankplantsoen. En dan niet bij een wandeling met een aangelijnd Pekineesje. Joris D. bleek niet de eerste de beste. Zoals wij al eerder meldden ging het om de secretraris generaal van het Ministerie van Justitie. Gezien de bombarie die op de voorpagina’s ontstond over PSV-directeur Fons Spooren die in hetzelfde plantsoen zijn sporen naliet, zou je in dit geval toch ook mogen rekenen op enig vuurwerk. Noppes. Hier en daar is zelfs nog steeds sprake van “topambtenaar” in plaats van de hoogste ambtenaar. En dat alleen omdat meneer Donner pissig van zijn fiets stapte om waarschuwend met zijn vingertje te zwaaien. Wee je gebeente als je mijn secretaris generaal bezwaddert. Dan kan je een miljoenenclaim verwachten. En raar, maar de hele meute wordt voorzichtig. Zonder twijfel na verdere oekaze’s van het ministerie en wellicht van politiek Den Haag. Mocht Joris D. overigens inderdaad schuldig zijn aan pedofiele activiteiten dan is er sprake van een uiterst delicate kwestie. Want onze vermeende kindervriend heeft een prachtige carrière gemaakt bij Justitie. Vooral de positie van directeur generaal van de afdeling Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken, die hij bekleedde tussen 1993 en november 2002 toen hij secretaris generaal werd, verschafte hem veel aanzien en dienstreizen naar het buitenland. Van dat laatste hebben wij bij een eerdere gelegenheid al als voorbeeld zijn reis in 2001 naar Praag genoemd. Ervan uitgaande dat voornoemde 28-jarige zijn hele hebben en houden niet voor J. Doedel op het spel heeft gezet kunnen we ervan uitgaan dat de heer D. het niet bij dat ene huzarenstukje in 1988 heeft gelaten. Waarom dan niemand bij het vorderen van diens carrière heeft gedacht aan de mogelijke chantabiliteit van de topambtenaar in wording is een raadsel. Of is het nog steeds zo dat de meest chantabele mensen op de hoogste posten worden gezet? In dat geval hebben we nog veel te verwachten. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (19)

vrijdag 17 oktober 2003
Ja wat nou? Eerst deed de 28-jarige “Janos” aangifte. Dat hij door Joris D. was bestegen toen hij nog ruim en breed minderjarig was. Vervolgens werd hij twee dagen lang door de politie van Den Bosch verhoord. Eerst vriendelijk, na een paar telefoontjes van hogerhand wat minder vriendelijk. “Janos” werd zelfs bedreigd met arrestatie. Dat zag hij even niet zitten en hij trok in arren moede zijn verklaring weer in. Erger nog, hij suggereerde dat hem door een journalist geld was beloofd als hij aangifte zou doen. Rond vijf uur gistermiddag stond hij op straat. Om kwart over vijf verscheenhet jubelende persbericht. Een lokaal record. En ook minister Donner meldde zich nog even triomfantelijk vanaf zijn buitenlandse vakantieoord en kondigde nieuwe stappen aan tegen de pers. Maar daarmee waren we er niet. Want niet veel later verscheen “Janos” voor de teevee en verklaarde dat zijn aangifte wel degelijk juist was. Je zou bijna denken dat er wat in de koffie zat op het politiebureau. Blijft staan dat zijn aanvankelijke verklaring haast te duidelijk is om vals te zijn. Waarom zou “Janos” nou precies Joris D. uitkiezen om die eens lekker in het zonnetje te zetten? Om nog maar te zwijgen over het tiental andere, gelijkluidende verklaringen die volgens de Gaykrant en de Pano bij een notaris liggen. En die eveneens Donner’s secretaris generaal aanwijzen als een kinderliefhebber. Toeval? Bestaat niet. Complot? Ja, dààààg. “Janos” is vertrokken naar Praag. Het wordt tijd voor de coming out van de andere getuigen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (20)

vrijdag 17 oktober 2003
Deel 1. 13 januari 2003. In Den Haag brengt LPF-voorzitter Ed Maas naar buiten dat de VVD heeft geprobeerd hem uit het politieke veld te ruimen. Dat zou gebeurd zijn via een oekaze van Joris Demmink, sinds november vorig jaar secretaris generaal van het ministerie van Justitie en volgens Maas een VVD-er. De oekaze was gericht aan het adres van LPF-minister Hilbrand Nawijn. Demmink zou Nawijn erop hebben gewezen dat er een gerechtelijk vooronderzoek tegen Maas onderweg was. Het ministerie van Justitie laat meteen weten dat het verhaal geen enkele grond heeft.
Deel 2. Demmink nam een advocaat in dearm en dreigde Maas met een proces wegens smaad. Maas werd twee dagen ondervraagd door de rijksrecherche. Eerst vriendelijk, maar na een telefoontje van hogerhand wat minder vriendelijk. Hij werd zelfs bedreigd met arrestatie. Dat zag Ed even niet zitten. Om vijf uur ‘smiddags tekende hij een verklaring waarin hij toegaf dat het om een valse beschuldiging ging. Een kwartier later verspreidde het OM al een persbericht over de goede afloop van de affaire. Een lokaal record. ’s Avonds herriep Maas voor de camera’s van SBS 6 alles en bleef bij zijn bewering dat Demmink aan Nawijn had laten weten dat Justitie een onderzoek naar hem was gestart. Daarna vertrok de vastgoedhandelaar naar zijn geliefde Tenerife om van de schrik te bekomen. Zowel secretaris generaal Demmink als minister Donner kondigden aan de vertegenwoordigers van de media die van het incident melding hadden gemaakt stevig te zullen aanpakken. De een via de rechter, de ander via een wetswijziging.
Het eerste deel van dit tweeluik is juist. Het tweede deel is een persiflage. We zeggen het maar even. Voor wij ook met allerlei rechtzaken worden geconfronteerd. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (21)

maandag 20 oktober 2003
Je zou haast denken dat de strijd tegen pedofiele en kinderporno-netwerken in België alleen wordt gestreden door de Werkgroep Morkhoven onder leiding van Marcel Vervloesem. Dat is niet zo. Er zijn meer organisaties die zich daarmee onledig houden. Zoals de Fondation Princesse de Croy die overigens nauw met Morkhoven samenwerkt. Op 9 oktober jl. bracht prinses Jacqueline, de initiatiefneemster van deze Fondation, een bezoek aan de foxterriër van Morkhoven voor het uitwisselen van gegevens. Op 15 oktober werden zowel de website van de Fondation als de gezamenlijke nieuwsbrief van de twee anti-pedo organisaties door het Canadese Bravenet geëlimineerd. Nietdapper, meer braaf. Aanleiding was een klacht van ene Charly Nyst die schermde met een juridische surprise als Bravenet niet onmiddellijk ingreep. Mede namens ex-rijkswachtkolonel Jean Marie Brabant, die hij dan wel niet kende maar wiens reputatie garant stond voor het trillen van heel België als hij in beweging kwam. Charly greep naar deze indrukwekkende middelen omdat hij zich zwaar in het kruis getast voelde door een artikel van een paar weken daarvoor waarin niet al te intelligente correspondentie van hem stond afgedrukt. Diezelfde klacht had hij ook bij MSN gedeponeerd die naar aanleiding daarvan had ingegrepen op de site van Morkhoven. Merkwaardigerwijs vonden deze schermutselingen plaats onder het hoofdje Belgische staatsveiligheid. Niet eens zo zot natuurlijk, gezien de namen van allerlei hoge mieters die sinds affaires als die van De Bende van Nijvel en Dutroux in de Belgische samenleving binnen deze context circuleren. Tot die van de koning toe. En de armen van hoge mieters reiken nu eenmaal ver. Zoals wij vorige week ook in Nederland nog gewaar werden. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (22)

maandag 27 oktober 2003
Deze week begint in Portugal het proces tegen Carlos Silvino, alias Bibi. De klusjesman van een stel weeshuizen van de Casa Pia-organisatie, die op bestelling minderjarige jongens leverde aan een ring van financieel redelijk bedeelde lieden maar ook zelf zich stelselmatig vergreep aan zijn pupillen. Tot die ring van verfijnde carnivoren behoorde zoals wij al eerder meldden de socialistische fractieleider Pedro Pedroso die in het voorjaar zijn veters, zijn riem en zijn stropdas mocht inleveren. Hij werd ervan beschuldigd 15 keer kinderen te hebben bestegen in de jaren 1999/2000. Op 8 october jl. werd hij na veel juridisch geharrewar voorlopigop vrije voeten gesteld. Zelf zegt ie dat er sprake is van een politieke hetze. Daarom zag hij er ook geen been in om zijn plaats in het Parlement weer in te nemen. Met toestemming van de meerderheid van de geachte afgevaardigden, die in april op zijn verzoek Pedroso’s immuniteit tijdelijk hadden opgeheven. Hoe Joao met de Pet hierop reageerde is niet moeilijk te raden. Maar ook binnen politiekringen borrelde het stevig. Dat resulteerde in het lekken van op tape opgenomen telefoongesprekken tussen een aantal senioren van de socialistische club, onder wie partijleider Ferro Rodrigues. Daarin bespraken zij ondermeer de op handen zijnde arrestatie van hun fractieleider. Dat lijkt op voorkennis en dat was het ook. In zulke gevallen ben je al gauw geneigd te roepen dat dan ook de rechtsgang wel beïnvloed zal zijn. Het hemd is nader dan de kilt. Om wat olie op de golven van emotie te deponeren erkende de socialistische president Jorge Sampaio vorige week tijdens een zeldzame monoloog voor de Portugese teeveecamera’s dat hij inderdaad vooraf van de arrestatie van Pedroso had geweten maar dat hij zich had onthouden van welke ingreep dan ook. Verder zei hij begrip te hebben voor de heisa die de zaak in Portugal had veroorzaakt, maar dat het zo langzamerhand tijd werd ook aandacht te schenken aan andere problemen in de samenleving. Bekend scenario. Ook in Nederland waar de dramatische gelijksoortige film met interessante rollen van o.a. Gerrie Ulrich, Warwick Spinks, Frits Salomonson en Joris Demmink nog altijd niet aan zijn pakkende slotscène toe is. Maar wij zijn geduldig en gaan niet eerder weg voor hij is afgelopen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (23)

dinsdag 28 oktober 2003
Na de najaarsstormen over Mabel Hari, prins Bernhard en Joris Demmink zijn we even in wat rustiger weer terechtgekomen. Maar met name rond de secretaris generaal van Justitie pakken zich toch al weer donkere wolken samen. Naar verluidt dook zijn naam namelijk al zo’n tien jaar geleden op bij twee onafhankelijke politieonderzoeken binnen het wereldje van de jongensprostitutie. Er zouden ook toen al verschillende belastende verklaringen zijn afgelegd in de richting van de steeds hoger in het zadel zittende Joris. Maar als respectievelijk hoofd van de directie Politie en directeur generaal Rechtspleging verkeerde hij in een goede positie om dehem bedreigende draken het hoofd te bieden. En die positie is daarna alleen nog maar verbeterd. Vandaar dat recentelijk bij vuurspuwende monsters als de Gaykrant en Panorama in een handomdraai de vlam werd gedoofd. Dat onze hoogste crimebuster daarmee ook zijn maliënkolder en zijn zwaard weer een tijdje op de rommelzolder kan deponeren lijkt echter wat al te optimistisch. Buiten de berichten over genoemde politieonderzoeken gonst het in het riolenstelsel van de Nederlandse journalistiek ook van geruchten over Joris’ escapades in Thailand en in een Londen’s hotel. Bij dat laatste evenement zou de Metropolitan Police zelfs een verbaaltje hebben opgemaakt dat via Interpol bij een Nederlandse politie-instantie terecht zou zijn gekomen. Navraag schijnt tot nu toe niks te hebben opgeleverd. Maar mochten er zich verdere ontwikkelingen voordoen dan zullen wij de laatsten zijn om u dat te onthouden. Wij zijn gek op fabelachtige verhalen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (24)

woensdag 5 november 2003
Nou, nou, nou. Panorama en de Gaykrant hebben hun beschuldigingen aan het adres van Joris Demmink ingetrokken. Na een paar gesprekken onder het genot van een bakje leut en een puntje appeltaart met Donner’s secretaris generaal zijn ze bij de twee bladen tot de conclusie gekomen dat er geen sprake was van ontucht. Met andere woorden, Joris zou zich niet hebben schuldig gemaakt aan het bestijgen van al te jeugdigen. Dat zou in het najaar van 2002 toen hij was genomineerd voor de hoogste functie bij het Ministerie van Justitie ook al zijn vastgesteld door de AIVD. De dienst is daarbij volgens onze eigen bronnen niet over één nacht ijs gegaan door wat in eigen naslagwerkjes te vingeren zoals bij Mabeltje. Ze heeft in haar ijver zelfs een aantal ambtenaren van Donner’s keurkorps gehoord. Maar wat kan je daar nou van verwachten? Het is niet aannemelijk dat iemand de eventuele bewijzen voor de minder welvoeglijke activiteiten van een van zijn hoogste baasjes in zijn bureaulaatje heeft liggen. Het blijft voorlopig de vraag of de dienst daarnaast enig veldwerk heeft verricht en bijvoorbeeld wat uitbaters van escortservices of jongeherenclubs heeft benaderd met de vraag of die misschien hier of daar nog wat hard in actie-beelden in huis hadden. Zoals in het geval van de voormalige advocaat van het Koninklijk Huis (1). Bovendien is het vooralsnog onduidelijk wat er met de belastende verklaringen is gebeurd die zijn gedeponeerd bij de beroemde notaris van Pano en de Gaykrant. Zijn de betrokkenen net zo allergisch voor het schelle lamplicht en de dagenlange intimidaties van de Bossche recherche als de schielijk naar Praag vertrokken getuige “Janos”? Zo ja, dan kunnen we de zaak voorlopig opzouten. De hoofdredacteur van Pano op 17 oktober in de NRC: “Wij denken dat wij roeren in een beerput. En er zijn mensen die willen dat die beerput dicht blijft. Het kan goed zijn dat daarbij geen middel wordt geschuwd”. Helemaal juist. Stay tuned.

(1) Zie het artikel “Van oude koeien en troebel water” in Kleintje Muurkrant nummer 336.

Van Estoril naar Zandvoort (25)

donderdag 6 november 2003
Als we het goed begrepen hebben van onze Haagse bronnen dan is bij het ministerie van Justitie gisteravond een lichte pleuritis uitgebroken na de berichtgeving van het NOS-Journaal over de laatste ontwikkelingen in de affaire rond het seksleven van secretaris generaal Joris Demmink. Nieuwslezeres Annet van Trigt wist ons namelijk te vertellen dat tijdens het tripartite overleg tussen Joris en de hoofdredacteuren van de Gaykrant en Panorama Donner’s speerpunt heel wat toegeeflijker is geweest dan we uit het officiële persbericht konden opmaken. Joris zou namelijk hebben toegegeven dat hij wel eens een één-op-één ontmoeting met een jeugdige had gehadvan wie hij niet zeker wist of hij aan de wettelijke minimum-leeftijd voldeed. En het vragen naar een paspoort of een identiteitsbewijs behoort nou niet bepaald tot de vaste ingrediënten van het voorspel. Kijk, dat zijn de nuances waar het om gaat. De vraag is of Joris zich ooit in een situatie heeft begeven waardoor hij eventueel chantabel werd. En daar is de AIVD vorig najaar naar op zoek geweest. Dat frisse blaadjes van tijd tot tijd zijn te prefereren boven een uitgewaaid herfstblad snapt zelfs een geit. Maar als ze zo pril zijn dat praktisch alleen maar sprake is van een verzameling jonge nerven wordt het kwalijk. We hebben in deze rubriek al meermalen gewezen op andere gevallen waarin lieden uit het crème van onze samenleving zich op deze wijze kwetsbaar hebben opgesteld (1). Waarna veiligheids- en opsporingsdiensten naar wij aannemen ijlings werden opgetrommeld om zandzakken voor de deur te gooien. Om meer narigheid te voorkomen. En nou kunnen we wel druk lullen over privacy, maar gebeurtenissen op dit terrein in bijvoorbeeld Leeuwarden, Amsterdam-Oost en Eindhoven hebben aangetoond dat ook op dat gebied duidelijk sprake is van rechtsongelijkheid. En als ze dat ergens moeten zien te voorkomen is dat op het Ministerie van Justitie. Stay tuned.

(1) Zie "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant nummer 336 en de serie "Roze balletten" op de Followup-site.

Van Estoril naar Zandvoort (26)

vrijdag 7 november 2003
Voor mensen die niet goed kunnen lezen - en dan bedoelen we niet de luitjes die dag en dagelijks besluiteloos heen en weer pendelen tussen Hans Anders en Pearl – is de hele pedo-zaak waarmee de Panorama en de Gay krant zo te gek hebben gescoord uitgegaan als een nachtkaars in een windtunnel. Volgens de twee bladen was de Weertse filiaalhouder van het hemelse wijwaterconcern aan de slag geweest met prille boys in het Eindhovens proefstation voor condooms en was ook de winkelchef van minister Donner daar gesignaleerd in zijn dienstauto met chauffeur. De beide heren ontkenden dat, de beide bladen konden het niet bewijzen en de rechter kon toen niks anders verzinnen dan een boete en een rectificatie. Maar met name in het geval van Joris Demmink zijn er nog wel wat kanttekeningen te maken. Hij zou dus niet in het Eindhovense lustoord zijn geweest. Nou vooruit, krijgt ie van ons the benefit of the doubt. Maar het vonnis heeft geen betrekking op het bezoek dat Joris en een hoge piet van de Nederlandse ambassade in Praag aan club Pinocchio hebben gebracht voor de aanschaf van wat verse sucadelapjes. Ergo, die mogelijkheid staat nog open. En dat versterkt eigenlijk onze vrees dat vriend Joris zich daar wel degelijk kwetsbaar heeft opgesteld. Is ie op de kiek gegaan? Staat hij op een filmpje? Weten we niet. Maar wij zijn ook geen AIVD. Maar we zijn wel benieuwd of JPB net als bij Mabel de honden loslaat en ze ook eens laat snuffelen aan de pismuur van Pinocchio. Want een hoge ambtenaar wiens arm wellicht door een buitenlandse geheimedienst of een zootje onderwereld bij tijd en wijle achter de rug wordt geperst is voor de Staat der Nederlanden onacceptabel. Toch?

Van Estoril naar Zandvoort” (27)

woensdag 12 november 2003
Oké. We hebben ons -zij het node- neergelegd bij het schrappen van het verhaal dat onze secretaris-generaal van Justitie zich ooit met de dienstauto naar wat Eindhovens struweel heeft begeven om daar samen met jongelieden de zinnen te prikkelen. Maar de roman “Joris op zoek naar de Praagse lente” is zeker nog niet dichtgeslagen. Binnen dat kader hoorden wij een anecdote die wij graag even wilden toetsen bij Jozias van Aartsen, de minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet Kok II. Daarom zonden wij hem de volgende mail:
“Onlangs vernamen wij dat de heer J. Demmink, de huidige secretaris-generaal vanhet ministerie van Justitie, een aantal jaren geleden een poging zou hebben ondernomen om te verhuizen naar een gelijkwaardige of hogere positie bij Buitenlandse Zaken. Dat ministerie stond toen onder uw leiding en de heer Demmink, een partijgenoot van u, vervulde de positie van directeur-generaal internationale aangelegenheden en vreemdelingenzaken bij Justitie. U zou die eventuele verhuizing van de heer Demmink hebben tegengehouden. Ten behoeve van een artikel op de website Kleintje Actueel zouden wij graag van u willen vernemen wat de reden vormde voor uw weigering.”
Sneaky briefje hè? Veel verwachten wij er niet van. Ook al omdat wij Van Aartsen ooit al eens hebben vergeleken met een haan met stront aan zijn poten. Nou is dat een beeld dat afkomstig is uit “Frank van Weezel’s roemruchte jaren”, de haast vergeten klassieker van A.M. de Jong over de mobilisatietijd in de eerste wereldoorlog. Dus wie weet zal dat Van Aartsen toch over de brug helpen. En trouwens, nooit geschoten is nooit een gat in het plafond. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (28)

woensdag 26 november 2003
Het lijkt wat stil geworden in de affaire rond Joris Demmink. Maar wij vernamen een dezer dagen dat er nog menig potje op het vuur staat. En dat de geruchten over de huidige secretaris-generaal van Justitie niet van vandaag of gisteren zijn. Elke keer als onze dossierverzamelaar in het verleden namelijk op de nominatie stond om weer een treedje te stijgen in de hiërarchie van het ministerie vond er een onderzoekje plaats naar eventuele heikele zaken in zijn leven. Dat leverde nooit iets substantieels op. Zelfs niet toen de AIVD vorig jaar zelfs vier maanden uittrok voor een speurtocht inde Umwelt van vriend Joris toen deze werd voorgedragen voor de allerhoogste functie, die van secretaris-generaal. Nou geven die vier maanden al aan dat de AIVD geen makkelijk kluifje was toegeschoven. Ook de veelgeplaagde dienst kende de verhalen die over Joris rondgingen. Maar na naar wij aannemen duchtig snuffelwerk kreeg Demmink witte rook en besteeg de troon bij Justitie. Blijven we toch een beetje zitten met de vraag of de AIVD wel alle registers heeft opengetrokken of zich uiteindelijk toch niet wat Mabelig ervan af heeft gemaakt. Omdat het ultieme bewijs voor de vermeende euvele daden van Joris niet te vinden was. Goed, de verse secretaris-generaal zou wel hebben toegegeven dat hij met enige regelmaat qq. in Praag is geweest. En dat hij daar samen met ambassadeur Heinemann een paar gaybars heeft bezocht. Maar nooit de Pinocchiobar. Ofwel: hij kon daar ook nooit een minderjarige op het kopje hebben getikt. En ja, hij had in de Tsjechische hoofdstad een relatie gehad met een pornoster. Maar toen die wat in de war raakte was aan die verhouding een einde gekomen. Dat die bewuste jongeman er geen been in zag om voor de camera met minderjarigen zijn kunsten te vertonen kon Joris uiteraard niet worden aangewreven. En dat gold evenzeer voor het in roulatie brengen van videotapes waarop deze sportieve prestaties aan bod kwamen. Dus wat doe je dan als geheimedienst? Je geeft de pijp aan Piet-Hein en gaat over tot de orde van de dag. Als die verdomde journalisten dat nou ook deden, dan werd het misschien toch nog leuk met de Kerst. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (29)

vrijdag 28 november 2003
Als je bijna genant weerloos ligt geëxposeerd op een tandartsenstoel en de smid constateert dat je een gaatje hebt in een van je ivoren wachters loop je een goeie kans dat het gevuld wordt met amalgaamkwik. Over het gebruik van dat goedje is internationaal nogal wat **** ontstaan. Je kan er namelijk flink ziek van raken met vooral ernstige symptomen aan de luchtwegen. In de VS staat het zelfs op de nominatie om uit de roulatie te worden genomen. En dat is typisch want een studie daar naar de effecten van het gebruik ervan bij met name kinderen is nogniet eens beëindigd. Nou ja, dààr. Het gaat wel om een Amerikaanse studie maar het onderzoek zelf wordt uitgevoerd in Portugal. Sedert 1997. Bij 500 kinderen tussen de acht en tien jaar met een IQ dat niet lager is dan 67. En guess what. Laten die kindertjes nou allemaal zijn gevonden in weeshuizen van ... jawel ... Casa Pia. Dezelfde alleraardigste katholieke liefdadigheidsinstelling waar andere onzegbare penetraties bij kinderen plaatsvonden die niet alleen lichamelijk blijvende sporen hebben achtergelaten maar vooral vreselijke geestelijk schade hebben veroorzaakt. Over cynisme gesproken. Het is gewoon hemeltergend.

Van Estoril naar Zandvoort (30)

woensdag 3 december 2003
Gisteren vernamen wij van een insider in de problematiek rond kindersex dat in Praag de Pinocchiobar niet de enige gelegenheid zou zijn waar je een minderjarige kunt opdoen voor een flink potje “bummsen”. Ook in andere gay-bars zou dat mogelijk zijn. Nou heeft secretaris generaal Demmink ooit laten weten dat hij nooit in de Pinocchiobar is geweest. Soit. Maar wel in de eerste helft van de jaren negentig samen met ambassadeur Heinemann in andere gaybars (*). Goed, daar zou dan weer niks onoirbaars zijn gebeurd en wellicht is dat ook zo. Maar het probleem blijft dat je nooit precies weethoe oud de beschikbare jongelieden precies zijn die zich in dergelijke bars ophouden. Je loopt dus wel degelijk een risico. En dan hebben we het nog maar niet over de chantibiliteit die kan volgen uit een dergelijke one-night-stand. Of de gène als je net even ergens gezellig zit en er plotseling een Nederlandse bus voor het betrokken perceel verschijnt waaruit een flink aantal landgenoten komt rollen die voor een leuk prijsje een jeugdsex-tour naar Tsjechi
Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #10 on: January 22, 2014, 11:13:13 am »

http://www.stelling.nl/followup/estoril.html
Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #11 on: January 23, 2014, 05:54:52 am »

Operation Framework was an investigation into a number of British men who police believed were taking children abroad, principally to Amsterdam, where they were being sold into prostitution and ****ography.

On the day of the final police ‘swoop’, thirty-one search warrants had been obtained, including one against Warwick Spinks.  Spinks at the time was a known but unconvicted paedophile, close to the heart of the trade in children.  Police used an undercover officer, known as Todd, to gain Spink’s confidence.  The story is reproduced here exactly as Todd recalls it in ‘The Dirty Squad‘ by Michael Hames.

    In November 1992 I was tasked to gain the confidence of a man called Warwick Spinks, who lived in Norwood. After gaining his trust I was to monitor his movements and activities with a view to bringing a prosecution. I had to pass myself off as a homosexual paedophile, but this time I had to do it without letting the target know that I knew he was a paedophile. To make matters even more difficult, this man had never been convicted of anything, so I had to work on a person who had no form for me to study, and who also possessed an apparent ability to run rings around the law. It was not going to be an easy job, and we knew this would be a long-term operation. Spinks had placed advertisements in Boyz, a free homosexual magazine, offering flats to rent in Poland and Amsterdam. I called the number in the advertisement and Spinks answered the telephone. I introduced myself as an executive in an insurance and finance business, and I said I would like to use his flat in Amsterdam. We arranged the dates and agreed the terms, and I gave him a special office number so he could contact me if there was any need. He told me I could pick up the keys from him at the flat in Amsterdam, as he would be there on 17 December, the date I was due to arrive.

    Spinks had been under fairly regular surveillance, and a couple of days before I was due to meet him he was seen in Victoria station, talking to a teenage boy he was definitely aiming to pick up. I was shown a photograph of the two of them in the station as part of my briefing before I left for Holland. On my arrival in Amsterdam I met up with a young Dutch police officer who was to work with me. He was using the name of Mark. In the early afternoon he drove me to the Amstel district and parked outside a large block of flats with the name `Amstel 294′ on the front. Mark waited in the car and I went into the foyer of the building. I pressed the intercom for one of the flats. A man answered and told me to take the lift to the fifth floor. When I got there I knocked on the door of the flat. Warwick Spinks opened the door. I recognised him at once from the various photographs I had seen. He looked younger than his years; he could easily have been taken for a man of twenty-five, rather fat but quite flashily good-looking, the type anybody would assume to be a ladies’ man. He took me inside and introduced me to the same youth he was photographed with in Victoria station. `This is my friend Ken,’ he said. Spinks then gave me a cursory tour of the flat, which was one big room with kitchen facilities and a fold-down bed, plus a separate shower room and toilet. I said to Spinks, I’ve met a friend of a friend of mine over here. He’s downstairs. He doesn’t know Amsterdam, perhaps we could all go out this evening?’ `Sure: Spinks said. ‘In fact we can go for a drink right now, just so you get the feel of the place, then tonight we’ll all go out for a proper pub crawl: `That’s marvellous,’ I said:I’m here for three days, and I don’t want to miss out on anything. If you really don’t mind showing me round …’

    `It’ll be a pleasure, Todd: `Great. I’ll pay for everything. I want to see the right places. You know I winked, ‘where they’ve got the younger element.’ Downstairs I introduced Mark, then the four of us walked through the cold sunlit streets to the Marcella Bar in Princengracht. We sat at a table and Spinks ordered our drinks in Dutch. He was extremely friendly and I appeared to hit it off with him without any difficulty. He commented on my ****ney accent, and I told him that I came from the East End. He told me he was from South London. I tried to ask Ken about himself, but Spinks did all the talking. `Ken lives in Kent. He’s fifteen,’ he added, with the shadow of a wink. Later, when Ken went to the toilet, Spinks told me that he had had sexual intercourse with the lad the night before. He said it was Ken’s first sexual experience and that he had pretended to be drunk and asleep throughout the whole scene. When we were on our second drink Spinks asked me what I was going to do during my stay in Amsterdam. I told him I would like to look at some videos and visit a few gay bars. He told me that there were plenty of chickens — young boys — in the gay bars around the city. I did my best to look pleased about that, then I moved the subject on to videos. `I’ll tell you what, Warwick, I said, ‘I bought a few videos back in England but they were very poor quality.’ `Yeah, well, they would be’. He told me he had run a ****o video business in Kent at one time, using the name of J. Heath. He said all of his stock of videos had been confiscated by the police, but he hadn’t been caught. Do you still have any contacts in the business?’ I asked him. He nodded slowly and smiled. He said that he could get any kind of videos I wanted right there in Amsterdam.

    `I don’t think I’d like to run the risk of taking them through Customs’ I said ‘Have you got any back in England I might have a look at?’ `Sure, I’ll fix you up, Todd. Don’t worry about it.’ Later, while Ken and Mark sat saying nothing, looking around them, Spinks told me he had other flats for rent in Warmoestraat, which was in another part of Amsterdam. `But they’re for straight punters. I’ve got flats to rent in Prague and the Canary Islands, too, if you’re ever interested: `I quite fancy Prague,’ I said.’Never been there, mind you’.  Spinks told me drink and cigarettes were cheap in Prague. He had plenty of supplies in England and he would be happy to sell some to me cheap. I noticed that Spinks was getting more talkative the more he drank. He told me he had been coming to Amsterdam since he was fifteen years old. He also said that he had been married and had two children, but he had left his wife and was living with a nineteen-year-old Polish boy in Thornton Heath. He referred to this boy as ‘the wife’. When he showed some interest in my own background I told him I was the executive manager of an insurance and finance company. I was single, I said, and usually inclined to keep myself to myself. Spinks told me that tonight, just for a change, I could come out of my shell. He said he would show us round the best gay bars in Amsterdam.Then he looked at his watch. `I have to go. I’ve an appointment to keep.’ We arranged that we would meet again in the evening at seven o’clock, at Amstel 294. Before he and Ken left the bar Spinks gave me a set of keys for the flat. I waited five minutes, then left the bar with Mark. We met up with other Dutch officers and went to a hotel where a room had been booked for me.We spent the rest of the afternoon making notes.

    Later I went to the flat with Mark, where we sat and waited for the other two to show up. At about half-past seven Spinks buzzed the intercom and told me he was in the foyer with Ken. Mark and I went down and all four of us went to the Amstelhoek, a gay bar. While we were there Spinks told me he wanted to show me as many bars as possible that evening because he was going back to England with Ken the following day. We stayed in Amstelhoek for about three minutes and then went to Chez Manfred on Halvemassteeg. It was full to the door with gay men of all ages.There were also two middle-aged women, who were walking along the bar, putting lipstick on the men as they passed. We declined their offer and went to another bar opposite. This place was decorated entirely in white, with white cloth on the walls and ceiling. `It’s like walking into a giant condom,’ Spinks said. Like the other places this was a gay bar, as busy as the one across the road. Two black men behind me were dancing, and after a minute I felt two hands closing around my genitals. I looked over my shoulder, trying not to panic, and I saw that one of the black men had turned towards me and was dancing with his front to my back. He grinned at me and so did Spinks. I pulled away from him perhaps a little too sharply, then I quickly explained to Spinks that he had been making me spill my drink. We left this bar after ten minutes and went to a quieter one on Amstel. There were only four other customers and the bar had no disco, so it was possible to have a conversation. Spinks drew me to one side. `Todd, I want your stay in Amsterdam to be a memorable one. There’s lots of other gay bars I want to show you, but I’ve got a problem. I didn’t get a chance to go to the bank, so I’m running low on money. Could you lend me three hundred guilders?’ `No problem’.

    I handed him the cash, and I had the immediate sense that I had passed some kind of test. He put his mouth close to my ear. `The next bar we go to,’ he whispered ‘I’m going to fix you up with a chicken’.  So events were fitting the required scenario. Spinks had taken to me. I had won his confidence, and he accepted me as a paedophile, all on my first day in the job. The only snag so far was that I had to make sure I had no part in the soliciting of a minor, and I had to do it without making Spinks suspicious. `Listen: I said,’ tapping my chest, ‘I’ve got to be careful. With this heart condition I’ve got, a frisky chicken would probably kill me’ `Nah. Spinks shook his head. ‘You won’t have to do anything. You can just cuddle, or the boy can give you a blow-job. It won’t cost you a thing, either. It’ll be my treat.’ He said I could take the boy back to Amstel 294N, and at some point during the evening we could swap partners. He would let me sleep with Ken while he had sex with the boy he had supplied for me. Now I felt a little flutter of panic. I told Spinks it seemed like a good idea, but the fact was, I fancied Mark. He frowned at me. ‘Isn’t he a bit old for your taste?’ `He is, yes, but he’s the boyfriend of a friend, you see? It would give me a bit of a kick if I could make it with him. I won’t get a chance after tonight, so I’d like to take a shot at it, if you won’t feel offended.’ `Do you think Mark will go for it?’ Spinks muttered. ‘He doesn’t look all that interested to me.’ I said I would speak to Mark, and if he wasn’t interested, I would take Spinks up on his kind offer. `Fair enough: Spinks said. I asked Mark to come outside for a minute. He followed me out on to the cold street.

    ‘Look’ I said, `me and you have got to fall in love very, very quickly, otherwise we’re both in the ****, big time.’ Mark understood. We walked back into the bar hand in hand. `I’m in with Mark: I whispered to Spinks. ‘But thanks for your offer, anyway.’ Keeping my voice low, I told Spinks that not only had Mark agreed to sleep with me, but he was going to drive me back to his house where I could stay the night, so Spinks could have the use of Amstel 294, which would save him driving across the city to the place where he was staying. `Suits me fine,’ Spinks said, and I could see he had swallowed the story. He looked at his watch. ‘I’ll have to phone the wife soon. He’s a jealous lad and gets stroppy if I don’t keep in touch.’ At about 9:30 I told Spinks I was keen to leave with Mark, now we had an understanding. We said our goodbyes and I thanked Spinks for making my first visit to Amsterdam so enjoyable. I left the bar with Mark and we then drove to my hotel, where we made our notes. I was confident, by that time, that I had made a sound contact with Spinks, and that he not only trusted me and accepted me as a paedophile, but appeared to want to stay friendly. When I returned to England I allowed time for Spinks to get back, then I telephoned him, because I had to give him back the keys to the flat in Amsterdam. I said I would bring them round. He told me not to bother, I could just post them. I said I didn’t like the idea of putting keys in the post, I’d much sooner give them to him. So I met him down in Norwood, and he introduced me to the man he had referred to as his wife. We had a drink and as I left he said he wanted to have a natter with me again really soon. We kept in touch fairly regularly after that. I used to meet him at Compton’s and similar places in the West End. It was an easy-going arrangement, smoother than I had imagined at the outset.

    Then without any warning Spinks moved to Hastings to live. I made excuses to keep in contact with him there, too. Operation Framework at that point had been running for about two years; they now had a list of numerous names and addresses where they would soon make simultaneous swoops nationwide. The big day was about to dawn. I went down to Hastings to find out if Spinks would be there the following Tuesday, when the raids were due to take place. When I was alone with him in his house he said, ‘I had two lovely boys here. Fourteen, they were, both of them.’ He winked. `I took photographs.’ `Local lads, are they?’ I asked him. `No fear.They’re from a children’s home in Doncaster.’ I told him I would love to see the photographs. He said he hadn’t had them developed yet. `I’m going over to Amsterdam next week, I’ll get them developed then. I asked him what the boys looked like. One was fair, he said, and was called Tom; the other one, Ricky, was dark-haired. `Lovely,’ I said. I’d definitely like to see them.’ Because of that conversation, the Framework invasion plan was put on hold until we had a date when Warwick Spinks would be back home at Hastings. Meanwhile, going on the descriptions of the boys I had been given, plus their names and the location, the police were able to go to the only children’s home in Doncaster where they found, sure enough, that two boys with those names and fitting those descriptions had run away several days earlier. Later, when the boys had been found again and brought back to the home, one of them described how they had been picked up in Hastings by Spinks and taken to his home. He had sodomised them at knife-point, then made them sodomise each other.
Operation Framework was an investigation into a number of British men who police believed were taking children abroad, principally to Amsterdam, where they were being sold into prostitution and ****ography.

On the day of the final police ‘swoop’, thirty-one search warrants had been obtained, including one against Warwick Spinks.  Spinks at the time was a known but unconvicted paedophile, close to the heart of the trade in children.  Police used an undercover officer, known as Todd, to gain Spink’s confidence.  The story is reproduced here exactly as Todd recalls it in ‘The Dirty Squad‘ by Michael Hames.
    One of them was taken to Amsterdam and sold to the owner of a club called the Blue Boy. He eventually escaped through a window and went to the British consul, who brought him back to England. Meanwhile, Framework had to be re-scheduled, so I called Spinks in Amsterdam and said I was thinking of coming over to Hastings the following Wednesday, which was when the officers running Framework wanted to make all the raids. ‘I’ll be home that day, sure: he told me.’Earlier than that, most likely. Come down when you like: `I wondered if you’d have the photos of the two lads you told me about,’ I said. `I should have them by then, yeah: he said.’You won’t be disappointed, I can promise you.’ `Great. I’ll see you next Wednesday, then: Spinks was duly raided the following Wednesday.Among other material, the police found the negatives of the photographs of Tom and Ricky from the children’s home. At Lewes Crown Court Spinks pleaded not guilty to a number of charges. After I and everyone else involved in the case had given evidence, Spinks was found guilty. He was sentenced to seven years’ imprisonment.

http://theneedleblog.wordpress.com/author/slowplace1/
« Last Edit: January 23, 2014, 05:58:18 am by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #12 on: March 05, 2014, 01:44:55 pm »

Demmink op Aruba

« Last Edit: March 05, 2014, 01:46:47 pm by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #13 on: April 24, 2014, 05:39:16 pm »

  Man who tried to import video:‘I did not know what was inside’
Amsterdam-based Russell Tricker denies knowing political sensitivity
    of confiscated video

By Mark Conrad and Mark Watts
29 March 2014 |

Businessman Russell Tricker claims to have no idea why Customs officers
confiscated “indecent or obscene” films and videos from him at Dover in
1982.

The seizure notice shows that Customs took custody of three 8mm films,
three video cassettes and an “order form”.The items, according to the
notice, “have been seized as liable to forfeiture upon the grounds that
the said goods are indecent or obscene articles.”

It continued:“If any of the said articles is in itself not indecent, it
was mixed or packed with an indecent or obscene article liable to
forfeiture under the customs and excise acts.”


 Ruysdaelkade, Amsterdam


They were just confiscated, and I was allowed to continue my journey
Russell Tricker, of Amsterdam
The Customs officer who signed the seizure notice has come under
pressure to stay silent about the material, which includes a video of
child sex abuse that allegedly takes place in the presence of a former
Conservative cabinet minister

customs seized the items at the port of Dover in January 1982.

The seizure notice was dated August 1982, and addressed to Tricker, a
British national of Ruysdaelkade in Amsterdam, Holland.

Tricker used the address as the base for Toff’s Apartments, which
offered rooms and flats that were advertised in gay guides as holiday
lets.He also ran a coach company, Toff’s Travel, from the same address.

The notice gave brief details of some of the seized material.One video
cassette was entitled, ‘GB10’.

A victim of child sex abuse in Amsterdam who is familiar with the video
told Exaro that it showed boys, some of them “runaways”, who could be
“ordered” by paedophile clients.

“This was a tape of British boys who were for sale to clients,” he said.

Another video cassette was called, ‘Amsterdam Tramway Museum’, and
featured images of boys from elsewhere in Europe who could be
ordered.The video started with a few minutes of train footage before it
reached ****ographic images of boys.

Exaro tracked Tricker to his new home on the outskirts of Amsterdam.He
confirmed that he was stopped by Customs officials when travelling
through Dover in 1982.He said that he was a coach passenger.

But he claimed that he did not know what was inside the sealed
packages.He told Exaro:“I have nothing to hide.I was asked to take some
brown envelopes to England.They were seized by Customs.I did not know
what was inside them.”

Tricker said that a business associate had asked him to take the
packages into the country, then to post them to a UK address.

Asked whether he was aware of claims that an ex-minister and child sex
abuse featured on one of the videos, Tricker denied any knowledge of the
content.

“They were just confiscated, and I was allowed to continue my
journey.They detained me for two hours,” he said.

Tricker confirmed that he was convicted of a child-sex offence in
Holland in 1992.He said that he was jailed for two-and-a-half years, but
was released after five months after being cleared on appeal.He denied
that he was a paedophile.

His lawyers were able to show that the boy concerned had a false
identity card and had pretended to be above age, Tricker said.

The boy was later shot dead in Amsterdam, he said.“It is a sad story,”
he added.

Tricker also confirmed that he was a personal friend of Peter Glencross,
who was commercial manager of Spartacus International
articles/4826/files-reveal-who-turned-elm-guest-house-into-paedo-brothel>.At
the time, Spartacus International was used to attract members to the
Spartacus Club, an underground paedophile network.

A German company has since taken over Spartacus International, and
transformed it into a respectable publisher of gay guides.

Tricker also admitted a link with the notorious British paedophile,
Warwick Spinks.Tricker said that he and Spinks “go back a long way.”

“Do not say that I realised from the beginning that he was up to no
good, because that is not true.”

Spinks was jailed in 1995 for a sexual offence against a boy in
Hastings, Sussex.

After being released in 1997, Spinks breached his parole conditions and
fled to Prague, capital of the Czech Republic.Spinks was re-arrested
when he entered the UK in November 2012, but released just months later.






« Last Edit: April 24, 2014, 05:59:55 pm by TD892 » Report Spam   Report to moderator   Logged
TD892
Administrator
Sr. Member
*****
Posts: 499


« Reply #14 on: May 14, 2014, 06:24:50 am »

Dutch :

'Jongens doodgemarteld voor in Hoofddorp gefilmde P orno'
07/04/97, 00:00

Een aantal Britse pedofielen zou in het begin van de jaren negentig in Amsterdam en Hoofddorp video's hebben geproduceerd waarop jongens in de leeftijd van acht tot veertien jaar seksueel werden misbruikt en gemarteld....
Van onze verslaggevers

LONDEN/AMSTERDAM

Volgens de Britse krant The Guardian wordt de zaak door de Nederlandse politie onderzocht, in samenwerking met een speciale afdeling van Scotland Yard.

De politie in Hoofddorp bevestigt dat ze twee rechercheurs van de zedenpolitie op de zaak heeft gezet. Een van de Britse journalisten die de zaak nu in de openbaarheid brengen, heeft een adres in Hoofddorp genoemd waar enige video's zouden zijn opgenomen. Ook nam hij de politie mee naar een meer waarin de lichamen van de jongens zouden zijn verdwenen. De politie in Amsterdam, waar ook gruwelijke films zouden zijn gemaakt, heeft in 1993 een onderzoek gedaan naar deze zaak, maar dat leverde niets op.

Dinsdag vertoont de Britse tv-zender ITV een documentaire, The Boy Business. Daarin doen de journalisten Nick Davies en Eamon

O'Connor verslag van hun onderzoek naar deze affaire, dat twee jaar in beslag heeft genomen.

Centraal staat een 31-jarige Londenaar, Warwick Spinks. Deze zit momenteel in Engeland een celstraf van vijf jaar uit wegens verkrachting van een veertienjarige jongen, die hij vervolgens verkocht aan het bordeel Blue Boy in Amsterdam. De jongen, Gary, ontsnapte in 1993, en schakelde de politie in. Vervolgens werd Spinks gearresteerd.

Zoals meer Britse pedofielen verhuisde Spinks aan het eind van de jaren tachtig naar Amsterdam, vanwege de harde aanpak van pedofielen in Groot-Brittannië en het relatief tolerante klimaat in Nederland.

In Amsterdam werkte Spinks in het niet meer bestaande bordeel Gay Place. Daar ontmoette hij een andere Brit, in de documentaire 'Edward' genoemd. De gedetailleerde beschuldigingen aan Spinks' adres zijn in de meeste gevallen van hem afkomstig. Edward beschrijft onder meer in detail een volgens hem door Spinks geproduceerde video, waarop een achtjarige jongen seksueel wordt misbruikt en gemarteld. Ook zou hij vijf video's hebben gezien waarop was te zien hoe jonge jongens werden vermoord.

In Amsterdam woonde Spinks in een huis met een wegens drugshandel veroordeelde kennis, die in de documentaire 'Frank' wordt genoemd, en diens vriend. Deze Frank heeft tegenover de Britse politie eveneens verklaard dat Spinks betrokken was bij de productie van video's waarop jonge jongens werden gemarteld en vermoord.

Scotland Yard is in het bezit van één video, naar de naam van het slachtoffer 'de Bjorn-tape' genoemd.

Het staat niet vast dat de 'Bjorn-tape' door Spinks is geproduceerd. Behalve op de getuigenis van Edward zijn de beschuldigingen aan zijn adres ook gebaseerd op verklaringen uit de kring van Britse pedofielen die samen met Spinks in Amsterdam verbleven, en op door een Amsterdamse undercover-inspecteur gemaakte bandopnamen. Op een daarvan zegt Spinks dat hij zijn klant wel aan video's kan helpen waarop sado-masochistische handelingen met een tienjarige jongen worden gepleegd. 'Misschien heb ik er zelf nog wel een liggen.'

Op dezelfde opname verklaart Spinks op de hoogte te zijn van het bestaan van in zeer beperkte oplage gedistribueerde video's, waarop te zien is hoe jongens worden doodgemarteld. Die video's zouden voor vijfduizend dollar per stuk worden verkocht op de Amerikaanse markt.

Spinks zou de slachtoffers voor de video's en ander ****ografisch materiaal hebben geronseld onder veelal dakloze straatjongens in onder meer München, Berlijn, Dresden, Londen en Bratislava. Voor de distributie van de video's zou hij hebben samengewerkt met twee Nederlandse criminelen. Een van hen zou een leidende figuur zijn in de Nederlandse georganiseerde misdaad, de andere zou eigenaar zijn van een bordeel in Amsterdam.

Onder de Britse pedofielen die in Amsterdam ****ografisch materiaal produceerden, bevond zich volgens de documentaire ook Peter Howells, eigenaar van een in Londen en Amsterdam werkzaam kinder-theaterbureau, Bovver Boots.

Spinks komt deze zomer vervroegd vrij. Op de in het geheim gemaakte bandopnames verklaart hij: 'Ik weet dat ik een dikke oude flikker ben, maar ik kom er altijd mee weg. Ik kom weg met moord.' Spinks ontkende zaterdag in The Guardian alle beschuldigingen.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/archief/article/detail/503156/1997/04/07/Jongens-doodgemarteld-voor-in-Hoofddorp-gefilmde-****o.dhtml
Report Spam   Report to moderator   Logged
Pages: [1] 2
  Print  
 
Jump to:  

Powered by EzPortal
Bookmark this site! | Upgrade This Forum
Free SMF Hosting - Create your own Forum

Powered by SMF | SMF © 2016, Simple Machines
Privacy Policy